Uber BNB

Vroeger, toen had je nog echte problemen in de Indische Buurt. Jongens met Kreidlers die een enge club oprichtten. Een heroïneverslaafde die van zijn woning een nachtwinkel maakte.
Toen ik vanmorgen om half acht uit het raam keek, zag ik zes slaperige Italianen met hun rolkoffertjes op de hoek staan. Ze hadden zojuist hun door Airbnb uitgebate sociale huurwoning verlaten en wachtten op de Uberpoptaxi naar Schiphol.
Ik wapperde een wolkje melancholie weg.

Metz in de buurt

Dagboek uit een wachtwijk (29) - sterren

Ruim twee jaar geleden legde de lokale overheid het lot van de bestaande kinderclubjes in mijn Vogelaarwijk, in handen van de markt. Die inde het geld en paste verder beleefd. Dat is natuurlijk wat al te schril, zeiden de lokale politici zo kort voor de verkiezingen tegen elkaar. Met sterren, pasjes, witte limousines en openende wethouders (alleen de voetbalkaartjes ontbreken) worden kinderen deze maand verleid naar allerhande leuke clubjes. Ja, het zou wat kunnen worden en daarenboven: liever iets dan niets.
Twee vragen resten.
Waarom moesten eerst alle circa 50 kinderclubjes die prima draaiden worden stopgezet?
Hoe kan het dat primo het welzijnscircus wordt uitbesteed en secundo de overheid zich op eigen kosten ontpopt als wervingsinstituut voor het welzijnscircus?

Metz in de buurt

Global mail

Ik weet het, er zijn grotere kwesties, maar ik zat er toch maar mooi mee, met die brief voor een ander. Omdat het juiste adres zich in een mij onbekende wijk bevond, noteerde ik "verkeerd bezorgd" op de enveloppe en begaf me naar de rode brievenbus op het Javaplein. Zo'n wandeling stemt blijmoedig, de padvinder in mij richt zich dan een beetje op. Je kunt zo'n brief natuurlijk met een nonchalant gebaar in de prullenbak werpen - wat een blinde kip is die postbode toch - of gewoon vergeten en na vier maanden besmuikt tussen de oude kranten steken maar niets van dat al bij deze waakzame burger. Zo'n brief heeft waarde, gewicht. Omdat ik het briefgeheim hoog heb zitten keek ik niet verder dan het adres, dat trouwens in de verste verte niet op mijn eigen straatnaam leek. Wel zag ik door het venstertje dat op de brief allemaal streepjes staan. Nadere bestudering gaf aan dat het een meerbladig formulier betrof en als ik de brief een beetje schudde zag ik ook cijfers en drukletters aan de rand van het venstertje verschijnen. Het zag er tamelijk belangrijk uit. Sterker nog, dit was een formulier met een zekere urgentie. Zou de ontvanger deze brief missen, dan ontstonden er problemen! Hij zou de retourtickets van zijn Afrikareis missen, of diende zijn bijna afgeronde opleiding onmiddellijk af te breken. Maar nu ik deze enveloppe vrijwillig retourneerde bij de post zou alles, zij het met lichte vertraging, toch nog in orde komen. Wereldreizen en studies konden worden afgerond en niets stond de ontvanger verder een mooie loopbaan in de wetenschap en een bloeiende verhouding met een Senegaleze danseres in de weg. Ja, het belang van het eerlijk inleveren van een verkeerd bezorgde brief kan niet genoeg worden benadrukt.
Aangekomen bij de rode brievenbus schoot me te binnen dat vandaag de dag niet alleen TNT-Post als erfgenaam van Tante Pos de brieven in onze bussen doet, maar dat dankzij de marktwerking diverse neppostbodes met volle tassen door de straat zeulen en brieven bezorgen. (Eén keer zag ik drie postbodes, waarvan eentje echt, in de Makassarstraat elkaar de doorgang beletten. Ze riepen nare ziektes en het scheelde niet veel of ze gingen elkaar met hun juten zakken en kunststoffen kratten te lijf wat onverbiddelijk tot vermenging van poststukken op de rijweg had geleid; dat zijn zo de zegeningen van de marktwerking).

Als mijn brief nu eens niet van de echte postbode afkomstig is, heeft het geen zin hem als vraagstuk in de rode brievenbus te gooien. Kijk, daar heb je het al: "Global mail, DHL, A zus en AS zoveel" staat op de plek van de postzegel. Maar wat nu te doen met deze brief? Alsnog weggooien zou de hele actie van opoffering en medemenselijkheid te niet doen. DHL heeft geen bus op het Javaplein, evenmin als Sannd en Selektmail, dus ik moet nu geheel zelfstandig deze brief tot een eind brengen. Gelukkig zat er een randje los en door een toevallige beweging raakte dat randje over de hele lengte los. Naast de rode brievenbus heeft de overheid met vooruitziende blik een prullenbak neergezet. Daar kan de geadresseerde het enquêteformulier van de fitnessclub ophalen.

Metz krijgt post

... "in een kleinschalige omgeving" ...

...advertentie in de Volkskrant, zaterdag 9 mei...

Dit is maar een fragment van de paginagrote personeelsadvertentie waarmee het Carmelcollege 76 nieuwe docenten zoekt. De idioterie van de schaalvergroting kan niet beter worden geïllustreerd. Eén school met gebouwen all over Gelderland, Overijssel en Noord-Brabant. Omdat de directie (zal wel Raad van Beheer of van Bestuur heten) zelf ook nattigheid voelt, legt de rector in de voetregel de nadruk op de "kleinschalige en veilige omgeving."

Maar als je die kleinschaligheid zo belangrijk vindt, waarom heb je dan doorgehokt en - gefokt tot je 50 locaties vol hebt?

Misschien wel om de advertentiekosten te drukken.

Metz leest de krant

De ware crisis

Vraag: kan een bank zonder toestemming van de rekeninghouder geld van een rekening afhalen en storten op de rekening van een flessentrekker?
Antwoord: ja.
Van de rekening van mijn tante N. (86) is ruim 20 euro verdwenen in de zakken van Pretium Telecom. Ook van haar zus' (93) rekening is geld gehaald zonder opdracht of toestemming.
De ware crisis zit hem niet in dalende omzetten of slechte kredieten. De ware crisis is een morele crisis. Om de marktwerking een kontje te geven, accepteert de overheid namelijk telefonische oplichting, gevolgd door roof. Banken zijn medeplichtig. Ik maak me sterk dat er - behalve dus Nederland - geen land in de wereld te vinden is waar bejaarden na een kuchje in een onbegrijpelijk telefoongesprek, geld van hun rekening zien verdwijnen.

Metz bij zijn tante

Stelletje stinkerds

Wat een stelletje stinkerds om ouwe mensen zo te pesten", zegt tante N. terwijl ze de brieven van Pretium Telecom naar het midden van de tafel schuift. "Gefeliciteerd met uw keuze voor het Pretium Weekend Vrij abonnement ", zo begint de brief die directeur Nyks eind december 2008 stuurde aan tante N. van 86.
"Ik heb helemaal niks besteld", weet ze zeker, "ik heb tegen die man aan de telefoon zelfs gezegd dat ik alles bij het oude wil laten, ja!"
- Dus u heeft 'ja' gezegd.
"Welnee!"
- Maar u zei net ook het woordje 'ja'.
"Ja, maar niet omdat ik iets wilde veranderen."
- En dat woordje 'ja' hebben ze op hun bandopname achter een andere vraag geplakt: de vraag of u een abonnement van Pretium wil bestellen, met automatische incasso op... wat was uw gironummer ook al weer, tante?
"Uh, 44 en dan 68, effe nakijken, hoor".
- Dat hebben ze dus ook, en vandaar dat ze nu van uw rekening gaan afschrijven. Elke maand vóóraf de abonnementskosten en achteraf de gesprekskosten.
"Mij maken ze niet bang, ik heb die gasten gebeld en gezegd dat ze geen cent van me krijgen! Hij dreigde me en zei dat ik er voor zeker een jaar aan vastzit en dat ze een incassobureau bij me langs sturen."
Vanaf 29 januari belt tante met Pretium. En dat belt niet lekker.

...klik op de brief voor een groter beeld...

Enige maanden eerder was mijn 92-jarige moeder, zus van tante N., plotseling verstoken van de voicemail, en dat was nou net de enige noviteit in communicatieland waar ze aan hechtte. Na enig speurwerk ontdekte mijn broer J. - een expert in administraties - dat ze zonder daartoe opdracht te hebben gegeven was overgestapt van de KPN naar Pretium. Met veel kunst- en vliegwerk is ze weer terug verhuisd naar de KPN. Net op tijd want haar zonen waren, ondanks hun vredelievende inborst, zich al aan het opmaken voor een belegering van het kantoor van de heer J. Nyks aan de Amerikaweg 10 te Haarlem.

En nu dus tante N., net zo bijdehand als haar zus en net zo hard bedrogen door deze Haarlemse flessentrekker, die volgens de wet het gelijk aan zijn kant heeft. Er deugt niks van Nyks, maar veel erger is dat de wet niet deugt.

...klik op de brief voor een groter beeld...

Vraag aan de KPN: Waarom sluit u mensen af die niet bij u opzeggen?
Tsja, zegt de meneer van de KPN, wij moeten van de Opta in het kader van de marktwerking abonnementen direct stopzetten en het nummer overdragen zodra een andere partij meldt dat iemand over wil stappen. Andersom geldt deze voorwaarde overigens niet.
Om de marktwerking alle ruimte te geven staat de wetgever in Nederland dus toe dat elk simpel 'jaatje' in een telefoongesprek genoeg is om gekaapt te worden, met telefoonnummer en automatische incasso's erbij.
Ho ho, werpt de slimme lezer tegen, dan blokkeer je toch die incasso!
Dat stopt inderdaad de betaling maar dan is je telefoon tot nader order afgesloten.
Liefhebbers van ongure telefoonhandel lezen verder op http://forum.trosradar.nl/viewtopic.php?t=23373

Metz bij zijn tante

Dagboek uit een wachtwijk (25) - digibeten

Nu de effecten van de marktwerking voor gas & licht bizarre vormen aannemen (midden in de kredietcrisis stromen miljarden euro's naar - godbetere het - de provincies!), blik ik even terug op een jaar lang marktconform, en dus aanbesteed, welzijnswerk in mijn Vogelaarwijk. Die race is eind 2007 gewonnen door de B&A-groep BV. Een prestatie op zich, want dit bedrijf heeft van welzijnswerk geen kaas gegeten. Ervaring in het spel met eigenwijze vrijwilligers, jongeren die over het randje handelen en zonderlingen die in geen enkel vakje passen, hebben ze niet, maar het spel der woorden zijn ze meer dan machtig. Civic Zeeburg, noemt B&A zich voor deze gelegenheid.

Mijn lokale overheid is modern, gecharmeerd van wensen en woorden en immer vol lof over de entree van de commercie in dat stoffige welzijnsland. Als B&A in september 2008 een rapportage naar het stadsdeel stuurt waarin om meer geld wordt gevraagd, is het stadsdeel lyrisch: "Het stadsdeel is zeer tevreden over de flinke inspanning van Civic Zeeburg waarmee zij het welzijn en zorgpakket tot op het huidige niveau hebben weten neer te zetten in een vernieuwd 'jasje' ."

Voort wat - hoort wat, zullen ze gedacht hebben bij het stadsdeel want op de eerste pagina van de rapportage van Civic Zeeburg werd reeds een veer ingebracht: "Stadsdeel Zeeburg nam een kloek besluit: als ons sociale domein een huis is, gaan we om te bezuinigen niet schrappen op onderhoud of huispersoneel, maar we gaan een nieuw huis bouwen in de geest van de WMO; een huis dat kleiner is maar steviger en efficiënter en dat met een grote tuin rondom de burgers van Zeeburg ruimte biedt".
Beeldspraak, altijd lastig.
We zijn een jaar verder. Kinderclubjes zijn verdwenen, jongerenwerk is gelijk aan surveillance, buurthuizen zijn dicht óf object van ruziënde organisaties, af en toe loopt er een gesubsidieerde optocht van kunstenaars door de buurt en een handvol zelfbenoemde buurtprofessors zit boven de wijnfles (denktank!) zichzelf uit te leggen hoe mooi het leven zou zijn als...
Intussen is - wat je voor een normaal buurtverkeer nou net nodig hebt - de doorsneebewoner al anderhalf jaar niet meer uitgenodigd voor een cursus zingen, tekenen, voor mijn part wijnproeven, een bijeenkomst over Ghana of Gaza danwel het doortrekken van lijn 14 of het bespreken van de pro's en contra's van de kap van 82 bomen in de Javastraat.
Niets van dat al.
De B&A-groep zit er niet mee. Zij maken geld en of de Indische Buurt er wat mee opschiet is hun probleem niet. Zeventien medewerkers zijn intussen ontslagen. Een half jaar geleden had ik een gesprek met deze organisatie. Ik maakte me toen zorgen (met die zeventien erbij, kun je nagaan) over de teloorgang van het welzijnswerk in de buurt en daaromtrent wilde de leiding van Civic Zeeburg mij weer op het juiste spoor brengen. De dames van de directie legden mij uit wat ik niet begreep. En hoe hard ze het ook uitlegden, ik wilde het maar niet begrijpen. Het gesprek vlotte niet, zoals het gaat met dit soort gesprekken. U kent die gesprekken wel. Ook poogde ik met de fractie van de lokale PvdA in gesprek te komen over het welzijnswerk in de Indische Buurt. Die zat echter met de neus in de kwartaal- en halfjaarrapportages van Civic Zeeburg. En daar zitten ze nog.
Nou moet ik zeggen: het is boeiend leesvoer. Het is vermakelijk wanneer de winnaar van een aanbesteding de schuld voor het eigen falen legt bij de verliezer van diezelfde aanbesteding. "Medewerkers die afkomstig waren van de vorige aanbieder hebben aangegeven dat initiatief en zelfstandigheid in hun vorige werkkring niet beloond werden (...). Onder de medewerkers was een verrassend aantal (semi-)digibeten".
Ook de bewoners treft schuld. "Civic Zeeburg benadert bewoners en organisaties op een andere manier dan dat zij gewend zijn (van 'klager' naar 'drager', van 'consument' naar 'producent'). Deze nieuwe manier van werken dringt nog niet goed tot alle bewoners door."

Metz in de buurt

Dagboek uit een wachtwijk (24) - assertiviteit

ACTIVITEITEN IN DE INDISCHE BUURT EN OMGEVING

• 05-11-2008 TOT 10-12-2008
  Je eigen kracht vinden
  Assertiviteitstraining voor migranten... lees meer

...website Civic Zeeburg...

Een jaar geleden kreeg Civic Zeeburg (een onderdeel van adviesbureau B&A) na een aanbesteding de taak het welzijnswerk in mijn buurt uit te voeren. Voor iets minder geld dan voorheen maar vooral ... anders! Intussen heeft de firma, zonder dat er voorwaarden van betekenis werden gesteld, het volle bedrag geïncasseerd (miljoentje of zes), is daarna gaan mopperen over domme bewoners die de nieuwe koers niet begrijpen, heeft vervolgens nog eens tonnen extra gevraagd (er wonen hier ook zóóóveel Marokkanen) en gekregen, en heeft recent een handvol medewerkers ontslagen (zal de kredietcrisis wel weer wezen). Zo kan het gebeuren dat er in december nog welgeteld één activiteit in de buurt is: "Je eigen kracht vinden - assertiviteitstraining voor migranten".
Ik woon nu een jaartje of dertig in deze buurt, doe al die jaren met Ali en Janneman zaken en praatjes maar nog nooit heb ik bij mezelf gedacht: weet je wat die migranten nodig hebben? Een assertiviteitstraining!
Zal wel bij de nieuwe koers horen.
Terzijde: de woordvoerder van de PvdA in de stadsdeelraad betichtte - terwijl hij extra geld stopte in de achterzak van Civic Zeeburg - de vorige welzijnsinstelling van "hufterig gedrag" omdat deze het telefoonabonnement had opgezegd aan het einde van de contractperiode.
Die heeft ook al geen assertiviteitstraining nodig.

Metz in de buurt

Einde marktwerking

"De diensten worden duurder, de service slechter en de directeur gaat tien keer zoveel verdienen". Aldus vat Maarten van Rossum de zegeningen van de huidige marktwerking in de publieke sector samen. Nu in de VS het failliet is aangetoond van het heilige, neoliberale geloof in de marktwerking als oplossing van alles, moet ook in Nederland het gerij tegen de markt een halt worden toegeroepen. Te beginnen bij de marktwerking op het terrein van zorg en welzijn.

Metz luistert radio

Dagboek uit een wachtwijk (11) - verhuizen

De lokale overheid in mijn vogelaarwijk is zo druk bezig met de verkondiging van het nieuwe woord (gentrification! civil society! prachtwijk! wereldwijk!) dat ze vergeten de afgesproken diensten te leveren aan burgers. Problemen oplossen en een beetje gemeenschapszin kweken, dat moeten die burgers voortaan maar onderling regelen. Via een heuse aanbesteding is de firma Civic (ook zo'n woord) ingehuurd om ontmoeting en verheffing te organiseren, maar ja, dat is een echte marktpartij dus die schraapt nu de kas leeg en is over drie jaar voorgoed vertrokken.
Waar moeten intussen de buurtbewoners met schulden naar toe? Buiten de buurt worden zij niet geholpen, elk stadsdeel helpt alleen zijn eigen bewoners. Maar kunnen zij nog ergens ín de buurt terecht?

...Ambonplein 55...

...Ambonplein 55, klik op de foto voor een groter beeld...

Jawel, maar dan moeten ze eerst verhuizen naar stadsdeel Centrum. De dienstverleners van dát stadsdeel (de Blankenberg Stichting) hebben namelijk op het Ambonplein 55 (midden in de Indische Buurt, om de hoek van het schuldeloze pand van Civic aan het Obiplein), een kantoor gehuurd waar schuldhulpverleners werkzaam zijn. Uitsluitend voor inwoners van het stadscentrum. Wel fijn dat buurtbewoners met schulden kunnen zien dat er van alles mogelijk is.

...loket voor schuldhulpverlening van Civic, Obiplein...

Metz in de buurt

Dagboek uit een wachtwijk (9) - kinderen gratis

Eén van de redenen om het hele welzijnswerk in mijn prachtwijk weg te halen bij de oude uitvoerder en via een aanbesteding te stallen bij een commerciële partij, was het ongerijmde tariefbeleid van de oude uitvoerder bij kinderclubjes. Jazzballet, theater, sieraden maken, taekwondo, ik heb het over dat soort clubjes voor buurtkinderen, bedoeld voor ontwikkeling en ontmoeting, bij voorkeur te houden in vakantietijd en op woensdagmiddagen.
Hoe zat het namelijk met dat ongerijmde tariefbeleid? Het ene kind betaalde meer dan het andere terwijl de ouders even arm waren! Of nee, alle kinderen betaalden juist evenveel terwijl de een rijkere ouders had dan de ander! Alhoewel, nee, om precies te zijn was het zo dat het te goedkoop was voor de een en te duur voor de ander terwijl de overheid maar doorsubsidieerde! Nou ja, een zooitje dus waar de wethouder van af wilde.
Dat is gelukt. De firma Civic Zeeburg was de eerste vakantieweek van 2008 gesloten en organiseert vooralsnog geen activiteiten voor kinderen. Het is nu allemaal gratis en voor niks.

Metz in de buurt

Dagboek uit een wachtwijk (8) - de etalage en de werkplaats

Sinds nieuwjaarsdag voert Civic Zeeburg, winnaar van een heuse aanbesteding, het welzijnswerk in mijn prachtwijk uit. Hoe pakt dit nu uit in de praktijk? Beter, zou je zeggen, want anders hoef je de markt niet op met je hulpverlening en welzijnswerk. Dus roept iedereen: beter. En het moet gezegd: wie langs de winkel van Civic Zeeburg schuifelt, wordt aangenaam getroffen door een fraaie etalage, bommetjevol met civil society's, productiehuizen en zeeburgacademies.
Maar in de werkplaats is het stil. De speeltuinen zijn gesloten, het kinderwerk is vooralsnog geheel verdwenen en de schuldhulpverlening bestaat uit louter vacatures.

Metz in de buurt

Dagboek uit een wachtwijk (7) - de gesloten speeltuin

Op de valreep nog een laatste bericht.

...Het Parool, vandaag...

In het kader van de vernieuwing van het welzijnswerk in mijn Vogelaarwijk, is de beheerder van speeltuin Nico ontslagen. Vrijwilligers zijn besteld om het werk onbetaald voort te zetten, maar juist deze vrijwilligers gaan morgen, samen met buurtbewoners (civil society!), demonstreren tegen het ontslag van beheerder Nico Appelboom.
Op voorhand is het een achterhoedegevecht. De winnaar van de uitgeklede aanbesteding (onbereikbaar voor commentaar) heeft namelijk op een website verklaard dat de speeltuinen voorlopig dicht gaan.
Waarom?
De speeltoestellen zijn allemaal onveilig verklaard. Voldoen niet meer aan de standaard.
Ik weet hoe dat komt. Tijdens de overdracht van gesubsidieerde welzijnsstichting naar commerciële marktpartij, wilden de wippen in ene niet meer wippen, stopten de banen plotseling met glijen en staakten de schommels boos.

Metz dacht

De muur

...Haarlems Dagblad, 13 december...

Tuinders in het Westland leveren vier keer zoveel stroom als de kerncentrale in Borssele.
Hoeveel zegt u?
Vier keer!
Wat gebeurt er met deze nieuwe energiebron?
Niets.
De tuinders kunnen hun overtollige elektriciteit niet kwijt op het net omdat, met dank aan privatisering en marktwerking, de overheid geen zeggenschap meer heeft over het hoogspanningsnet. En de marktpartijen, producenten en beheerders, die willen helemaal geen groene stroom van slimme tuinders. Die willen veel geld verdienen aan de stroom van hun eigen nog te bouwen vieze kolencentrales. En dus hebben ze alle leegstand op het net zogenaamd gereserveerd.
Het zijn ouderwetse oostblokmethoden. Vóór de val van de muur waren alle tafeltjes in alle restaurants in Oost Berlijn steevast gereserveerd voor de genossen van de partij-afdeling Leipzig.
In Oost Europa hebben ze de muur naar beneden gehaald. In Nederland is er eentje opgebouwd. De muur tussen de publieke zeggenschap en de publieke belangen.

Metz leest de krant

Goedemorgen de mantelzorger (51) - ja zuster nee zuster

Annie M.G. Schmidt beschreef voor Ja Zuster Nee Zuster een mooi kringetje in het liedje 'Hallo, zei de muis': de muis is bang voor de kat, die bang is voor de hond, die bang is voor de man met de stok, die bang is voor moeder de vrouw, die bang is voor de muis.
Ook bekend is de baas die vader ontslaat, die moeder mept, die dochter uitscheldt, die de hond schopt, die de baas bijt.
De marktwerking levert een nieuw kringetje op: buurvrouw De Vries klaagt bij de ziektekostenverzekering, die klaagt bij het taxibedrijf, dat klaagt bij buurvrouw De Vries.
Allemaal vanwege de taxikosten die de buurvrouw terugvorderde (en kreeg) van het Zilveren Kruis omdat het aangewezen taxibedrijf verstek liet gaan. Dat dus boos opbelde. Hoe kwam ze erbij dat hun taxi te laat was? De chauffeur had daar een heel ander verhaal over! En waarom moest ze eigenlijk zonodig naar het Antoni van Leeuwenhoek-ziekenhuis?
Buurvrouw De Vries, in normale doen zeer goed in staat brutale klanten af te blaffen, was even van slag. Ja, ja en nee, nee sputterde ze eerst nog tegen, tot ze zichzelf herpakte en de mevrouw van het taxibedrijf de mond snoerde. "Voor mijn lol! Nou goed?"

Metz de mantelzorger

Jansen aan het gas

...Het Parool, 27 november...

Vroeger was ons land nog niet beschaafd. Ouderen werden aan hun onwelriekende lot overgelaten en gehandicapten voor het leven opgesloten. Van dorp tot dorp trokken flessentrekkers en laaienlichters. Zij verkochten aandelen van opgeheven Russische spoorwegen aan ongeletterden en zo mogelijk ging de hele Eiffeltoren erin als zoete koek. Om redenen die verwijzen naar een aarzelend begin van enig moreel besef, hielden gezagsdragers in die duistere dagen een oogje in het zeil als het ging om de levering van lucht, water, elektriciteit en - dat begon toen net - gas. Dat was namelijk publieke waar. Niemand kon zonder, dat vroeg om minimale bescherming. Met succes stak de overheid een voet tussen de deur, levering van water, gas en stroom werd een verantwoordelijkheid van de overheid. Flessentrekkers stonden buitenspel.
Intussen is, met dank aan de marktwerking, het begin van beschaving overboord gekukeld.

De gasflessentrekkers hebben vrij spel: jaarlijks gaan ongeveer drieduizend Jansens failliet. Waarom? Omdat de louche luchtverkopers niet langer hun best hoeven te doen om van Jansen het jawoord te krijgen; tegenwoordig moet Jansen zijn best doen het neewoord bewezen te krijgen.
Politici, de pleitbezorgers van de marktwerking, hoor je er niet over. Die hebben het te druk met elkaar; ze staan met de mond vol in debat of fietsenkelder.

Metz leest de krant

7 tonner

"In zijn wekelijkse weblog gaat Jim Schuyt, voorzitter directie Onrust & Alliantie, in op zaken die hem raken, op gebeurtenissen die in het nieuws zijn of in het nieuws zullen komen, op wonen en woonbeleving en de menselijke maat."

...Het Parool, zaterdag 13 oktober...

Jim Schuyt verdient elk jaar meer - veel meer - dan vorig jaar en elk jaar heeft dat een aparte reden. Eerdere stijgingen van salarissen kwamen door pensioenachterstanden, zware verantwoordelijkheden en ook benchmarks die wezen op achterstallige beloning. Steeds verder drijft Jim af van de - in zijn eigen woorden - "onzinnige Balkenende-norm". In guldens, ik mag het niet doen van mijn dochter maar voor deze ene keer dan toch: ruim 7 ton! Voor woningbeheer! Huurtje innen, dakgoot vernieuwen, nieuwe huurder sleutel geven, beetje slopen, beetje bouwen, beetje meelullen met Ella, waar hebben we het over? En intussen niet in staat om een voordeur op een fatsoenlijke manier een paar meter te verplaatsen.

Metz in de buurt

Stel

Stel het is oorlog en niemand gaat er naar toe.
Ik meen dat GroenLinks, of anders wel haar voorganger de PSP, ooit een affiche maakte met deze tekst. Ik moest eraan denken toen ik in de Leeuwarder Courant las over de mislukte aanbesteding van het openbaar vervoer op enkele waddeneilanden. Stel je besteedt aan en niemand reageert. Want zo is het nu op Vlieland, Terschelling en Ameland. Geen enkel busbedrijf wil hier ritjes maken, zelfs niet met een klein busje. De overheid kan aanbesteden tot ze een ons weegt maar de markt heeft er geen trek in. Zo gaat het binnenkort ook met de thuiszorg. Helaas, buurvrouw, de markt ziet geen brood in uw steunkousen.
Stel je bent oud en ziek en niemand komt je helpen.
Iets voor een affiche?

Metz leest de krant

Duivendrecht - Duivendrecht

Bert, al jarenlang een huisvriend, wilde op 21 juni van Duivendrecht naar Nijmegen reizen. Met vrienden en collega's had hij daar om 17.15 uur afgesproken in een restaurant. Voor deze reis schakelde hij Valys in, de firma die dankzij de laatste aanbesteding het vervoer van gehandicapten door het hele land regelt. Bert is namelijk blind. De taxi van Valys was om 15.45 uur bij hem voor de deur in Duivendrecht besteld maar arriveerde pas om 16.10 uur. Dat gebeurt vaker.
De rit ging eerst naar een adres in Uithoorn, daar moest een andere reiziger worden opgehaald. Zo'n taxi door het land laten rijden met lege stoelen, da's zonde, dat begrijpt iedereen die hecht aan output-meting. In Uithoorn werd de chauffeur gebeld: rij onmiddellijk naar Schiphol, daar staan twee briesende dames al vanaf 13.00 uur te wachten op vervoer. Na enig gesputter deed de chauffeur dit. De dames bleken naar Amersfoort te moeten. Onderweg vroeg Bert hoe laat de chauffeur in Nijmegen dacht aan te komen. Dat wordt een uur of acht meneer, antwoordde deze. "Is het zo dat u straks weer langs Duivendrecht komt?", vroeg Bert voor de zekerheid.
"Dat klopt", zei de chauffeur.
"Laat u mij er dan thuis maar weer uit", besloot Bert.
Aldus geschiedde. Om 18.05 uur was Bert weer thuis. De kosten voor de rit werden hem gewoon in rekening gebracht. Ook zijn kilometerbudget (750 km per jaar) werd ingekort met een retourtje Nijmegen. Dat pikte Bert niet en na vele brieven en procedures kreeg hij kilometers en euro's terug, met als rente een bos bloemen.
Twee opmerkingen.
Een. De chauffeur vond dit geen leuk werk. Hij reed als tijdelijk afgekeurde vrachtwagenchauffeur nu voor Valys maar wilde zo snel mogelijk weer terug op de vrachtwagen. "Altijd ontevreden klanten en op kantoor kunnen ze geen kaart lezen."
Twee. Voordat het vervoer van gehandicapten werd 'vermarkt' (excuus voor het woord), had Bert een eigen vervoersbudget. Kon dus zelf zijn taxi kiezen. Kwam altijd ter plekke. Those were the days.

Metz in het land

Antwoord en vraag

...Het Parool, voorpagina, vrijdag 21 september...

...Het Parool, voorpagina, vrijdag 21 september...

Metz leest de krant