Posts tonen met het label de vluchtige overheid. Alle posts tonen
Posts tonen met het label de vluchtige overheid. Alle posts tonen

11 mei 2013

UEFA

"Voetballen op een echt UEFA-voetbalveld, welk kind wil dat nou niet?" staat in de overheidsbode. Welnu, om maar met de deur in huis te vallen: mijn kinderen willen dat niet. Die willen niet voor het karretje van een poenerige oplichtersbende worden gespannen.
Wat is hier aan de hand? Op het stenen strookje met doeltjes en klimtoestellen aan de Kramatweg, de plek waar generaties kinderen van de Flevoparkschool menig speelkwartier rondsliertten, heeft het stadsdeel een - even ademhalen - UEFA Grassroots Day Pitch neergelegd. Dat is een lapje kunstgras met een hek erom. Kost 100 duizend euro maar daar krijg je komende dinsdag bij de opening wel een uur lang Michel Platini en Patrick Kluivert bij cadeau, opvoeders par excellence.
Tikkertje en gewoon ouwehoeren, dat deden mijn kinderen op de plek waar nu een - gaan we weer - UEFA Grassroots Day Pitch voetballen voorschrijft. Zit er misschien een gedachte achter? Ja, zo blijkt als we verder lezen: "De gedachte achter de 'Grassroots' veldjes is om alle kinderen de kans te geven om zijn of haar talenten te ontwikkelen." Gelukkig zijn mijn kinderen te oud om onder de voetbalknoet van de overheid te vallen. Hun talenten liggen namelijk elders, godzijdank buiten bereik van UEFA en lokale overheid.
Eén troost: over een paar jaar komt er geheid een postzegelpark op het dan schimmelende kunstgrasveldje met die verroeste hekken. Hopelijk beslist de buurt tegen die tijd dat er een lapje asfalt wordt neergelegd waar kinderen zelf invulling aan kunnen geven. Een doeltje en een klimrek volstaan.

Metz in de buurt

08 maart 2013

De schoffelende overheid

Twee dames uit mijn straatje zorgen er al een paar jaar voor dat elke lente en zomer de straat vol staat met plantjes en bloemetjes. Rond een paar bomen en in een betonnen bak leven ze hun hobby uit. De meeste buren houden de bloemetjes in de gaten, roepen plukgrage kinderen tot de orde of steken hun duim in de lucht als een van de dames weer rommelt in zo'n minituintje. Guerilla gardening heet dat. Ik geef er weinig om maar de lokale overheid ondersteunt de tuinierende burger waar het kan. Alleen willen deze tuinvrouwen geen steun. Ze willen geen burgerinitiatief heten, geen bewonerskracht etaleren. Ze weigeren zich in een community te voegen, staan hun emailadres niet af aan de participatiemakelaar, eigenlijk willen ze alleen maar onder een paar kastanjes een handvol viooltjes laten bloeien. Zonde toch, dat ze niet meedoen aan de subsidieregeling buurttuinen en de planvorming voor nieuwe postzegelparken negeren.
Afgelopen week betrad een ambtenaar met een schoffel de straat. Ze keek eens rond waar geschoffeld kon worden en haar oog viel op de beginnende viooltjes. In tien minuten waren de drie minituintje weggeschoffeld.

Metz in de buurt

24 december 2012

Binnenkort

Dat is fijn, dacht ik toen ik deze folder ontving. Terwijl ik zocht naar de afrekening van het NUON kwam ik hem tegen. Hij ligt al ruim zeven jaar in het laatje Gas & Licht. Daar leg ik hem weer in terug; kan-ie rustig wachten op de dag dat de watermeter komt. Want ooit zal hij komen, de watermeter.

Metz leest de post