verloren voorwerpen 4

Mijn vrouw, die ook metzkijktrond leest, om wat op de hoogte te blijven, sprak mij aan over verloren voorwerpen 3. Het ging om mijn ontdekking van verloren voorwerp p.f., per felicitatie. Zij meldde mij dat haar ouders naast het door mij genoemde kaartje, ook een tweede kaartje in omloop hadden, waarbij de naam en de afkorting p.c. stond vermeld: per condoleance. Ook wist zij te melden dat er kaartjes bestonden waarop alleen de naam stond en waarop, naar gelang van de omstandigheid, p.f. of p,c, werd geschreven. Ik dank mijn vrouw voor haar attentheid en voeg p.c. toe aan de verloren voorwerpen.
Uit de reactie van anoniem op verloren voorwerpen 3 blijkt dat ook anoniem, p.c. weer heeft gevonden. Bij a. thuis werd het kaartje ook gestuurd in situaties waarbij ze verplicht waren te reageren. Bij nabije dierbaren stuurde men er een brief bij of ging men naar de begrafenis, zonder bloemen, voegt anoniem er aan toe.
Ook een verloren voorwep weer teruggevonden? Mail metz!
freek

Dagboek uit een dachtwijk (1) - paaltjes

De NCRV was eerst. De Arnhemse aandachtswijk Klarendal is van hen. Maar nu wordt ook de Indische Buurt in Amsterdam nauwlettend in de gaten gehouden. Die is van mij.

Om alle buurtbewoners de digitale tolweg op te lokken, heeft de gemeente een mycelium van glasvezel onder onze huizen gelegd. Daar zijn ze nu al vier weken mee klaar. De tientallen windbestendige let-op-hier-is-een-gat-in-de-grond-paaltjes hebben ze laten staan. Dank daarvoor. Ze geven de buurt een vrolijk aanzicht.

Metz dacht

stapelen 12

Op weg naar de ecokathedraal regende het even hard, maar daarna knalde de zon door de wolken in een felle opklaring. En het bleef zo, die ochtend. Siebe piekert en prutst over en aan het fundament van zijn donjon. Johan en ik willen een meter vanuit onze muur in aanbouw en tegenover het filosofenhoekje, een massieve toren bouwen van zo'n anderhalf bij anderhalf bij anderhalf. We maken dan een intieme doorgang bij de muur waardoor de nis van het filosofenhoekje mooi uitkomt. Bij de tweede trottoirband, die onderdeel is van het torenfundament gaat het met Johan mis; liever gezegd, het gaat mis met z'n rug. Alhoewel Johan manhaftig rek -en strekoefeningen doet om het lijf weer soepel te laten functioneren, lukt dat van geen kant. Geblesseerd verlaat hij het veld. Ik heb nog tot twaalf uur doorgewerkt, met Frouk en Siebe.

freek

Het bord

...klik op de foto voor een groter beeld...

Het is mooi dat de Alliantie een bord neerzet bij de renovatie van een woningblok in de Amsterdamse Molukkenstraat. Het is ook een mooi bord. Minder mooi is dat lezing leidt tot verwarring. Het van der Pek-blok staat er, terwijl bij weglating van de voornaam of voorletters de eerste letter van de achternaam een hoofdletter verdient te krijgen: Van der Pek-blok dus. En waarom het begeleidende lidwoord met een hoofdletter wordt geschilderd terwijl de zin er niet mee begint, is ook een raadsel. Tenzij die architect natuurlijk Het als voornaam had, als afkorting van Heterius bijvoorbeeld. Het van der Pek. Kom je eten, Het? Mooi blok, Het! In dat geval zou er eigenlijk Rijksmonument het Het van der Pek-blok op het bord moeten staan. Net zoals we over de De Lairessestraat spreken als er weer een Holleeder-getuige dood is aangetroffen. De vermelding dat dit experimentele woningbouw betreft is overigens wat overdreven. Het bijzondere van dit blok is dat het de eerste Amsterdamse kijktuin omsluit, maar dat staat nou net niet op het bord.
Wat gaat de Alliantie eigenlijk doen met dit blok? Daar geeft het bord antwoord op: Renoveren en samenvoegen 62 moderne woningen. Zonde hoor, moderne woningen renoveren en samenvoegen. Of bedoelen ze samenvoegen tot 62 moderne woningen? Maar waarom staat dat er dan niet?

Metz in de buurt

De Streek

...Het Parool, 6 november...

En de ouders vinden het niet erg, staat ook in het artikel. Klopt. Ik ken die ouders. Heb ik vroeger zomerweken lang bollen mee geraapt en bier mee gedronken. In allebei waren ze beter. Vooral op zaterdag als er kermis was gingen ze los. Na de mis op zondagochtend - ik lag nog onder een heg in Grootebroek - liepen deze inlanders mij alweer voorbij met de fles aan de mond, elkaar aftroevend met gortdroge humor.
Het is nu eenmaal een apart soort, woonachtig in een reservaat. Oud nieuws, maar bijzonder blijft het.

Metz leest de krant

kanaal

Na wat breinbrekende arbeid, biedt het pad langs het stroomkanaal (Delfzijl - A'dam v.v.) de mogelijkheid om de kop leeg te blazen. Er waait godzijdank een stevige noordwester. De brug bij Spannenburg gaat vanaf 1 november uitsluitend nog open via een ver telefoontje. De brugwachters menieën nu ijzer en geven bouten en moeren hun vet. In het voorjaar komen ze weer voor de dag, maar weer minder dan dit jaar, omdat ze worden vervangen door camera's en een centrale regiekamer. Zo verdwijnt dit zinnige beroep, geschikt voor lakonieke lanterfanters, van het toneel.
Een naamloze Groninger binnenvaarder komt mij achterop. Ik zwaai naar de schipper, die geinig zijn supportersjaal van v.v. Groningen boven zijn hoofd houdt. Ik trek mijn blauwwitte Heerenveensjaal van mijn nek en beantwoordt zijn groet. We liggen allebei in een deuk. De Animo uit Amsterdam passeert. Omdat ze de wind schuin tegen heeft, waardoor de kop wegwaait, veegt ze zwabberend door het kanaal. De schipper moet steeds bijsturen. Achter de stuurhut wappert een mooi wasje. Ik tel elf forse witte onderbroeken. Zo hoort het op de binnenvaart. Tot slot vaart de diepgeladen Egelantiersgracht, ook uit Amsterdam, mij voorbij. De naam is zo lang, dat ze de hele kont van het schip nodig heeft. Ik zwaai ook naar deze Amsterdammer. Maar eigenlijk, ik wist het wel: Amsterdammers zwaaien nooit terug.
freek

verloren voorwerpen 3

Ik vond in een kast een visitekaartje van mijn ouders. Naast hun beider naam stond rechts onderaan: p.f. Deze afkorting staat voor per felicitatie. Opeens wist ik het weer. Zo'n kaartje gebruikten mijn ouders als er iets te vieren viel bij iemand, die of een vage kennis was, of een beetje beneden de (midden)stand. Ze stuurden dan dit minimalistisch kaartje, zodat niemand kon zeggen dat ze geen aandacht hadden besteed aan een heuglijk feite bij b.v een buur, waar ze enigszins op gespannen voet mee leefden, of een klant, maar niet zo'n goeie. En subtieler, ook boven de stand, bij de dorpsdokter, werden ze soms bezorgd, maar dan als teken van onderdanigheid: we kunnen ons eigenlijk niet met uw huwelijksfeest bemoeien, dat past ons niet, maar we laten u weten dat we toch aan u denken. Ik bracht zo'n kaartje naar de feestplek, gooide het door de brievenbus en maakte mij uit snel de voeten.
p.f. ,ik was het kwijtgeraakt.
freek
Ook een verloren voorwerp teruggevonden? Mail metz en vertel uw verhaal

archief

Het heeft ook in de landelijke kranten gestaan: onze Leeuwarder Courant heeft haar hele archief gedigitaliseerd en op internet gezet. Ons prachtblad is één van de oudste kranten van Nederland. Het Haarlems Dagblad als rechtsopvolger van de Opregte Haarlemmer Courant is, dacht ik, ouder. Dit archief nu is gratis te gebruiken omdat de L.C. vindt dat haar archief tot het cultureel eigendom van Friesland behoort. Kom daar maar 's om in het Westen. Betalen, mijnheer, voor elk artikeltje dat je wilt downloaden. Ik heb ingelogd en kwam na vijf minuten zoeken een advertentie tegen.


25-jarige echtvereeniging

van

Rienk O. IJkema, Schipper

en

Marijke J. Piso

Tjerkwerd, 30 april 1893

Hunne kinderen.


Eén van die kinderen was mijn beppe.
Wat valt er op in deze advertentie?
Overgrootvader Rienk voerde met trots de titel Schipper en overgrootmoeder Marijke stond met haar eigen (meisjes)naam in de advertentie. Dat was trouwens in die tijd gebruikelijk.
Nu kiezen vrouwen daar ook weer voor.

freek

Kleinigheidje

Het is een kleinigheidje, een dagelijks terugkerend kleinigheidje dat maar niet wennen wil. Een politicus die tussen neus en lippen door verzint hoe de professional moet handelen. Ministers en wethouders die het beter weten. Zoals minister Vogelaar onlangs in Arnhem. "We moeten zoeken naar nieuwe methoden, naar een onorthodoxe aanpak van de problemen", zei ze. Op zich is dit al de nodige verwondering waard. Wat is bij voorbaat mis met oude methoden en een orthodoxe aanpak? Maar goed, van dit type verwondering kijken we niet meer op, afgestompt als we zijn. Interessant wordt het als ze een voorbeeld geeft van de zo begeerde nieuwe, onorthodoxe aanpak. Jongeren die keer op keer de wet overtreden, zouden door de rechters niet meer voor het laatste feit alleen moeten worden bestraft maar voor de optelsom van strafbare feiten. Vind je dat geen goed idee? Zou dat niet veel beter zijn? Ze schudt het zo maar uit de mouw en klinkt reuze tevreden. Tevredenheid die voortkomt uit het feit dat ze niet weet dat een dergelijk systeem al bestaat. Inrichting Stelselmatige Daders heet deze aanpak. Heeft de Tweede Kamer oktober 2004 ingevoerd. Honderden veelplegers zijn dankzij deze (inmiddels al een beetje oude) aanpak twee jaar van de straat gehaald. Kan iemand de minister inlichten?

Metz luistert radio

Djoeke 7

De schemer valt vroeg onder de bomen.

Een houtduif fladdert oorverdovend en onbehouwen

door de boomkruin en klapwiekt nerveus weg.

Even verder laat een roofvogel zich van een tak glijden

en zweeft geruisloos over het veld.

Drie reeën hebben de dekking van de bosrand verlaten

en staan schuchter op het geschoren maisveld.

alsof ze hier voor het eerst zijn.

De kleur van het bos is oud goud

En verder,...

god, wat is het verdrietig stil.

Kleutertje luister

Onlangs luisterde ik 's middags radio in de auto. Terwijl Freek wandelde in stilte moest ik - van mezelf - luisteren naar minister Vogelaar in een zaal vol Arnhemmers. Stand.nl met zijn allen. Je zag haar als het ware op de hurken achter die NCRV-microfoon jaknikken tegen maakt-niet-uit welke Arnhemmer die maakt-niet-uit wat voor onzin uitkraamde. Als het maar uit of over zo'n wijk gaat. "Jaaahaaa", verklapte de minister in dat beschaafd platte toontje dat ze heeft gecultiveerd, "eerst had ik het over probleeeeemwijken, maar omdat ik zo goed naar jullie geluisterd heb, noem ik jullie nu .... aaaaaaaandachtswijken. En ook heb ik zelf het woordje pracht-wij-ken veranderd in.... krácht-wij-ken. Want het gaat toch om de bin-nen-kant. Om de ta-len-ten van de bewoners te ontwikkelen want o jee, wat zit er toch veel kracht en talent verborgen in de mensen."
En zo keuvelt ze maar door. Zo keuvelt de hele PvdA maar door. Klakkeloos gaan ze eraan voorbij dat veel mensen maar één talent hebben en dat het gemeen is om een halve zool wijs te maken dat hij eigenlijk president-directeur van Philips zou kunnen worden, net zo goed als het gemeen is iemand die in staat is een blokfluit correct naar de mond te brengen, voor te houden dat hij in het Concertgebouworkest thuis hoort.
Binnen dit sociaal-democratische circus van bedrog en paternalisme blaast minister Vogelaar het roemruchte radioprogramma Kleutertje luister nieuw leven in. Ze houdt daarbij zo'n beetje het midden tussen Moeder Theresa, Meindert het Paard en Ma Flodder.

Metz luistert radio

verloren voorwerpen 2

Plaats: Groningen, bij Gasuniegebouw de snelweg af, stukje rechtdoor, rotonde, rechtdoor, kruising met Paterwoldseweg. Ik zit in mijn auto voor het stoplicht te wachten. Aan de overkant van de straat zie ik een grote lichtbak op een gevel: Drogisterij De Spaanse Vlieg. Als twaalfjarige werd ik bijgepraat door een buurjongen van zestien die op een coaster voer en de hele wereld kende: Spaanse Vlieg, het wondermiddel dat op elk moment een paalstand in je broek kon bewerkstelligen en niet even maar desnoods een dag. Dat hing er van af hoe veel je gebruikte. Het woord Spaanse Vlieg was bij mij als parate kennis verdwenen, maar werd door de drogist in Groningen weer tevoorschijn getoverd. Hoe komt die man (vrouw?) er trouwens bij om zijn (haar?) zaak De Spaanse Vlieg te noemen.
Mail uw verloren voorwerp naar Metz en vertel uw verhaal.
freek

Van Stokkum is dood

...de Volkskrant, donderdag 1 november...

Oprichter bungalowpark "Cantecleer" te Groesbeek, dat is te weinig gezegd.
Voor ons, kinderen in de jaren zestig, waren meneer en mevrouw Van Stokkum de vader en moeder aller vakantieën. Onaantastbaar, zonder leeftijd en voor eeuwig belast met de leiding van de hemel op aarde: Cantecleer. Koninginnedag op 30 april was natuurlijk leuk geprobeerd maar de ware feestdag was 1 augustus, de verjaardag van mevrouw Van Stokkum. Zonder uitzondering liep dan geheel het bungalowpark uit naar de eendenvijver om haar, terwijl zij fris gekapt stond te glimlachen op het voor ons ontoegankelijke terras van het Grote Huis, een aubade te brengen. Er was zang, koek, de lekkerste limonade ter wereld, er was spel (mijn vader was scheidsrechter bij het sjoelbakken, mijn moeder bij het zaklopen), er waren verkleedpartijen, wedstrijden theedoeken ophangen en ballonzitten, en nooit was er regen. Dat regelde meneer Van Stokkum allemaal want toen al stond hij dicht bij de Schepper. Hopelijk kan ik eerdaags foto's van deze feestelijkheden toevoegen. Broers zijn ingeschakeld.

...rechts op het bordes het echtpaar Van Stokkum, 1 augustus 1965...

...finale zaklopen, 1 augustus 1965...

Ook in culturele en technische zaken was meneer Van Stokkum de rest van Nederland deccenia vooruit. Zo maakte hij speelfilms in kleur. Deze films, die jaarlijks in Malpertuus, het multifunctionele centrum van Cantecleer, werden gedraaid op een 16 mm-projector, speelden zich af op het beboste terrein van Cantecleer waar zich steevast een boef verstopt had. Hij hield zich op in huisje Reinaert de Vos (of was het Isegrim de Wolf?) met geld dat hij had gestolen uit de stoomtrein die twee maal daags vlak langs Cantecleer naar Kleef reed. De Great Train Robbery was kinderspel vergeleken bij de rolprenten van Van Stokkum.

In 1994 was ik in de buurt voor een cursus buurtwethouder. Het is niet anders. Ik wandelde 's middags over de verroeste spoorbaan naar het opgeheven bungalowpark. Nou ja, opgeheven. Een slagboom blokkeerde de toegang vanaf het spoor. Tientallen Somalische kinderen speelden op de houten balk bij het droge zwembadje en klommen in de verveloze giraf. Bij de witte halfsteens huisjes hingen moeders heel veel was op. Het Grote Huis was leeg, de keuken dicht. Alleen de eendenvijver was nog net als vroeger. Alleen wat kleiner.

Metz leest de krant

Goedemorgen de mantelzorger (50) - roerende woonvoorziening

...klik op de brief voor een groter beeld...

- "Maar ik WIL helemaal geen geld. Ik wil dat ze die deur maken. KLAAR. Ook voor de buurvrouw van 83. Die krijgt hem met twee handen nauwelijks open. Het is toch godgeklaagd dat ik daar een formulier voor in moet vullen."
Bozer en bozer wordt buurvrouw De Vries. Allemaal de schuld van een brief van de Amsterdamse Dienst Zorg en Samenleven.
- "Wee Em Oo, Cee Ie Zet, wat is dat in vredesnaam? Eens, oneens, niet aangekruist, wel aangekruist, ik snap er niks van".
De buurvrouw, zoveel is duidelijk, draait zich helemaal vast in de brief. Zou het meegezonden formulier uitkomst bieden? "Voor onderstaande product(en) in het kader van de Wmo is door het CIZ als volgt aan de gemeente geadviseerd: woonruimte aanpassing - positief - eens - oneens".
Dat is voor de elektronische deuropener, gok ik haar gerust. Daar was namelijk een mevrouw voor op bezoek geweest. Om de buurvrouw op haar gemak te brengen, vullen we samen het formulier in. Dat gaat goed tot het blanco hokje bovenaan de achterzijde: "Aankruisen wanneer u een woonruimteaanpassing of een roerende woonvoorziening > € 1525 in de vorm van een persoonsgebonden budget (pgb) wilt ontvangen. - 0 - Ik heb ervoor gekozen de woonruimteaanpassing / roerende woonvoorziening als pgb te ontvangen. Een financiële vergoeding moet worden overgemaakt op bank/girorekening: ..."
- "Maar ik WIL geen geld..."

Metz de mantelzorger

verloren voorwerpen 1

Soms kom je op de dag iets tegen, waarvan je dacht dat het verdwenen was,dat het niet meer bestond, uitgestorven, maar als je het dan onverwacht toch ziet, ruikt of hoort, het nog allerlei associaties en herinneringen bij je oproept. Zo liep ik gisteren langs een grote maar wat vervallen boerderij, waar tegen de gevel het bord was geschroefd: Onbewoonbaar Verklaarde Woning (wit met zwarte letters) Ik had zo'n bord sinds mijn jeugd niet meer gezien, maar het bestaat dus nog. Als kind woonde ik aan de hoofd-en winkelstraat van ons dorp. Haaks vanaf die straat liepen allerlei nauwe steegjes naar de Kolk, een binnenhaventje. Het waren éénkamerwoningen: kamer met keukenhoekje beneden, slaapkamer boven of wanneer men een gordijn had gespannen, twee slaapkamertjes boven en de w.c. buiten. Naast de winkel van mijn ouders liep de Jodensteeg (volksmond, verder naamloos, toen). Breedte één meter in het begin en verderop een meter of drie/vier. Bij de zes woninkjes die daar stonden hing dit bord naast de voordeur. Hippie (Hilbert) woonde er bij zijn grootmoeder (had hij wel ouders?) Ik kwam wel 's bij hem. Grootmoeder sprak met een Gieters accent, was dus een nazaat van de veenarbeiders uit Giethoorn, die vroeger in onze contreien de turf staken. Het was aardedonker in het huisje in mijn herinnering. Die bordjes hingen er jaren, terwijl er gewoon mensen in bleven wonen. Onverklaarbaar bewoonde Woning, was de standaardgrap voor deze situatie.Bij deze een rubriek: gevonden voorwerpen. Mail Metz het verloren voorwerp, dat u weer terug vond en vertel uw verhaal er bij. Wij blijven ook ons best doen.
freek