Veertig hoofdredacteuren

...de Volkskrant, maandag 15 december....

Zo begint de brief van veertig hoofdredacteuren die gisteren in de Volkskrant te lezen was. In mijn beperkte en verjaarde journalistieke loopbaan heb ik als vakantiekracht onder enkele hoofdredacteuren gediend, waaronder Gerard van den Boomen van De Nieuwe Linie en een heus collectief van De Groene Amsterdammer (hadden ze toen veertig personeelsleden gehad, dan hadden ze ook een veertigkoppige hoofdredactie gekend). Het mochten dan linkse tijden zijn, stukken werden op stijl en vorm getoetst op rechtse criteria. De inhoud stond bol van maatschappijkritiek maar dat was geen reden om met dees en tees te gaan klooien of halverwege een artikel van zij naar wij te springen.

Dat laatste is nu precies wat de veertig hoofdredacteuren doen.

Enzovoort, enzovoort, enzovoort. Een lange lijst zonder ook maar één eindredacteur.

Metz leest de krant

Achter de voordeur -4-

...de Volkskrant, maandag 15 december...

De combinatie van enerzijds mensen thuis lastig vallen met levenslessen (zoals de pastoor dat in terecht vergeten tijden deed) en anderzijds het mateloos positivisme dat je verder alleen bij jubelkerken en (tot voor kort) financieel adviseurs tegen kwam, levert de volgende zin op: "Zij gaan langs de deuren om de talenten van de bewoners te ontdekken".

"Zij gaan langs de deuren om de talenten van de bewoners te ontdekken". Iemand op de afdeling communicatie, eruit geschopt bij een reclamebureau omdat hij ieder contact met de werkelijkheid had verloren, heeft bedacht dat ieder mens talenten heeft. Dat moeten we durven roepen. Dat kondigen we bij deze af. Dat besluiten we.

En dus bellen bij mij HEAO-jongens en meisjes aan om me te helpen. En bij de Leeuwardense meneren en mevrouwen van het artikel. Wat is uw talent? Welnu, zegt de mevrouw uit Leeuwarden, ik kan goed schulden maken. En ik, zegt de Leeuwardense meneer, kan enorm goed in de put zitten.

Je hebt nu eenmaal mensen met één talent, zei mijn vader vroeger, gepokt en gemazeld door vakbondservaringen.

Daar was ik het geheel en al mee oneens.

Toen.

Metz leest de krant

Misverstand

Ik zat met maat G in het spelershome van ons cluppie dat tegen De Graafschap moest spelen. Maat G geeft les aan buitenlandse spelers, dus hij mag overal in,uit en bij en ik slip mee. Zoals altijd wordt er een papier met de opstelling van beide partijen uitgereikt. Een Engels sprekende mevrouw vraagt aan mij waar dit papier is te bekomen. Genereus geef ik de mijne aan haar. Ze leest en maakt met de rechterelleboog het 'yess-gebaar' Het blijkt de moeder van Smarasson te zijn, een jonge IJslandse speler, die vandaag voor het eerst vanaf het begin in de basis speelt.
Moeder is met vader op bezoek en trots.
Maat G, die Smarasson les heeft gegeven knoopte een praatje aan met onze IJslandse vrienden.
Hij probeerde een grapje maar door de geringe subtiliteit van zijn Engels verstarde mevrouw S en riep een beetje paniekerig haar man, die al op weg was naar de uitgang.

'How is your financial position', zei G, in een poging tot een grappige verwijzing naar die failliete IJslandse banken.

Het duurde even voordat het misverstand was opgelost. en pa en ma Smarasson opgelucht naar de tribune vertrokken.

freek

Boerenslim

Het christenmeisje van TweeVandaag kondigde hem blij aan: gekke Geert zou spreken over de conclusie van de Anne Frankstichting en de universiteit van Leiden, dat hij en zijn beweging, extreem rechts zijn.
En weer kon gekke Geert zijn gang gaan, zonder één kritische vraag er tussendoor. Dat had hij zo bedongen en de EO, geil op een Wildersquotetje, had er mee ingestemd. Gekke Geert was woedend op die 'nozems' (quote) van de Anne Frankstichting want 'mijn kiezers zijn niet extreem rechts... .'
Dit was boerenslim van gekke Geert want het rappport had het niet over zijn kiezers, maar over gekke Geert zelf.
Hij gebruikte zijn kiezers als afleidingsmanoeuvre.


freek

M.

Ik ruim een kast op en vind een kaartje betreffende M.

M was een meisje toen ik een jongetje was en dochter van een dominee in ons dorp. Wij waren een tijdje op elkaar, hebben dat tegen elkaar gezegd en dat was het dan.
Haar moeder overleed in die tijd eerst en later haar vader, waarvan iedereen kon zien dat hij niet kon autorijden, bij een verkeersongeluk. Haar stiefmoeder nam de regie en dat ging niet goed.
M. wandelde soepeltjes door het gymnasium en ging iets geleerds studeren in Amsterdam. Ik ging daar enige tijd later werken.

Toen hoorde ik dat M verbleef in Huize Annette aan de Overtoom, een tehuis voor ongehuwde moeders. We spreken over eind jaren zestig. Ik toog daar heen en werd in eerste instantie niet toegelaten, omdat ik man was en geen familie. Na een klemmend beroep op mijn status als onderwijzer aan een school voor moeilijk opvoedbare kinderen, lukte dat toch.

M zat in een somber kamertje, haar kind was ergens anders opgeborgen en we hebben een poosje gepraat.
Daarna heb ik haar nooit meer gezien.

In 2006 hoorde ik dat ze was overleden. Ze had een moeizaam leven achter de rug. Ik schreef een brief aan haar broer R. waarmee ik als kind in de hoogste bomen was geklommen.
Enige tijd later kreeg ik een berichtje van hem.
Dat briefje vind ik nu terug.

R. heeft daarin een gedicht van M. opgenomen als een 'in memoriam':

Roerdomp

Als ik van school
naar huisga,
zie ik
aan de sloot
de roerdomp
stilletjes maar bang
verborgen
tussen lissen
als een paaltje staan

Het is de
eerste maal,
dat ik die
schuwe vogel zie.
hij staat daar
trillend
tussen 't tere riet,
denkt,
dat ik hem niet zie.

Zacht leg ik
m'n fiets neer
in de berm,
en geef hen een kans
om
weg te gaan.

M.

Ik vind het wel een mooi gedicht en denk ook, dat het soms raar kan lopen.

freek

De laatste woorden 12

Anita was éénenvijftig jaar toen ze overleed aan borstkanker. Dat laatste wist iedereen al tijden in mijn provincie, want Anita deed daar niet geheimzinnig over. Ze werkte zich na de de eerste diagnose nog 'in slag ien e ronte', zoals ze hier zeggen en legde vorige week het loodje, nadat ze van iedereen afscheid had genomen die haar dierbaar was en haar begrafenis tot in de puntjes had geregeld. In ons prachtblad (sinds 1752) verschenen in totaal vijf pagina's met rouwadvertenties.
Tijdens haar begrafenisplechtigheid werd de Internationale en het Mariannelied gezongen, maar ook 'Blijf mij nabij', 'Wat de toekomst brenge moge' en 'Eens als de bazuinen klinken.'
Anita was gereformeerd, sociaal-democraat en gedeputeerde van de provincie Fryslân.


freek

stapelen 61

Eerst regent en dan sneeuwt het in de eco-kathedraal. De stenen zijn steenkoud, de kleren doorweekt. maar Berend en ik zijn gevoelig voor heldendom, dus we werken door: Berend aan zijn muur en ik sleep trottoirbanden naar het depot. Om half elf komt onze geblesseerde Johan koffiedrinken. Hij detoneert in ons gezelschap met zijn chique overjas en glimmende zwarte schoenen, maar is als vanouds weer bereid om een hilarisch verhaal te vertellen. Dan gaat hij weer, met de belofte om na oud en nieuw opnieuw, maar dan in werktenu, te verschijnen. Ik houd ook vroeg op, want ik ga twee hazen bij jager B. halen. Gisteren geschoten, vanmorgen uit de jas geholpen en vanmiddag bij mij in de diepvriesla voor de kerst. Jager B. geeft mij er een stuk ganzeborst bij. 'Ook lekker', zegt hij.

'Jehovagetuigen gelieven niet aan te bellen', staat op een kaartje achter het raam naast zijn voordeur.


freek

Leve de natuur48

Stralende, koude ochtend.
In de polder lopen veel schapen. Ze zien er feestelijk uit met de rode of blauwe kleurvlekken op hun stuit. Er lopen hier dus twee rammen rond, die hun plicht doen: één met een blauw stempelkussen aan de buik gebonden terwijl zijn compaan en concurrent het rode stempelkussen aangesjord heeft gekregen.

Bij het talud van de brug over de Janesloot jaagt een torenvalk op muizen. Die zitten daar lekker hoog en droog in de winter. De valk vliegt steeds een stukje voor mij uit om daarna weer een poosje stil te staan in de lucht. Eénmaal duikt hij naar beneden. Door de kijker zie ik hem in de berm scharrelen, venijnig in de grond pikkend, maar het muisje zit waarschijnlijk veilig ondergronds.

Dan vliegt de torenvalk op, komt laag op mij aanvliegen wiebelt als een vliegtuig na afloop van de luchtshow met de vleugeltippen, schroeft de lucht in en verdwijnt in het lage nevelige licht.

freek

Leve de natuur 47

Het was een winterse dag, zoals er nog vele mogen komen: friskoud en windstil.
We liepen langs de Zwettepoel richting Oude Noorderweg. Deze laatste is een vaarweg.
Door het kijkertje zag ik twee opmerkelijke zaken. Ten eerste zag ik op een boomstronk, net boven het wateroppervlakte van de Zwettepoel, een witte aalscholver, althans een aalscholver met een witte borst en buik, terwijl deze vogels doorgaans kachelpijpzwart zijn.
En even later in de polder achter de Goëngarijpsterpoel zag ik een grote roomwitte zilverreiger rondstappen te midden van een grote groep brandganzen, als een soeverein tussen zijn onderdanen.
Ik vond het allebei de keren een mooi gezicht.

freek

De laatste

Vandaag ben ik weer de laatste Sinterklaas van dit seizoen. De leerlingen van de basisschool te L. wachten mij om half negen op en daarna ik ben tot twaalf uur onder de pannen. Dat klinkt eenvoudiger dan het is, maar de coördinator Sinterklaasfeest heeft een strak programma opgesteld, dat begint bij een gezamenlijke bijeenkomst in de schoolhal en daarna gaan we door met een veertig minuten durend bezoek aan elke klas tot en met groep vier. Dat vergt de nodige concentratie, inspiratie en vooral transpiratie. Dat laatste komt door die verdomde baard en pruik, die met een knellende mijter, zorgen voor pukkelige uitslag en knallende koppijn.

Ik zal blij zijn als ik om twaalf uur de fles beerenburg van de hoofdmeester in ontvangst kan nemen, om daarna thuis de acetonlijmresten van mijn gezicht te trekken.

Paracetemolletje en een tukje.



freek

Leve de natuur 46

Het is tien uur 's avonds en ik loop achter in de tuin om have en goed voor de nacht te controleren en om nog even naar de wind en overvliegende ganzen te luistereren. Als ik de hulstboom passeer, hoor ik geruis boven mij en er maakt zich een uil uit de boom los, die met trage vleugelslag de nacht in zweeft. Net als ik door wil lopen, ruist een tweede uil uit de boom.

Ik kijk hen ademloos na, tot hun silhouetten over de boerderij van Tjebbe zijn verdwenen.


freek

Dagboek uit een wachtwijk (24) - assertiviteit

ACTIVITEITEN IN DE INDISCHE BUURT EN OMGEVING

• 05-11-2008 TOT 10-12-2008
  Je eigen kracht vinden
  Assertiviteitstraining voor migranten... lees meer

...website Civic Zeeburg...

Een jaar geleden kreeg Civic Zeeburg (een onderdeel van adviesbureau B&A) na een aanbesteding de taak het welzijnswerk in mijn buurt uit te voeren. Voor iets minder geld dan voorheen maar vooral ... anders! Intussen heeft de firma, zonder dat er voorwaarden van betekenis werden gesteld, het volle bedrag geïncasseerd (miljoentje of zes), is daarna gaan mopperen over domme bewoners die de nieuwe koers niet begrijpen, heeft vervolgens nog eens tonnen extra gevraagd (er wonen hier ook zóóóveel Marokkanen) en gekregen, en heeft recent een handvol medewerkers ontslagen (zal de kredietcrisis wel weer wezen). Zo kan het gebeuren dat er in december nog welgeteld één activiteit in de buurt is: "Je eigen kracht vinden - assertiviteitstraining voor migranten".
Ik woon nu een jaartje of dertig in deze buurt, doe al die jaren met Ali en Janneman zaken en praatjes maar nog nooit heb ik bij mezelf gedacht: weet je wat die migranten nodig hebben? Een assertiviteitstraining!
Zal wel bij de nieuwe koers horen.
Terzijde: de woordvoerder van de PvdA in de stadsdeelraad betichtte - terwijl hij extra geld stopte in de achterzak van Civic Zeeburg - de vorige welzijnsinstelling van "hufterig gedrag" omdat deze het telefoonabonnement had opgezegd aan het einde van de contractperiode.
Die heeft ook al geen assertiviteitstraining nodig.

Metz in de buurt

stapelen 60

Er glijdt prachtig strijklicht de kathedraal binnen, waardoor onze gestapelde bouwwerken door hun schaduwen meer diepte krijgen.

De oude mollenvanger komt op bezoek; hij moet de paarden op het weilandje tegenover de kathedraal inspecteren. Zijn zoon heeft namelijk een pension voor oude paarden van particulieren die hun beestje in plaats van de slager een oude dag gunnen. Die paarden grazen her en der op gehuurde weilandjes.

De oud mollenvanger komt nu kijken of er nog genoeg te vreten is voor de beesten, of dat ze moeten worden bijgevoerd. Hij ziet het snel; te weinig gras, te waterig en met te weinig voeding.

We raken aan de praat over de (in de ogen van de oude mollenvanger, overdreven) gehechtheid van mensen aan dieren. Veel pensionpaarden die uitgereden zijn, blijven tot hun dood grazen bij zijn zoon, die belt als een paard stervende is of is overleden. De oude mollenvanger moet een beetje lachen om de overdreven rituelen die de eigenaren nog bij hun dode of stervende paard verrichten. Om te voorkomen, zegt de oude mollenman, dat de nabestaanden hun afscheidsritueel nog een dagje uitsmeren, staat zijn zoon de dag na een overlijden van een paard wat vroeger op, slaat een ketting om de benen van het kadaver, trekt het op een vrachtwagentje en hup, naar de destructie in Burgum. Dat ziet niemand, dus niemand heeft er last van en het voorkomt langer gedoe met en rouwbeklag van de eigenaren.

Zijn woorden waren niet helemaal aan mij besteed.

freek

Local History

Ik blader in een herdenkingsboekje over onze lokale woningbouwvereniging. Ik lees de notulen van een zittingsavond van het bestuur, voor huurders en andere klagers.
Ik citeer hierbij een (wat warrig) gedeelte:


Ook verschijnt dhr Th.G. op de zitting om zijn bezwaren toe te lichten op de vordering van het voormalige politiebureau dat bij hem in eigendom is. G. wil dat de aangewezen huurder S. het huurcontract tekent zoals hij het heeft opgemaakt, de huur op tijd betaalt en iemand borg er voor staat. Maar, zegt hij, gisteravond werd bij mij een courant binnen de deur gelegd waarin staat dat een zekere S. is veroordeeld wegens dieftstal. Verder is hij lid geweest van de NSB en aan het Oostfront heeft hij tegen de Russen gestreden.
Wanneeer de tij omkeert zouden de Russen eens kunnen zeggen dat ik hem heb geholpen.


Die klager, dhr Th. G., heeft een paar jaar eerder zeker geen onderduikers in huis gehad



freek

Bye zei Kay

Kay had er genoeg van, Er zat geen schot in TON en Rita bleef alleen maar achter uit de keel grommen, zonder veel variatie. Hij had gefaald en koos voor de vlucht naar voren. Daarvoor gebruikte hij een gastcollge aan de Universiteit van Amsterdam. Het was een dubbelslag: hij kon aan dat aankomend wetenschappelijk volk laten zien dat hij niet de ordinaire mannetjesmaker was, die links van hen maakte. Hij vertelde dat zijn vak een kunde, een kunst en een bijna cultuur-filosofische wetenschap is en dat hij, Kay, dat beheerste. Zelfs van Trots op Nederland, dat niks voorstelde, geen programma, geen standpunten, ja, gebakken lucht dat was het, kon je in deze tijd van persoon en beeld, iets maken.
En de volgende dag ging hij bij Rita op bezoek en hij adviseerde haar om Kay van de Linden te ontslaan. Hij zou wel zorgen voor een verhullend persbericht.
En dat gebeurde toen!

freek