17 februari 2009
familieverhalen 17
Tante Maaike, ging, na een halve Muloschool, naar Amsterdam om te werken; tegen ieders zin in, maar ze ging, vanuit het verre Friesland naar de onbekende stad. Ze kreeg een dienstje bij een welgestelde joodse familie, kreeg zelf verkering met een joodse jongen, totdat de oorlog tussenbeide kwam. Verzorgde in de oorlog eten voor onderduikgezinnen, bracht kinderen weg en kwam eenzaam uit de oorlog, omdat joods Amsterdam weggevaagd was. Ging na de oorlog samenwonen met tante Dien, die de enige overlevende van haar familie was en werd een hartstochtelijk vriendin van Israël. Verder werd ze gezinsverzorgster bij de NDSM scheepswerf en heeft heel wat kinderen in Amsterdam Noord op het rechte pad gehouden. Tegen de tachtig werd ze dement en opgenomen. Als ik haar bezocht vroeg ze steevast of ik haar dood wilde maken. Ze stierf verdrietig en verward in huize Tabitha aan de Amsteldijk.
freek
16 februari 2009
Duimpje

Een planoloog in dienst bij de gemeente Amsterdam zit minimaal in schaal 10. Dat betekent 45 duizend euro bruto per jaar. Anderhalf keer modaal.
We hebben het niet zo breed...
De kinderen op muziekles sturen...
Misschien een eigen kamer...
Achie toch.
Misschien hoeft hij voortaan nog maar twee keer in de week naar de voedselbank.
Metz leest de krant
familieverhalen 16
Mijn vader is in Duitsland geboren.
Dat zat me in de vijftiger jaren en als opgroeiend kind niet lekker, omdat alles wat uit Duitsland kwam verdacht was. Ik had toen liever dat mijn vader in Engeland was geboren, of zo.
Gelukkig kon ik als kind aan mijn vriendjes melden, dat we in de hongerwinter twee Amsterdamse jochies in huis hadden. Mijn tante Maaike had ze met de Lemmerboot gebracht.
Die kinderen zijn ver na de oorlog nog één keer terug geweest, maar toen in stoere motorpakken en een vrouw achterop. Mijn ouders konden niet omgaan met die rappe Amsterdamse mentaliteit, dus dat contact is daarna gestopt.
freek
13 februari 2009
De Deelen
Deze De Deelen zagen er heel anders uit dan op de schilderijen die Sjoerd de Vries van De Deelen maakte en die worden geëxposeerd in het museum Belvedère. Die zijn geschilderd met veel tonen grijs en de scheiding tussen land en lucht is op zijn doeken verdampt in een lichte mist.
Ik ontdekte een Bruine Kiekendief in één van de elzen en vlak voor mij uit het hakhout sloeg een koperwiek op de vlucht. Verder gaf de Kleine Bonte Specht acte de presence en was ik een red alert voor honderden ganzen in maten en soorten.
Het was een mooie woensdagochtend.
freek
12 februari 2009
Ho
Ik begrijp het wel, voor deze zaken staan we pal en het gaat om principes, nietwaar?
Maar toen ik de motivatie van de minister van Binnenlandse Zaken van Engeland hoorde, die Wilders likkebaardend voorlas, bekroop mij toch de gedachte ' zit wel wat in...'
Wat moet je met zo'n stokebrand binnen je grenzen. Maar toen dacht ik weer: 'nee, nee, dat moet een democratie kunnen hebben...'
freek
11 februari 2009
Sensatiebakkers
...de Volkskrant, vandaag...
...de Volkskrant, vandaag...Metz leest de krant
Chauffeur
Ondanks dit laatste, ging onze ontmoeting van 'oude jongens krentenbrood en we lachten wat af om die oude verhalen. Wel merkte ik dat John het had over 'mijn chauffeur' en langzamerhand bekroop mij het gevoel, dat we wat uit elkaar gegroeid waren.
freek
10 februari 2009
familieverhalen 15
Op hoogtijdagen kwam ze bij ons eten en als we haar snelle kittige stap in de steeg naast ons huis hoorden, riep de hele familie in koor: 'tante G.... '.
Tante G. is altijd 'thuis' blijven wonen. Eerst bij mijn pake en beppe en later bij mijn beppe, die ze verzorgde tot mijn beppe's kankerdood. Mijn moeder vond dat tante G. haar moeder stuurs en ongeïnteresseerd verzorgde, maar ze deed het wel.
Tante G. kon niet koken. De enkele keer dat ik bij haar logeerde at ik mondjesmaat en kokhalzend. Ze maakte thee uit regenbakwater en kookte vlees in dat zelfde regenbakwater, hetgeen een grijze vezelsubstantie opleverde; verder waren de aardappelen glashard en de groente altijd kledderig doorgekookt.
Ik kwam bijna elke zondag bij haar omdat zij, als er weer een 'Kapitein Rob' of 'Erik de Noorman' stripboekje werd uitgebracht, ze dat onmiddellijk kocht en mij op de hoogte stelde. Ik las en herlas.
Tante G. was de enige volwassene die ik kende, die van leren hield. Tot op hoge leeftijd haalde ze diploma's, die haar weer wat wijzer maakten over een deel van de textielbranche. Op een keer vond ik een leerboekje over corsetterie en bustehouders. Met rode oortjes las ik stiekem dit werkje. Ik zal tien geweest zijn.
Eén zin staat nog, na decennia, in mijn geheugen gegrift: 'Indien de cliënte de bustehouder wil passen, laat men haar licht voorover buigen, zodat de borsten soepel in de cups glijden'.
freek
Capuboerka
De drukte over het boerkaverbod is weer verstomd en terecht. So what als vrouwen over straat willen voortschuiven als een rol tapijt. Zo lang ze maar herkenbaar zijn als je met elkaar te maken hebt: op school, op het werk, op de naturistencamping, om eens een paar van dat soort locaties te noemen.
Nee, dan de totale gezichtsbedekking die groepjes voetbalsupporters verkiezen wanneer ze kwaad in de zin hebben. Daar zouden clubs, KNVB en Tweede Kamer zich, nu eens met rede, druk over mogen maken. Dat heeft namelijk niets te maken met religieuze afzondering of puberaal verzet maar louter met berekening. Zonder herkenning immers geen identificatie. En zonder identificatie geen strafvervolging voor vernieling, bedreiging en geweld.
Wat let de clubs om binnen hun poorten de totale gezichtsbedekking te verbieden? Weg met die capuboerka's! Alleen als het onderweg van huis naar het stadion pijpestelen regent, mag de capuchon van het regenpak tijdelijk over het gezicht worden dichtgeveterd. Maar rond het sportveld vertoont iedereen gewoon een neus, twee ogen en een mond. Om "Citroen, citroen, citroen, Hoofddorp Boys wordt kampioen" mee te roepen bijvoorbeeld.
Metz leest de krant
09 februari 2009
Zingen
Bezopener kan je ze niet hebben.
Maar goed, de trainer zei dat er een onderscheid moest zijn tussen privé en werk, dus Popov speelde. Straks doet hij dat tussen z'n taakstraf door.
En hij speelde alsof de politie hem op de hielen zat, alsof hij alle restjes alcohol in zijn lichaam aan het verbranden was. Hij maakte met een snoeiharde kopbal de eerste goal en langzaam rolde vanaf de tribune het gezang, dat begon op de staantribune met de harde kern supporters: 'Daar moet op gedronken worden, hi, ha, ho'.
Tien minuten voor tijd werd hij gewisseld, een publiekswissel, al had ik hem, als ik trainer was geweest, de longen nog uit zijn lijf laten lopen. Het stadion nam massaal afscheid van Popov: 'Popov is de BOB van Heerenveen, Popov is de BOB van Heerenveen, Popov is de BOB, Popov is de BOB, Popov is de BOB, van Heerenveen'.
Hij zal het tot in de kleedkamer nog gehoord hebben en misschien heeft hij het begrepen.
freek
08 februari 2009
Een ontvangen signaal
Eindelijk, de baan waar ik al jaren op wacht staat in de krant. Signalen ontvangen en vanuit de wentelwiek integraal vertalen in beleid met gevoel voor verhoudingen. Sommige mensen wilden als kind later snoepwinkelier worden, missionaris in een witte Porsche of straaljagerpiloot, maar voor mij was altijd duidelijk dat ik ooit nog eens afdelingsmanager Signaleren en Accountmanagement zou worden. Alhoewel ik geen twijfel ken bel ik morgen (even goede indruk maken!) Herke Elbers. Die is namelijk kwartiermaker Ontwikkeling en Strategie bij de gemeente Amsterdam en haar (zijn?) telefoonnummer staat onder de advertentie. Voor inlichtingen. Alsof het zo niet duidelijk genoeg is.
Metz leest de krant na tip van lezer Rob
06 februari 2009
Roestplek
Aan de tafel praatten we even bij. Hij was een bioloog tegen het pensioen aan en deed nog deze leuke onderzoeksklus in Friesland, alvoren te retireren. Hij kon mooi over uilen vertellen en vertelde dat ransuilen in de winter bij elkaar klonteren. Bij Heeg zaten er vijfenzeventig in een paar bomen. Je telt ze, als ze 's avonds uitvliegen.
freek
05 februari 2009
Platteland
Op de laadklep is een sticker geplakt.
Jagen is natuurlijk, staat daar op.
Van de aangekoppelde aanhangwagen rijdt hij een trekkertje.
Het voertuig start moeizaam.
Het benzinemoterje gaat pruttelen.
ARBO-proof gaat hij het bevroren land in.
Bij de dam over de sloot controleert hij zijn val.
Ik glibber op eigen risico verder door de sneeuw
Bij een landhek voert een norse hobbyboer zijn schapen bij.
Hij zegt geen boe of ba als ik voorbij kom en groet.
De wereld is vuilwit met een grijze lucht er boven.
Hoog in de lucht vliegen ganzen over.
Aan de horizon komt de grondmist aanrollen.
Zo ijlen de dagen voort op ons platteland.
freek
04 februari 2009
Familieverhalen 15
Uitgeteld! Mijn opoe verzorgde hem.
Voor het eerst weer op bezoek, liep ik aarzelend naar hem toe. Ik was acht en zag tot mijn verbazing dat zijn snor naar beneden hing. Hij had een ander gezicht gekregen. Tien dagen later was hij dood. Hij heeft niks meer tegen mij gezegd. Geen 'dag grote visser'. of hé, kanjer van een zwemmer'.
Ik vind dat nog steeds jammer.
freek



