reclame

Ik ga ongegeneerd reclame maken voor een product van  mijn eigen vlees en bloed: mijn oudste zoon.
Deze week verschijnt zijn tweede roman: De Veteraan.
Kopen, of cadeau doen, want schrijven kannie!

(klik op illustratie voor vergroting)

freek

Voetbal

Gisteren met zoon, kleinzoon en vrouw naar het voetballen. Feyenoord was op bezoek en won. Wij zaten, vier op een rij en vrouw had voor warme chocomel en boterhammen gezorgd. Kleinzoon was zeer geïmponeerd door het uitvak. Die jongens van Fyenoord houden niet op met zingen en springen. Wij van onze club zijn een beetje bescheidener.
Om 14.30 was de wedstrijd afgelopen en vrouw had thuis pompoensoep gemaakt, dus smullen. Daarna gingen zoon en kleinzoon weer op weg naar Haarlem. Het was een mooie middag ondanks de verloren pot.

freek

Bos

Wij struinen door het berenbos, kleinzoon, ik en Bijke. Kleinzoon is 'verkenner' en loopt met Bijke aan de rollijn voorop. Ik ben volger en simuleer, dat ik permanent in de war ben over de juiste route. De verkenner laat de hond dan snuffelen en die wijst dan weer de juiste weg. Zo komen we na drie kwartier bij een weg waar auto's op rijden en nu is de verkenner en zijn hond het spoor bijster en marcheren in de verkeerde richting. Na een kleine correctie mijnerzijds komen we weer op het rechte pad en zien na een poosje opgelucht de auto van opa staan.

freek

Toeter

IK heb twee jaar gelden iets stoms gedaan. Varend met m.s. Dikkop2 onder de brug van de rijksweg, zag ik een kennis langs de oever zitten. Ik gebruikte jolig mijn machtige scheepshoorn om aandacht te trekken. Dat klonk geweldig onder die brug, maar Bijke de hond kreeg de schrik van haar leven. Een schrik die dus haar hele leven niet meer overgaat.
Zoals zaterdag jongstleden, toen de laatste zeilwedstrijden van het seizoen werden gehouden op ons meer. Ik wandelde met Bijke langs de oever toen de starttoeter over het water klonk. Bijke ging pleite. Ik liep naar huis en pakte de fiets en ging zoeken. Mijn vrouw ging met de auto de landelijke ring rond ons dorp verkennen. Ik wist de vluchtrichting en nam aan dat Bijke van het geluid af was weggevlucht. Ik fietste door singels en langs paden die we altijd lopen rond het dorp, maar niks te zien. Toen belde mijn vrouw die met de auto zes kilometer een boerenstreek was afgereden: ze was gevonden. Bijke kwam van een boerenerf afrennen op het geluid van onze auto af.
Ik voelde me zeer opgelucht.

freek

zoon

De m.s. Dikkop 2 kliefde door de kabbelende golfjes van de Friese wateren. We moesten een trui kopen in een nabij gelegen dorp.  Het was mooi weer, dus de boot gepakt.  Onder een staalblauwe lucht richting Joure, waar de trui bij Terra klaar lag. Het was zomerweer en het rook herfstig, een aparte combinatie. In Joure meerden we af aan de kade vlak voor het huis waar mijn moeder dement was geworden. Een oude vrouw zat op het stoepje in het zonnetje. We maakten een praatje. ' Oh, dus u bent de zoon van Johan en Rienkje' , zei ze tegen mij. 'Daar heb ik beste buren aan gehad'.
En verdomd, ik was een beetje trots op mijn ouders, die toch al geruime tijd dood zijn.

freek

Zielig

Kleinzoon César heeft zijn sleutelbeen gebroken bij het vallen uit een klimrek en is zielig. Dat laat hij zien en horen; hij loopt voorzichtig en een beetje scheef, hij praat zacht met ingehouden leed. Dat levert hem wat op en dat mag ook met zo'n breuk: een stripboek van opa en oma, zoete aandacht van zijn moeder en extra aandacht van ooms en tantes. Zus Katie kan dit maar nauwelijks verdragen en is assertief in het opeisen van tijd en aandacht. Maar als ze alleen is huppelt ze voor mij uit over de straat, springt van en op obstakels en zingt hardop, maar voor zichzelf,  een liedje van school.
Het maakt mijn hart week.

freek

Robie

In de sector 'klein leed' het volgende:
Elke dinsdag rijd ik met stapelmaat Rob naar de ecokathedraal. We praten dan onderweg. Zo kwamen we op 'namen' Omdat ik vroeger Freekje werd genoemd vroeg ik Rob of zijn jongetjesnaam Robbie was geweest. Rob knikte instemmend, maar nuanceerde deze bevestiging door te melden dat zijn grootvader van moederkant, die werkte bij een Haarlemse drukkerij, het geboortekaartjes had gedrukt en per ongeluk een 'b'  was vergeten. De familie van grootvader heeft altijdd Robie tegen Robbie gezegd, want opa had altijd gelijk.

freek

Telefoongesprek

Telefoongesprek met opa, nadat eerst aan oma tien minuten is uitgelegd wat er aan de knikker is.

"Hallo opa, ik buinmenoorjes"
Wat zeg je schatje?
"Ik heb buisinoorjes".
Wat?
"Buijes-in-mun -oorjes".
Oh, buisjes in je oortjes
"En ik heb ook een bloedoor".
Wat!!!
"Een bloedoor, met hard bloed".
Ach meissie, ben je in het ziekenhuis geweest?
"Ja, bij de dokter en ik moest wachten, want een ander meisje moest eerst en toen heb ik voor de dokter een tekening gemaakt."
En deed het zeer?
"Nee, alleen een beetje en ik heb ook een diploma van de dokter gekregen".
Zooo!!!
"En opa, ik heb een bloedoor".

enz, enz.

freek

Verjaardag

Gisteren vierde men dat ik zeventig ben geworden. Dat is pas volgende week, maar de zondag is zo'n geschikte dag om dat te vieren. We hadden twee zonen, twee schoondochters en vier kleinkinderen om ons heen verzameld en het was echt genoeglijk. Van de zonen kreeg ik mooie boeken en van mijn vrouw een hoed. Zelf gaf ik een boekje terug aan een ieder. Ik had namelijk alle oude fotomapjes uit een schoenendoos gevist en uit elk mapje één foto met minstens een scheve horizon gezocht en daar een verhaaltje bij geschreven. Het waren 53 mapjes voordat het digitale tijdperk intrad en daaruit blijkt dat we geen verwoede fotografen zijn, want dat is ruim één mapje per jaar. Het blijkt trouwens ook uit het feit dat we op de dag een groepsfoto wilden maken en dat vergeten zijn.

freek

Bouterse

Bouterse heeft grote contracten afgesloten: één met een Canadees om goud uit de Surinaamse grond te halen en één met een Chinees om de rijstproductie in het district Nickerie te verbeteren.
Ik quote: 'Volgens Bouterse zal het ooit door Nederland opgezette Wageningen, een rijstproductie -en onderzoekscentrum, in ere worden hersteld'.
Over deze zin heb ik wel wat te zeggen:
Ooit was mijn Surinaamse zwager onderzoeker en veredelaar van rijst in dit Surinaamse Wageningen. Met zijn ingenieursdiploma op zak, wilde hij zijn land dienen en de resultaten logen er niet om. Hij werd bekend onder de rijstverdelaars en gaf adviezen in andere ontwikkelingslanden.
Toen kwam Bouterse met een coup aan de macht en werd alles anders. Bouterse aanhangers werden, zonder kennis van zaken, op gecreëerde managementposten gezet en wilden ook snoepen van het Nederlandse ontwikkelingsgeld. En er kon geen tractor worden gekocht zonder een vergoeding voor de eigen portemonnee. Mijn zwager pikte dat niet en ging naar Paramaribo om verhaal te halen. Hij werd van het kastje naar de muur gestuurd en bij terugkomst in Nickerie was zijn kweek -en kruiswerk met rijstplantjes gesaboteerd. Dat was jaren werk naar de knoppen en dus een  ramp en mijn zwager verliet gedesillusioneerd zijn land, werd ontwikkelingswerker in Mali, kreeg daar een infectie en stierf op de intensive care in Nijmegen. En de rijstplantages in Nickerie werden een woestenij onder de onbeholpen, maar grijpgrage Boutersekliek
Dus vanwege mijn integere, maar dode Surinaamse zwager, zeg ik tegen Bouterse: 'Vuile hufter en dief, je beste mensen naar de sodemieterij helpen en nu de praalhans spelen met een chinees contract in je bloederige handen.
Klootzak!

freek

ree

Gisteren liep ik ze tegen het lijf: twee reeën. Ze graasden rustig in het weiland langs de singel en toen ze me in de gaten hadden bleven ze gespitst staan, maar gingen er niet vandoor. Een ree doet me altijd denken aan mijn ouderlijk huis. Daar hing zo'n bekende tekening ingelijst aan de wand: ree met zogend jong. Uit de romantische Duitse school vermoed ik.
 Ik keek er vaak naar. Onze hertjes hing in een rij met reproducties en in hout gesneden wijze spreuken: Het perzikboompje van van Gogh hing er, gebleekt door het licht, maar ook de spreuk: 'De glimlach is de werelddtaal die een ieder kan verstaan'.
Toem mijn zuster met een zwarte buitenlander thuis kwam, was die spreuk van nul en gener waarde en het huis te klein.

(Googlend op internet kwam ik achter de naam van de kunstenaar van dit aandoenlijk werkje: Han van Meegeren. Die besodemieterde de hele kunstwereld in de jaren dertig van de vorige eeuw, met nijn vervalsingen van oude meesters, waaronder Vermeer. Pikant is het verhaal hoe van Meegeren werd ontmaskerd. Dat deed hij namenlijk zelf. Hij had een vervalsing aan nazi-kopstuk Hermann Göring verkocht en werd na de oorlog gearresteerd wegens het verkopen van een Nederlandse cultuurschat aan de vijand. Toen koos van Meegeren er voor om zijn vervalsingen op te biechten en zijn werk werd uit musea verwijderd, hij een tijdje in de cel gestopt en kunstkenners doken onder.)

freek

vissen

Omdat z'n vader dat ding op het laatste moment had gekocht, nam kleinzoon de hengel mee naar zijn logeeradres en dat waren wij. Nu zal 'een vis vangen' ongetwijfeld behoren tot de buitendingen die je als jongetje gedaan moet hebben, maar ik ben geen liefhebber meer. Die slijmerige vissenhuid, die stank, dat haakje diep in de vissenstrot, ik vind het allemaal niks. Toch zaten wij op een avond op de kade bij Auke en kleinzoon wierp z'n hengeltje uit, Daarvoor had ik hem de kunst bijgebracht om van een snee wit brood een mooie smeuïge meelbal te kneden en had de eerste visbeginselen voorgedaan: top van de hengel in de buurt van de dobber, vis laten sabbelen en niet met geweld ophalen, maar aanslaan en langzaam naar boven halen, die kanjer.

Dat laatste bleek in eerste instantie niet nodig, want nauwelijks lag het aas voor het grijpen, of de dobber dook onder en trok kleinzoon een dikke voorn van twintig cm op de wal. Aan mij de taak om het haakje te verwijderen en tot verdriet de vis terug te gooien. Dat gebeurde nog een keer met een kleiner exemplaar, maar toen raakte goddank het snoer met een woeste ophaal definitief in de war en konden we weer naar huis gaan.

freek

Logeren

Ze zijn er weer, die twee uit Haarlem; zeven en vier en bereid om alles uit de logeerpartij te halen.

Dus vanaf het opstaan is de roep 'en wat gaan we nu doen?' regelmatig bij ons te horen.

Vandaag dus snikheet en met de Dikkop 2 het water op. Omdat van alles een spelletje wordt gemaakt, benoem ik de oudste tot Eerste Stuurman en de jongste wordt tot matroosbevorderd. Omdat de jongste denkt dat matroos hoger is dan stuurman. krijgen we hier geen ruzie over. De stuurman mag echt sturen en gas geven en terugnemen en dat doet hij met een dodelijke ernst. Als de matroos ook even mag zien we het verschil in opleidingsniveau; de matroos laat, als de schipper niet ingrijpt, de Dikkop 2 doodgemoedereerd op de klippen lopen.

Zo komen we bij een zwemplek en gaan rustiek voor anker. Oma zorgt met lakens en knijpers voor voldoende koeling en de dolfijn kan worden opgeblazen.

Na een paar uur stomen we weer op naar de thuishaven. Opa en oma puffen uit in de verduisterde en koele achterkamer. Maar daar klinkt al vanaf de wc: 'en wat gaan we nu doen? '

freek

Doos

De strijkplank staat op de overloop en op die strijkplank staat sinds een paar dagen een doos. Jumbo Pack staat er op gedrukt en daar onder een 4, welk nummer staat voor 7 tot 14 kg. Verder bevat deze fleurige verpakking nog een aantal icoontjes, waarvan de bedoeling mij een raadsel is.

De kenners weten het al: we hebben hier te maken met een doos Pampers, grootformaat. Dat betekent: kleinkinderen over de vloer. Ik, maar met name vrouw, we doen ons best om het leven van het jonge grut zo aangenaam mogelijk te maken. Dus we maken ommetjes, schommelen op schommels, zoeken kabouters in het bos, kliederen met water en zand en verschonen veel. Loodzware pisluiers en meurende poepbroekjes worden verwijderd en vanwege de zindelijkheidstraining wordt overal gepiest als het moet, op de w.c., maar ook op het grasveldje acher het huis en in het bos achter een boom.

Vandaag gaan die lieve meisjes weer naar hun ouders. Het wordt weer stiller in huis, maar de bruine vuilnisbak is voller dan ooit.

Zien

Zaterdag jongstleden zagen we elkaar weer's: de familie, althans de eerste graders van die familie. Het was een mooie en warme gebeurtenis met al die broedsels die na ons zijn gekomen. Ze sparen voetbalplaatjes , dreutelen wat door het huis met Bijke in hun spoor of liggen gewoon genotvol te kijken.
Om acht uur was iedereen weer vertrokken; wij wasten af, namen een borreltje en ik ging zonder Studio Sport te kijken naar bed, want ik wist al dat mijn club weer verloren had.


freek

Wens

(krentenboom en taxus in de achtertuin; klik op foto voor vergroting)

De haas is geschoten, de wijn en het bokbier gekocht en het huis klaar gemaakt voor de kerstontvangst van kinderen en kleinkinderen.

Volle bak.

Vrouw is fluitend bezig met voorbereidingen; ik doe het sjouwwerk en loop met Bijke ommetjes door de papperige sneeuw.Vanaf heden ben ik een paar dagen van de kabel.

Leve de familie!

En u, onbekende lezer, wens ik mooie en warme dagen toe.

freek

Nicht

Mijn nicht leest mij. Dat weet ik, omdat ze heeft gereageerd op een stukje in dit weblog. Mijn nicht had vroeger rood haar net als ik en is al vroeg verhuisd naar het verre Engeland, waar meer roodharigen met een niet te bruinen huid wonen. Ik weet niet waar mijn nicht woont, ergens bij Manchester. Vroeger was er enige zielsverwantschap tussen haar en mij, vanwege dat haar, maar ook omdat haar moeder de liefste zus van mijn vader was. Mijn nicht is vertrokken en kwam terug via de kabel. Nu is ze weer weg.
Nicht, kom nog eens langs.


freek

Bar

( klik aan voor vergroting)

Zondag was het bar weer. De oostenwind gierde stuifsneeuw over ons vlakke land. De adem stokte in de keel en de snor bevroor. Paarden en schapen krabden met hun hoeven om gras te vinden en wij liepen langs de dijk bij ons meer. Ik bleef even staan en kiekte vrouw en hond. Links moet het meer zijn, rechts de nu onmetelijke weilanden. Recht voor, de molen die gerestaureerd wordt en waar de kop vanaf is. En op de weg ,vrouw, die de luwte van de capuchon zoekt en Bijke die worstelt met de sneeuw en de wind.

freek

Hel

Laat ik meedoen met de hype rond de film 'De hel' , over de elfstedentocht van 1963. Steven de Jong heeft er, zo is mij verteld, een flitsend maar vlak verhaal van gemaakt. De Prins van Oranje vond de rolprent fantastisch en die prins heeft smaak, dus niet zeuren.

Zelf heb ik de elfstedentocht van 1963 niet gereden, maar wel iets wat daar op lijkt. De dag voor de Elfstedentocht werd de Elfmerentocht gereden, een tourtocht van zo'n 130 km, waar veel elfstedenrijders al aan meededen om de spieren los te gooien. En ik deed mee. Ook toen was het weer bar en boos en tien kilometer van de eindstreep in Sneek werd de tocht opgedoekt omdat het donker was en sneeuwduinen de baan onzichtbaar hadden gemaakt.

Dat was in Langweer, waar ik nu woon, maar ik moest naar huis en dat was toen vijf kilometer verderop. En toen begon mijn eigenlijke heldentocht, want ik ben dwars door besneeuwde weilanden, volgesneeuwde sloten en onbegaanbare landweggetjes naar huis gelopen op een paar leren klompslofjes. Toen ik thuis was heeft mijn vader mij langdurig gewreven.



freek

Sint 3 en slot

Sint kom er aan

Sint krijgt een tekening van kleinzoon Cesar (klik op afbeelding voor vergroting)

Het zit er weer op en het is wel goedgegaan: mijn jaarlijkse intocht in ons dorp. Na de ontvangst bij de haven, toog ik in een treintje, dat in pretparken bestemd is voor rondritten, maar in ons geval door Albert is geritseld van een instelling voor geestelijk en lichamelijk gehandicapte medemensen, naar de gymzaal voor de slotmanifestatie. Dan snel uit het pak en naar huis om nog even de kleinkinderen Cesar en Kathy te zien, voor die weer afreizen naar Haarlem. Ze waren onder de indruk van Sinterklaas en dat deed me wel goed.

freek