31 augustus 2007

Beste

Het wachten is op de uitslag van een landelijk onderzoek naar de kwaliteit van de verschillende testen op grond waarvan ziekenhuizen naar kwaliteit zijn gerangschikt zodat we dan weten welk onderzoek het beste is.

Metz kijkt Netwerk, leest Elsevier en morgen ook het AD

30 augustus 2007

Merckx

België, voor zover het nog bestaat (ik wens ze alle sterkte want er is geen mooier land dan België, zoveel natuur, zoveel lekker eten, zoveel raadsels, zoveel talen, het is om jalours op te worden), heeft als enig land ter wereld twee wereldkampioenen met dezelfde naam. Eddy Merckx, hij was de allerbeste op de racefiets, en nu dus Eddy Merckx, wereldtopper in het biljartspel langs drie banden.

Metz leest de encyclopedie

Muziek

In de auto luister ik scherp naar de fileberichten. Maar wat klinkt daar dwars door de acht kilometer voor het Rottepolderplein heen?
Pling, zwong, dingedong, poooing.
En wat reutelt daar achter de vertraging voor het knooppunt Ewijk in verband met een ongeluk?
Tribbiedibbedipdip, pooing.
Ook het nieuwsoverzicht kort na vieren wordt ontsierd door klappiebooing zwiep. Al Sadr legt tijdelijk - pingel, krrr, plopplop - de wapens - dingedingedooooing zwappiediedo - neer. Alsof een kleuter op een elektronisch orgeltje pingelt en dan onder water.
Ik vrees dat er over nagedacht is. En dat ze het voor mij doen.

Metz luistert radio

kermis

Het is vandaag kermis in mijn dorp. Om tien uur start de feestelijke optocht met praalwagens haar route door de dorpsstraat. Daar woon ik ook, dus ik zit op de eerste rang. Het thema van de optocht is 'water' en water is hier ruim voorradig. Daarna begint de kermis en 's avonds het drinken. Intussen staat mijn vader nog boven de aarde. Een wind van melancholie waait om mijn huis. Ik ben even uit de lucht. Ik heb wat anders te doen.
freek

Den Uyl


Ik kan, bladerend in mijn complete verzameling Bob den Uyl, de gezochte pagina niet vinden, schiet daarbij trouwens niet op, want welk boek ik ook open laat vallen: ik word gedwongen tot doorlezen en beloond met dikke binnenpretten, dus moet het nu even uit het geheugen. De stelling luidt dat bij opeenvolgende vernieuwingen het optimum wordt bereikt maar net zo makkelijk weer verlaten. Den Uyl onderbouwt deze stelling door te wijzen op de permanente vernieuwing van de verpakking van melk. De beste verpakking, de fles met dop, wordt bereikt maar vervolgens verlaten omdat de volgende vernieuwing een kartonnen vouwdoos oplevert. Bij deze doos moeten flappen uiteen worden geduwd, wat al een verslechtering betekent voor de gebruiker, en dan moet de grootste ellende nog beginnen: het schenken. De melk gulpt over de rand van je glas.
Hij is al vijftien jaar dood, Bob den Uyl. Enkele jaren voor zijn overlijden heb ik bij hem een cursus 'verhalen schrijven' gevolgd op de Haagse Hogeschool. Hij gaf les zoals ik hoopte. Met een uitgestreken gezicht, verveeld. Hij zei vooral erg weinig. Zijn gedachten waren eerder bij de jeneverfles dan het melkpak, laat staan bij de actuele situatie van twaalf brave leerlingen in een Haags schoollokaal op dinsdagavond. Je leerde niks van hem maar dat gaf niet zolang hij maar les gaf.
Onlangs is een vernieuwing toegevoegd aan de keten van nieuwere melkverpakkingen. Ik moet zeggen: een terugwaartse verbetering, want de dop is terug. Het karton heeft een stevige draaidop gekregen. "Hierdoor is het pak zowel staand als liggend in de koelkast te bewaren" staat op de zijkant van het pak. En dat is waar. Benieuwd wat Bob den Uyl vanaf zijn barkruk daarboven vindt van deze vernieuwing. Ik verwacht geen bericht.

Metz leest boeken

29 augustus 2007

Klaas

...de Volkskrant, vandaag...

Ik ken meester Klaas niet, ik weet niet waar Darp ligt en ik heb niks tegen de burgemeester en de wethouders (stel je voor), maar het geeft natuurlijk geen pas om meester Klaas te ontslaan. "Een prima meester maar een minder goede directeur, die slecht tegen vernieuwing kon".
Wat krijgen we nu, burgemeester Meijer en burgemeester Middel? Hebben wij vroeger niet goed opgelet op school? Wat was ook alweer de allerbelangrijkste eigenschap van een goede schooldirecteur?
Juist! Dat-ie allergisch is voor vernieuwing.

Metz leest de krant

Rituelen

Het aardige van een dorp is, dat iedereen in in het gelid schiet als bekend wordt dat een dierbare van je is overleden. De buren komen je met een plechtig gezicht condoleren. De baas van het supermarktje veegt zijn handen af en doet hetzelfde met dezelfde formule: 'wel gecondoleerd met het verlies van..' . De jongen van de Klusmarkt zegt 'ach', als ik vertel dat mijn vader is overleden en dat ik nu maar de bestelling van het aanstaande verbouwinkje doe. Daarna recht hij zijn rug, steekt zijn hand uit en spreekt de inmiddels bekende formule. Als het nieuws zich meer verspreidt, spreken sommige mensen je op straat aan: 'wel gecondoleerd met het verlies van...'. Was mijn vader een ingezetene van mijn dorp geweest dan had de kerkklok om 12 uur geluid, ten teken dat een inwoner is overleden. Rituelen zijn bindmiddelen. Het doet weldadig aan.
freek voor samen.

28 augustus 2007

Uit de bundel: 'Gedichten 1974-1985 van Cees Buddingh, De Bezige Bij, Amsterdam 1986

Soms, 's avonds

Soms, 's avonds, staat mijn vader in de kamer.
Vreemd oud geworden, haast vel over been.
'Slapen ze, Stientje en de jongens?' 'Ja hoor',
(Ze mogen hem niet zien.) Hij zucht tevree.

'Maken ze 't goed? Geen zieken?' ' 'Nee, geen zieken
gelukkig. Alles prima.' Hij glimlacht,
klein op het puntje van de bank, zijn benen
nog korter dan toen hij een jongen was.

We praten niet, maar 'hou je taai, he' knikken
we als vroeger. ''k Ga weer eens. Dag knul.' Hij staat
nog even voor mijn moeders jeugdfoto

Het tuinhek piept. Ik luister naar zijn stappen,
die vederlichte, bulderende stappen
van iemand die terug moet in de dood

26 augustus 2007

een sterk beeld

Ik was twaalf en las Carmiggelt. Voor de jongeren onder ons: een uitgestorven schrijver van grappige, weemoedige kleine stukjes, 'columns' die eerst in Het Parool verschenen, alvorens ze een plek kregen in bundels met titels als 'Honderd dwaasheden', 'Een stoet van dwergen', 'Een toontje lager', etc, etc... . Die Carmiggelt had de gave om beelden op te roepen die een levenlang meegaan. Het beeld dat inmiddels in mijn genen is opgeslagen is het volgende: de schrijver (C.) komt na een lezing in het land weer met de trein terug in Amsterdam. Voor het Centraal Station stopt de trein en C. ziet vanaf zijn zitplaats in de trein, in het huizenblok tegenover hem, op drie hoog een man in onderhemd aan een tafel zitten onder een lampenkap en die man eet smakelijk een bokking van een krant, die op de tafel ligt. Dit tafereel duurt een minuutje, omdat de trein daarna weer optrekt naar zijn eindbestemming. Elke keer als ik Amsterdam per trein nader denk ik aan dit fragment en speur onwillekeurig de huizenblokken af. Maar waarom nu op zondagmiddag, schiet me dit te binnen? Ineens weet ik het: mijn vader was ook liefhebber van Carmiggelt en mijn vader ligt nu dood te gaan. Ik kom bij hem vandaan en ga straks weer naar hem toe. Ik wil hem herinneren in betere tijden.
freek voor verdriet

25 augustus 2007

Mopen

"Op de kale mopen is de jonge kraai onder de kut gebleven".
Dit zei gisteren een verslaggever op radio 1. Echt waar. Zelf gehoord.
Zo'n zin zeurt door.
Een gecodeerde boodschap om een slapende cel van Al Qaida wakker te schudden? Een gedicht? Weddenschap misschien? ("Wedden dat ik midden in het verslag van het nationale kampioenschap golf ´kale´ en ´kut´ in één zin durf te noemen?").

Metz luistert radio

24 augustus 2007

leve de natuur 7

Gisteren was ik in de Koude Maag. Dat zit zo: we waren aan het varen en gingen richting Terkaple. Onderweg zagen we, ik meen, twee kiekendieven. De één draaide rondjes op de thermiek, de andere schroefde zich als een gevechtsvliegtuig omhoog, stond even stil in de lucht en dook toen met ingetrokken vleugels op zijn compaan. Die maakte dat hij weg kwam. Dit spelletje herhaalde zich in mijn zicht een aantal malen. totdat ze uit dat zicht verdwenen. Ik heb 's gelezen dat vogels nooit spelen, omdat hun verbranding zo groot is door al dat vliegen, dat ze of voedsel zoeken, of rusten. Maar ik durf mijn hand er voor in het vuur te steken: deze twee speelden. Als ik het goed zag 'krijgertje'. Goed, via een omweg door de Modderige Bol, de Wijde Ee, het Pikmeer en de Kromme Knilles, kwamen we in de Meinesloot die toegang verschaft tot, jawel, de Koude Maag. Twintig jaar geleden liep ik door het weiland dat grenst aan de Koude Maag. Het was onbemest hooiland, blauwgrasland, liep 's winters onder water en het was die zomer dat ik er rondliep, doorspikkeld met tientallen verschillende kruiden en bloemen. Ik heb toen nog een inventarisatie gemaakt, die ik nu niet meer kan vinden, maar ik herinner me de Wilde Bertram, de Ratelaar, het Moederkruid. Nu was er niet veel meer te zien, behalve een bordje verboden van een natuurorganisatie en een monokultuur van Springbalsemien.
freek voor maagonderzoek

23 augustus 2007

Het Gras

Eénmaal in Blauwhuis is het een kippeneindje naar Greonterp. Als de laatste rentenierswoninkjes van Blauwhuis achter de rug zijn is het nog een dikke kilometer naar huize Het Gras, eerder door hem genoemd 'Huize Algra', naar de senator die tegen hem was. Het huis op het terpje is wat groen uitgeslagen en leunt vermoeid tegen een ander huisje aan. Vlak bij de kapel en het kerkhofje en tegenover een majestueuze Friese boerderij. Ik heb de gevel aangeraakt en aan de kozijnen geroken (de gordijnen waren toe).
Huize Het Gras. Volgens Jan Wolkers komt die naam van de profeet Jesaja: 'Het gras verdort, de bloem valt af; maar het woord onzes God bestaat in der eeuwigheid.'
freek voor bewondering

Daarom



Met dank aan fietsmaat Henk, die mij dit heldere antwoord toestuurde op de vraag waarom een koersbroek zwart moet zijn.

Metz fietst

Djoeke 4

Freek en vrouw waren een dag in de stad van metz voor wat noodzakelijkheden en een aardig familiebezoek. Ze konden het niet laten om tussendoor de ruimte even op te zoeken. Dat werd het veenweide gebied tussen Woerden, Kockengen en Kamerik, die buurt ongeveer. Ze liepen over de Hollandse Kade, een waterkerinkje en oud voetpad op de scheiding van Utrecht en Holland, dwars door de polder en met veel elzenhakhout aan weerskanten. De schrijver Koos van Zomeren liep hier veel met zijn hond Rekel. In de ruime lucht daalden de vliegtuigen voor Schiphol. Verder was alles in orde.
freek voor groen

22 augustus 2007

Indische buren (4) - hakken

De Balistraat 89''. Tussen 1982 en 1985 heb ik hier heel wat dagen en nachten doorgebracht, ook al woonde ik er zelf niet. Mijn vriendin had haar kraakwoongroep in de Boeroestraat verlaten voordat de sloper aldaar aan het werk ging. Dankzij bemiddeling van de dienst Herhuisvesting kreeg zij de sleutel van een piepkleine tweekamerwoning, pal naast het café op de hoek met de Sumatrastraat. Op één hoog woonde het echtpaar dat het café uitbaatte. Het café had zijn beste jaren ver achter zich liggen. Alles was oud, vettig, duister en doorrookt, en dat gold ook voor het echtpaar achter de bar. 's Avonds dronken zij samen met de schaarse klanten, toegezongen door André Hazes, hun vele biertjes tot het tijd was om op huis aan te gaan. Afhankelijk van de dag van de week, lag dat tijdstip ergens tussen 2 en 4 uur 's nachts. Eerst stommelde hij zich een weg omhoog over de trap om met een doffe dreun in bed te vallen. Daarop laveerde zij piepend omhoog. Na ongeveer vijf minuten stilte klonk dan een peilloos diep gerochel (ik heb nooit geweten of het geluid uit het mannetje of het vrouwtje kwam), alsof een nijlpaard probeert een forse appel uit zijn luchtpijp op te hoesten. Dit oergeluid hield ongeveer drie kwartier aan, daarna begon de alcohol te werken en werd het systeem stilgelegd. Ik moet zeggen: 's ochtends hoorde je ze niet.
Op drie hoog woonde een jonge dame met hoge hakken die ze nooit uitdeed. Zij werkte 's nachts. Volgens haar vriend had ze een betrekking in een casino maar dat kon ik niet rijmen met die hakken. Zo tegen de tijd dat de benedenburen in hun coma weggleden, kwam zij thuis. Tik tik tik. Met in haar fraaie kielzog haar aftershavevriend die ook haar chauffeur was. En ja, wat doet een mens die na gedane arbeid thuis komt? Die bereidt een maaltijd. Uitjes hakken, paprika in stukjes, van alles werd er gehakt en geslagen op dat roestvrijstalen keukenblad in die verder geheel uit plavuizen en messing opgetrokken miniwoning, pal boven ons slaapkamertje.
Zo tegen de tijd dat ook dit echtpaar ophield met geluid te maken - het diepe duister werd al aangetast door de eerste zonnestralen - klonk er van het binnenterrein een ritmisch geplok. Alsof een volwassen man met een stalen voorwerp op een houten hakblok stond te rammen. Dat klopte. De slager uit de Sumatrastraat, hij had zijn winkel op de plek waar nu de kaaswinkel van Joop is, begon zijn werkdag met het platslaan van grote stukken vlees.
Allemaal gesloopt. Godzijdank.

Metz in de buurt