Het Noorden

Nu het Noorden geen extra spoorlijn krijgt, krijgt het geld van Camiel, ruim twee miljard, om dingen mee te doen. Voor het spoor trokken de drie provinciën als één front naar Den Haag, nu is dat anders. Friesland wil met dat geld dit, maar Groningen dat en Drenthe is klein en machteloos en speelt de kruimeldief. Er is dus weer als vanouds grote animositeit. Ik ga dat zondag ook voeden, want dan speelt mijn club tegen Groningen waarvan de supporters, alhoewel ze verder van Amsterdam wonen dan wij, ons als 'boeren' bestempelen. Wij hebben eigenlijk maar één manier om ze stil te krijgen: door te winnen.
freek

Veertig jaar wijzer

Omdat de televisiequiz Per seconde wijzer 40 jaar bestaat, is er elke vrijdagavond een spannende wedstrijd met oudwinnaars. Vanavond was de tweede halve finale met een knappe mevrouw en een knappe meneer van toen. De nog steeds knappe mevrouw leek te gaan verliezen maar tot ieders (nou ja, ieders, je hebt eigenlijk alleen Cees Driehuis en de mevrouw en de meneer) verbazing verloor de nog steeds knappe meneer. Emoties! Geen tranen, geen lichamelijk contact godzijdank, geen close-ups want er was maar één camera, gewoon verraste mensen met hun eerste reacties. Geen muziek, geen publiek ook, geen dienbladen vol champagne, alleen die drie geschokte mensen in een kale studio.
Het kan dus nog wel. Echte televisie met echte mensen en echte emoties.
Op 21 december is de finale. Hopelijk houden ze het bij één camera en verder niks.

Metz kijkt televisie

Loempia speciaal

...de Volkskrant, vandaag...

Nog één keer, echt voor het laatst: een criticaster is een zeurpiet, een muggezifter, een vervelend ventje dat op niet ter zake doende slakken zout legt. Wil de Volkskrant ons meedelen dat Sebastian Haffner een vervelende vitter is? Nee, in het artikel wordt hij kolommen lang geprezen vanwege zijn brilliante analyses en doorwrochte kritieken. En terecht.
Waarom dan criticaster zeggen als je scherp criticus bedoelt?
Omdat het beter klinkt. Duurder ook.
Net als loempia speciaal. Daar zet je toch ook liever je tanden in dan in een loempia?

Metz leest de krant

voor de kerst.

Onder de kop Leeuwarder Courant sinds 1752, stond links boven, dus eigenlijk als opening van de krant, gisteren het volgende bericht:
Negen op de tien mannen kunnen in lingeriezaken alleen met hun handen aangeven wat voor maat bh ze voor hun vrouw of vriendin willen kopen, Ze hebben geen idee wat de juiste cupmaat is als ze een setje ondergoed uitzoeken. Soms helpt het hen nog om op het decolleté van de verkoopster te wijzen. Dit blijkt uit onderzoek van GfK Panel service Benelux, dat tweehonderd lingeriespeciaalzaken benaderde.
Dit 'breaking news'' is goed nieuws. Een bloem waardeer je immers ook niet op basis van de exacte diameter van het bloemhart of de precieze omvang van het stampertje. Dus vrouwen, mocht u voor de kerst in uw lingeriespeciaalzaak een man tegenkomen, die losjes zegt: Geeft u mij maar een setje in maatje...' , wees dan niet onder de indruk, want u hebt te maken met een enge man. Waardeer de onbenul thuis.
freek

Bijna

Woordvoerder Stomphorst van Sandd was "verrast" over het besluit van staatssecretaris Heemskerk om de liberalisering van de postmarkt uit te stellen. "Ik ben zelfs bijna verbijsterd", voegde hij daar aan toe.
Als vanzelf schoot me een gesprek te binnen dat ik ruim dertig jaar geleden voerde met Gerard. Gerard was een goeie jongen en samen kropen we de hele zomer over Westfriese bollenvelden, houten kistjes achter ons aan trekkend, regel na regel, dag na dag, week na week. "Gerard", vroeg ik, "kun jij scheten laten op commando?". Je moet het toch érgens over hebben, zo samen veroordeeld tot dat open veld. Gerard stopte even met wroeten naar bollen, rechtte zijn rug, keek nog eens scheef omhoog en zei toen: "Soms".

Metz luistert radio

Optreden

Gisteren was ik weer Sinterklaas z'n plaatsvervanger op aarde en wel op de basisschool in ons dorp. Nederland moet het op 5 december van zijn futtende oude knarren hebben want ook collega stenenstapelaar en pensionada Johan, nam drie peuterspeelzalen voor zijn rekening en zo ken ik nog wel wat leeftijdsgenoten, die om twaalf uur, na gedane arbeid, met knappende koppijn en ruikend naar aceton als waren zij lijmsnuivers, de tabberd afwerpen. Het is dan weer gebeurd voor een jaar. Als gimmick had ik dit jaar twee, in de Andes gebreide, vingerpopjes (fair trade) meegenomen, die Sinterklaas en Zwarte Piet voorstelden. Ik deed een klein poppenspelletje met de hoofdpiet waarin vingerpop Sinterklaas aan vingerpop Zwarte Piet tenslotte vroeg of hij Zwarte Piet een kusje mocht geven. Een meisje in de kring sloeg verbijsterd haar handen voor de ogen en riep: 'Niet doen dat mag ik niet zien van heit en mem...' Toen had Sinterklaas even geen tekst.
freek

Leestip

...de Volkskrant, zaterdag 1 december...

Soms, heel soms, vertelt iemand een verhaal en weet je direct: ja, zo is het. Vooral als een wetenschapper op aangenaam rustige toon, zonder effectbejag maar met ouderwetse argumenten, allerlei opgeschroefde schijndebatten over integratie en moslims en kloven, aan een analyse onderwerpt, barst er bij mij van binnen een klein juichje los. Toen ik afgelopen zaterdag las hoe de socioloog Willem Schinkel aankijkt tegen kleinzielige zeurnederlanders, werd zelfs de wave ingezet. Zijn boek heet "Denken in een tijd van sociale hypochondrie". Voor onder de kerstboom want voor vanavond zijn we te laat.

...de Volkskrant, zaterdag 1 december...

Metz leest de krant

stapelen 16

6

...de weg naar boven; hier komt een trap, die ons verder brengt in dit massieve gedeelte van de ecokathedraal

5

...en komen langs een mooie oude Le Roy muur; hier wordt ook een pad gemaakt met aan de noordwestkant een lage borstwering, om dan te eindigen bij...

4

Aan de zuidoostkant van onze carré, bevindt zich het filosofenhoekje; hier slaan we rechts af...

3

Het pad eindigt bij een kleine gebouwde carré, waarop een massieve kleine toren door ons is gebouwd

2

We lopen dan langs een pad in aanbouw. Langs noordwestzijde van dit pad (op de foto, rechts)komt nog een borstwering van trottoirbanden en klinkers.

1

We beginnen onze wandeling bij de nog te maken staatsietrap naar beneden, het begin van een nieuwe route in de ecokathedraal

Wat lichte kost op Sinterklaasdag: een kleine virtuele wandeling op ons werk in uitvoering (klik op de foto's voor een groter beeld).

Goedemorgen de mantelzorger (51) - ja zuster nee zuster

Annie M.G. Schmidt beschreef voor Ja Zuster Nee Zuster een mooi kringetje in het liedje 'Hallo, zei de muis': de muis is bang voor de kat, die bang is voor de hond, die bang is voor de man met de stok, die bang is voor moeder de vrouw, die bang is voor de muis.
Ook bekend is de baas die vader ontslaat, die moeder mept, die dochter uitscheldt, die de hond schopt, die de baas bijt.
De marktwerking levert een nieuw kringetje op: buurvrouw De Vries klaagt bij de ziektekostenverzekering, die klaagt bij het taxibedrijf, dat klaagt bij buurvrouw De Vries.
Allemaal vanwege de taxikosten die de buurvrouw terugvorderde (en kreeg) van het Zilveren Kruis omdat het aangewezen taxibedrijf verstek liet gaan. Dat dus boos opbelde. Hoe kwam ze erbij dat hun taxi te laat was? De chauffeur had daar een heel ander verhaal over! En waarom moest ze eigenlijk zonodig naar het Antoni van Leeuwenhoek-ziekenhuis?
Buurvrouw De Vries, in normale doen zeer goed in staat brutale klanten af te blaffen, was even van slag. Ja, ja en nee, nee sputterde ze eerst nog tegen, tot ze zichzelf herpakte en de mevrouw van het taxibedrijf de mond snoerde. "Voor mijn lol! Nou goed?"

Metz de mantelzorger

vader en zoon

Van mijn zwager, die gaat verhuizen van een gracht naar een laan in A'dam, dus nog steeds op stand, kreeg ik een boekje. In een grachtenpand kan je veel wegstouwen, maar aan die laan is dat minder, dus hij moest schiften. Bij mij kwam de handelsuitgave van het proefschrift van Willem Wilmink terecht, die een prettige studie heeft geschreven over de Groninger dichter Hendrik de Vries. In zijn voorwoord stond een zin die mij trof, maar eerst dit: ik ben bijna vijfenzestig, mijn vader is jongstleden augustus op zijn vierennegentigste doodgegaan en gecremeerd. Op dergelijke leeftijden moet de vader-zoonverhouding toch wat losgezongen zijn van de eertijds verticale band, hij boven, ik onder. Maar nu schrijft Wilmink: ' Een feit blijft dat elke prestatie, ook een proefschrift, onvoltooid moet blijven als er geen vader meer is om erover op te scheppen'. Ik werd vannacht wakker en deze zin schoot me weer te binnen. Wilmink heeft gelijk.
freek.

Dagboek uit een wachtwijk (6) - nog meer coaches

...de Volkskrant, zaterdag 1 december...

Ik noem hem voor het gemak maar even de acht-tot-acht-coach. Elke acht-tot-acht-coach maakt elke dag acht jongeren zó moe dat ze 's avonds om acht uur in slaap vallen. Da's mooi bedacht. In werkelijkheid valt die coach dan in slaap.
Maar wie weet (geef het een kans!) wordt het in de hele stad ingevoerd. In dat geval wil ik alvast mijn 19-jarige zoon opgeven. Hij woont in De Pijp, hoort niet tot een harde kern en vindt elke dag tijdig opstaan voor zijn werk verdomd moeilijk. Wanneer voortaan zo'n coach hem om acht uur wakker maakt, is dat helemaal niet verkeerd.

Metz leest de krant

P.S.(1) Ik ben benieuwd welke coach de overheid morgen aanbeveelt. Many chiefs, no indians.

P.S.(2) Jeugdcoaches moet je zeggen, las ik vandaag in Het Parool. Niet acht-tot-acht-coaches. Die komen dus nog...

aantasting

Ook in ons dorp, toch ver in het noorden, wordt de Sinterklaastraditie aangetast en zelfs van binnenuit uitgehold. Was het tot voor kort nog vanzelfsprekend dat het 'Sinterklaasgebeuren' was opgehangen (marketing terminologie) aan de heilige drieëenheid van a, Centrale aankomst per boot in ons dorp; b, het Schoolbezoek, alwaar Sinterklaas per klas 40 minuten krijgt toebedeeld (heb ik net eergisteren gehoord van juf Neeltje), en c. de Pakjesavond thuis. Nu heeft buurman caféhouder zich gemeld met afgelopen zondag een Sinterklaasbingo, te beginnen voor alle kinderen van ons dorp om dan naadloos door te gaan met de volwassenen. En Sinterklaas zelf komt op bezoek. Buurman doet dit wellicht niet in het kader van een project tegen coma-zuipen, maar maakt onze jongste jeugd vertrouwd met de gezelligheid van zijn kroeg. Of er veel deelname was? Ik weet het niet, ik ben 'm gesmeerd.
Naar Amsterdam.
freek

Dagboek uit een wachtwijk (5) - meer coaches

Een buurtpoliticus wees op zijn site op een nieuw soort coach waar we in onze Vogelaarwijk wellicht baat bij kunnen hebben: de buurtcoach, niet te verwarren met de buurtvader, de straatcoach, de buurtregisseur en de buurtconciërge. De buurtcoach helpt bewoners om gezamenlijk iets tot stand te brengen. Vroeger noemden ze dat gewoon een opbouwwerker, maar hupsakee en toe dan maar, nu het welzijnswerk aan de markt is overgedaan mag er voor mij een buurtcoach voor terugkomen. Kan er wel bij, al raakt de dug-out aardig vol.

Metz in de buurt

Dagboek uit een wachtwijk (4) - straatcoaches

Ze bestaan echt, de straatcoaches! Twee keer heb ik ze nu zien fietsen. Eén keer 's middags tussen moeders met kekke bakfietsen waarin rechtop vastgesnoerde, slapende peuters worden vervoerd. En een keer 's avonds in mijn eigen straat. Stevige donkere mannen zijn het, met achterop hun legergroene jack een gestileerde tekening van een roofvogel. Een soort namaak Hells Angels, alleen rijden ze niet op brede motoren rond maar op herenfietsen wat hun gezag niet ten goede komt. Hun verschijning deed me denken aan foto's van de mobilisatie uit 1939 waarop je een regiment Nederlandse soldaten op het rijwiel de vijand tegemoet zag treden.
Nu hadden ze gelukkig weinig te doen, onze fietsende straatcoaches. Net als de wijkmeesters, buurtconciërges, PEP-teamleden, buurtregisseurs en buurtvaders die omwille van mijn leefbaarheid af en toe door de straat schuifelen, straalden zij de bezoldigde verveling uit die past bij een plichtgetrouwe suppoost in een leeg tribunevak.

Metz in de buurt

leve de natuur 25

De ochtend was fris en helder en de lucht was bleekroze als op de winterschilderijen met ijspret van Hendrik Avercamp ( 'de stomme van Kampen'). Er was een geluid in de lucht dat de hele ruimte vulde, alom was, net als vroeger bij westenwind het zachte gebrom van de A2 de ruimte bezette, niet hindelijk maar overal. De lucht werd bezaaid met honderden ganzen, die vanuit de noordelijke horizon kwamen aanvliegen. Vanaf de kleine pier in het meer zag ik ze vliegen in allerlei formaties; de klassieke v-vorm, maar ook zwermen ganzen die als trage spreeuwen door de lucht dansten, de kleine v van een vijftal, de duo's en de haastige éénlingen, allemaal gakkend op weg naar de fouragegebieden. Ik keek met mijn hoofd in mijn nek en toen ik weer een natuurlijke stand aannam, was ik duizelig en wankelde. Ruimte is overweldigend. Ik schudde met mijn hoofd, als een hond die moeizaam gehoorzaamt en vervolgde mijn weg.
freek