Leegland 7

Vandaag door de houtsingel van de jonkheer gelopen, wiens geslacht in het verleden door intimidatie en slim trouwen al eeuwen eigenaar is van bossen, weilanden, boerderijen en molens in deze regio en elders.
Met die boerderijen valt het eigenlijk wel mee, want veel boerderijen heeft het adelijk geslacht verkocht aan de boer/pachter. Dat was slim want het land bleef eigendom, dus de jonker was van het onderhoud van de boerderij af en de boer kon niks met zijn boerderij zonder de grond van de jonker er om heen.

Maar goed, het zonnetje schijnt en het is windstil en dan hoor je veel op het platteland: het zoemen van auto's  op de verscholen A-weg naar de Afsluitdijk, het joelen van kinderen die op op de fiets terug van school komen langs de verre dijk en het brommen van vliegtuigen hoog in de vliegsnelweg naar Duitsland en Scandinavië.
Het wordt tijd dat de kievit zich nadrukkelijk als solist in dit achtergrondkoor mengt.

freek

Flodderzorg

Een boek schrijven is één, aan de man brengen twee. Op advies van vrienden met verstand van de commerciële wereld en aangemoedigd door de uitgever, heb ik me op het twitterpad begeven. Ik moet zeggen: het valt mee. Het handjevol volgers gedraagt zich keurig en tot nu heb ik niemand aan mijn fiets hangen die mij deelgenoot wil maken van de samenstelling van zijn ontbijt.
Om dat boek onder de aandacht van geïnteresseerden (doelgroep!) te brengen maak ik zo nu en dan geluid als er op radio of televisie over ouderenzorg gepraat wordt. Dat is bijna elke dag. Vandaag volgde ik met gespitste oren het betoog van staatssecretaris Martin van Rijn die te gast was in Dit Is De Dag op Radio 1 (#didd moet je dan als code verstoppen in het twitterbericht, dan komt iedereen die zoekt op die code jouw bericht tegen). Die staatssecretaris hield een behoorlijk genuanceerd verhaal: het is toch logisch als naasten elkaar helpen als het kan, zo niet, dan is de overheid er ook nog. Zelfs ik, allergisch voor het mantra van de eigen kracht, kon een eindje oplopen met Van Rijn. Zo niet Nelly Frijda, ook aanwezig in de studio. Zij vond dat elke vraag naar onderlinge steun dwang uitstraalde en dwang, daar hield zij niet van. Wat haar betreft moet de overheid alles regelen en dat gezeur over geld, daar had zij niks mee te maken. Verderop in het gesprek bleek dat haar kinderen in Japan wonen. Kijk, dat verklaart. Erst komt das fressen...

Metz luistert radio  

Stapelen 113

De vorst is uit de stenen, dus we stapelen weer.
Siebe, Rob, Berend, Johan en ik.
We hebben elkaar via de e-mail op de hoogte gebracht dat we kwamen en we waren er.
Behalve Jaap, maar die heeft geen e-mail en we waren hem vergeten te bellen. Dat zal Siebe nu doen.
Voor de nieuwe lezers van deze Blog: wat is stapelen en wie zijn wij.
Welnu: wij stapelen stenen in de eco kathedraal van  wijlen Louis Le Roy en laten dan de natuur zijn gang gaan. Zo ontstaan bouwwerken met verschillende klimaten, zijn er hoge en lage gebieden en ontstaat een diverse natuur.
Wij zijn jongens zonder eelt op de handen, behalve Berend die zijn hele leven heeft gebouwd en vinden het leuk om samen te bouwen, behalve Siebe die ook in zijn eentje zijn gang gaat.

Vanaf nu zal ik weer wekelijks berichten over onze werkzaamheden.
Hier alvast een paar (oude) foto's om in de stemming te komen.

freek

(klik op foto's voor vergroting)

                                                                     bouw toren 2008

                                                        zelfde toren als boven, 2009

                                                     nieuwe trap, 2010

                                                    
                                                      dak pannen en breekstenen 2011

                                                
                                                     nieuw plateau 2012

                                              
                                                     schaft 2010

Ouwelulle 2

Ze bevolken in dit tijdsgewricht in toenemende mate nieuwsrubrieken: de mensen van mijn generatie.
Een tijdje geleden werden ze uitsluitend gevraagd als er een vertederend en simpel commentaar moest worden geleverd op een nieuwerwetsigheid dat in het leven zijn entree had gedaan : ' En mevrouw van Dalen, wat vindt u van de Ipad?' 'Nou mijnheer, in mijn tijd haddden we dat niet, toen spraken we nog met elkaar.' Nu zijn wij oudjes zelf de klos en worden een stuk venijniger. Ze pakken ons alles af, we hebben er zelf voor gespaard. Ze weigeren hun economische levenscyclus te erkennen: als je jong bent krijg je geld voor onderwijs en scholing, als je werkt bouw je vermogen en pensioen op, dat je als een spaarpotje gebruikt voor je oude dag.
En dan exit!
Maar nee, deze rancuneuze landopbouwers, deze ouwe patatgeneratie die in hun leven alleen maar vooruitgang heeft meegemaakt gooit de kont tegen de krib. Ze willen gratis worden verzorgd en zoals een ingezonden brievenschrijver in de NRC opmerkte: we kiezen er dan voorom de erfenissen te beschermen in plaats van de AWBZ betaalbaar te houden.
Die opportunistische zeveraars gooien nu triomfantelijk hun laatste wapen in de strijd door te melden  dat ze lekker hun geld gaan opmaken, kunnen ze straks toch nog hun hand ophouden.
Doen ouwetjes, goed voor de economie!

freek

De mensen zelf

Stand.nl, het lukt mij zelden dat radioprogramma helemaal uit te luisteren. De presentator heet Jurgen van den Berg. Aan hem ligt het niet: prettige stem, bemiddelende rol. Het ware knelpunt is de veronderstelling dat mensen die opbellen om hun mening aan Jurgen te vertellen, het waard zijn om naar te luisteren. Dat geen verstand van zaken beter is dan wel verstand van zaken. Dat deskundigen geen echte mensen zijn en opbellers wel de mensen zelf zijn. Zo legt Jurgen van der Berg het uit in de Volkskrant van 23 februari: "De hele ochtend zijn deskundigen op de radio geweest, dit is het eerste moment waarop mensen zelf hun mening kunnen geven".

Metz zelf luistert radio

Stil

Zaterdagavond kwam ik in een Stille Tocht terecht. Op weg naar de wedstrijd stuitte ik op een lange stoet jongelui, die dramatisch verlicht door fakkels met bengaals vuur, vanaf het station, ook richting stadion liepen. Ik sloot me maar aan, want ik moest ook die kant uit en alle verkeer week voor de stoet, dus... ..
Het was een protest tegen de rotzooi bij mijn club en de jongelui van het platteland gebruikten daarvoor de zinloos-geweld-variant. Altijd beter dan de Feyenoord-versie met veel geweld en getrokken pistolen.
Toen mijn achterbuurman plotseling ' Robert don't fuck Riemer'  riep, werd hij dan ook snel gecorrigeerd: ' Ssstt, het is een stille tocht!'
Zo kwam ik mooi op tijd bij het stadion, alwaar de jongelui voor de tv camera's een spandoek ontrolden en het op een yellen zetten.
Toen gingen ze naar binnen en ik ook.
We wonnen met 2-1 van Twenthe, dus dat was wel mooi!

freek

Nieuwe Volvo

Verontruste ouderen vullen het beeldscherm, hun stemmen klinken uit de radio, hun hartenkreten staan in de krant, zelfs op de sociale media roeren de ouderen zich. De reden: zij zullen fors moeten gaan betalen voor de zorg op hun oude dag. Hun vermogen gaat eraan. Hun spaarcentjes moeten ze euro voor euro inleveren. Klaplopers die brassend door het leven gingen, kunnen wel op staatskosten het zorgcentrum in terwijl zij, na een leven vol wederopbouwwerkzaamheden en spaarzin - geen drup teveel - nu gedwongen worden hun huis te verkopen en een huurflatje te betrekken.
Onrecht.
Alleen... wie hoor ik daar eigenlijk? Luister...ssssst.... het zijn de kinderen. Luister nog eens goed, dan kun je het beter horen... het is... de erfenis... de hypotheek... de studie van de kinderen... de nieuwe Volvo...

Metz kijkt tv

    

Slang

Het kauwtje op de schouder van een klasgenootje - een beeld dat Freek laatst schetste - deed mij denken aan een reeks merkwaardige huisdieren bij een horde ontsporende klasgenoten. Dat zit zo: op mijn twaalfde ging ik naar een internaat zonder intern te gaan. Met vijf jongens uit de buurt waren wij de externen, temidden van een veertigtal Westfriese jongens die voortaan maar eens in de twee weken een zondag naar huis zouden mogen. Terwijl wij aan het einde van elke schooldag fluitend naar huis fietsten om door onze moeders te worden verwend, zonken zij diep weg in de put van heimwee en eenzaamheid, afgewisseld met snoeiharde vechtpartijen en tergende pesterijen van grote jongens. Kostschool dus. De surveillerende priesters van dienst lieten het allemaal gebeuren maar waren wel zo attent om 's avonds links en rechts een handje toe te steken om de jongens gerust te stellen wat het allemaal niet beter maakte. Nu had een slimme leraar, eentje die zich het lot van de jongens wèl aantrok, bedacht dat deze jongens troost en houvast zouden vinden bij de zorg voor een huisdier.
En zo verscheen er in de recreatiezaal van 1 & 2 een reeks aan kooien en terraria waarin hamsters, marmotten, kauwen, meer hamsters, hagedissen, nog meer hamsters en ook een slang de marteldood tegemoet gingen. Maar dat wisten ze nog niet. Eerst werd er nog gepronkt met het kauwtje op de schouder, eerst werden de hamsters nog gevoerd en mochten ze over je arm lopen, eerst mochten we de slang... nee, met die slang ging het al snel mis. De eigenaar was een bleke jongen die regelmatig klappen kreeg. Met zijn slang als wapen verwierf hij zich een positie. In de pauze liep hij dreigend over de cour met zijn slang in de aanslag en dat had effect. Daarna, misschien wel daardoor, was het onder mijn klasgenoten gedaan met de prille dierenliefde. Binnen no time was de kauw gevlogen maar liep de eigenaar wel met een vogelpootje te pronken waarbij je de klauw kon samentrekken als je maar aan de juiste los hangende peesjes trok. De hoogzwangere hamsters, apart gezet van de onbetrouwbare mannetjes, bleken op een ochtend toch weer samen te wonen met hun partners. Onvoorstelbaar hoeveel babyhamsters zo'n vader op kan vreten.
Na twee weken waren alle kooien en terraria weer verdwenen. Alleen de slang bleef. Daar durfde niemand aan te komen.

Metz
 

Overlast

Nu de ochtenden lichter worden, neemt ook weer de geluidsoverlast toe. Dat begint 's morgens vroeg met ruziënde kauwtjes , die allemaal een uitzichtplekje op één van onze vier (ongebruikte) schoorstenen willen hebben en dat lukt niet. Als de kauwtjes weer plotseling verdwenen zijn, gaat een eenzame tortel vlak boven ons hoofd (we slapen onder  de schuine kap) een tijdje lopen koeren.
Ik ken zijn intervallen uit het hoofd.
Wachten we nog een paar weken dan voegt  de neurotische merel van ieder jaar zich schril fluitend bij dit koor en in de taxus kwetteren mussen en fluiten vinken, mezen en ander grut. Doe dan nog maar 's een oog dicht.
Als de opgewonden territorium en paringsdrift van dit volkje wat geluwd is, komen op 1 mei, op de kop af, de gierzwaluwen, kirr, kirr-roepend, uit het verre zuiden en nestelen zich onder de oude pannendaken van ons dorp. De broedtijd is nu aangebroken; men zit en foerageert.
De rust is teruggekeerd, elk jaar opnieuw.

freek

Kauwtje

En weer heeft de kou toegeslagen. Vluchten ganzen bevolken massaal de grijze lucht, de gure oostenwind  staat in de lengterichting door onze dorpsstraat te blazen en jaagt iedereen het huis in.
Vanuit mijn raam zie ik wel de kauwtjes onverdroten doorgaan met het verzamelen van takjes in de holtes van de leilindes langs onze straat. Buurtgenoten hebben vorg jaar de holtes met kippengaas afgedekt om de kolonie kauwtjes wat in te dammen, maar de gemeente heeft  die inspanning weer ongedaan gemaakt.
Vroeger op de lagere school had een klasgenoot een tam kauwtje. Daar kwam hij mee naar school, kauwtje op de schouder. Het beestje posteerde zich onder lestijd in een kastanjeboom en verscheen weer met een duikvlucht in het 'speelkwartier'.  Ik was jaloers op mijn klasgenootje, ook al had die altijd zwerende plekjes op de knie en een groene snotpegel van jewelste, hij had wel een kauwtje.
Dus, als er over een paar maanden een jong kauwtje uit de boom valt, issie voor mij!

freek

Deskundige dames

Zeventig procent van de deskundigen in nieuws- en praatprogramma's op de publieke omroep is nog steeds man en dat moet veranderen, aldus de bazin van de publieke omroep. Dat hoef je Matthijs geen tweede keer te zeggen en hup diezelfde avond nog een tafel vol vrouwen om het probleem aan de kaak te stellen. Maar dit keer geen goedgehumeurde Georgina, geen braaf meelachende Halina, geen wild gelokte Merel, en geen vlot gebekte Claudia. Nee, deskundige dames die met al die kundigheid meteen tot de crux van het probleem komen: “Vrouwen willen gewoon minder graag op tv dus daar moet je harder je best voor doen”. “Ja, ik word wel gebeld, maar dan vind ik het maar eng en dan moet ik weer langs huis om mijn bloemenjurkje op te halen”. “Ik kijk eigenlijk ook nooit tv” en “ik wil graag op de inhoud gevraagd worden en op die inhoud schieten de programma's vaak tekort”. De bazin wil graag dat programmamakers wat harder hun best doen die onwillende vrouwen toch aan tafel te krijgen, want we weten allemaal dat als vrouwen nee zeggen ze eigenlijk ja bedoelen. En dus komt er een lijst, een lijst met namen, namen van deskundige dames, deskundige dames die zoals ze nu hebben bewezen zorgen voor tenenkrommende tv. Een lijst dus die voor alle programmamakers duidelijk maakt wie ze niet moeten bellen als ze interessante tv willen. Jammer is het wel, maar ik denk dat het niet de vrouwen zijn die tekortschieten in de beeldbepalende programma's maar de deskundigheid.

Sjaan zit even op de stoel van Metz en kijkt tv

Roodborstje

Soms ontroeren mij verhalen, die niet ontroerend zijn.
Zo ook het verhaal op onze lokale nieuwssite 'Marrenneis', waar een natuurman, zo nu en dan een observatie plaatst. Hij behandelde onlangs de vraag over de merel die zijn eigen spiegelbeeld voortdurend aanvalt. Bewaking van het territorium tegen een vreemde indringer, was het antwoord en dat antwoord wist ik wel. Maar in een bijzin vertelde onze lokale nauurvorser dat de merel verwant is aan het roodborstje en dan die vogel niet tegen het raam tikt omdat hij er in wil, maar om een rivaal van het lijf te houden. Het roodborstmannetje is een driftkikker!
Decennia lang heb ik het humane beeld van het bibberende roodborstje dat beschutting zoekt gekoesterd; als kind had ik zielsmedelijden met het vogeltje. Het stond op de ladder van zieligheid net onder het zigeunermeisje dat huilend op een steen zat.
En nu weet ik dat dit tikkende vogeltje gewoon een viriel mannetje is die andere prijsneukers buitengaats probeert te houden.
Ik moest even slikken.

freek

Riemer 3

Wat zich bij mijn clupje afspeelt is het klassieke voorbeeld uit de managementliteratuur over de valkuil van een oprichter/ eigenaar/ directeur van een bedrijf die de leiding moet overgeven aan een opvolgende directeur.
Hij kan dat niet; heeft het bedrijf opgebouwd, kent het in alle vezels, het is zijn kind, hij kan het niet loslaten. Zo gebeurt het tenminste bij de oprichter/eigenaar/ directeur, die niet  voldoende heeft nagedacht over de psychologische gevolgen voor hem van zijn retireren.
Dingen worden anders gedaan; je kind wordt gekwetst!
Het zit even tegen: je kind dreigt te worden vermoord!
Riemer is een vader die zijn kind niet laat verkommeren door voogden, die 's avonds gewoon naar hun eigen gezin gaan. Hij zou zo graag willen dat zijn kind een beetje op hem blijft lijken.
En hij beseft niet dat hij een illusie achterna jaagt!

freek (fj.faber@hetnet.nl)

Riemer 2

'The Batlle of the Bulge' is losgebarsten binnen mijn gezellige, sportieve plattelandsclubje. Robert heeft zijn knopen en medestanders geteld en is tot de aanval overgegaan. Dat heeft me hier een lawaai gegeven. Riemer zat meteen op de antenne van de media en speelde de vermoorde onschuld. 'Zuigen en negatief zeiken? Welnee, goedbedoelde adviezen waren het!  Naast dit vertoon van altruïsme speelde hij ook de sentimentele kaart. 'Wat viel hem dat tegen van een jongen die hij zelf nog had opgeleid!  Hier kreeg Johan, compaan van Robert, een aai en een ram voor zijn harses.
Ik weet niet of Riemer dit gevecht van Robert gaat winnen. De voorgangers van Robert waren sneller in de coulissen verdwenen. Robert heeft toch een soort ijzerenheinige hardnekkigheid.
Wat zijn nek kan kosten is de 'opstand der horden'. Internet en ons prachtblad worden bestormd door het gemobiliseerde landvolk dat Riemer, de landsaard en het mooie verleden in alle toonaarden bezingt.


Freek Faber

Mogen, moeten, hoeven

Mogen (moeten?) journalisten alles vragen en zeggen?
Moet (mag?) Roderick Vonhögen zich bij DWDD laten beledigen?
Gaat Annemarie Jorritsma te ver door Pownews de deur te weigeren?    
Drie keer nee.
Om bij de laatste kwestie te beginnen: Jorritsma hoeft zich niet te verdedigen. Ze doet het wel maar van mij hoeft het niet. Zij trekt een streep. Iedere journalist die zich ook maar een tikje fatsoenlijk gedraagt, kan zich bij haar melden met microfoon en blocnote. Pownews dus niet. Heerlijk. Is er eindelijk iemand die voor een begin van beschaving gaat staan, moet zij zich bij Nieuwsuur verdedigen. Tegen Thomas Bruning van de Nederlandse Vereniging van Gelijkgeschakelde Journalisten.
Roderick Vonhögen was deze week slachtoffer van lomp journalistengedrag (hij was uitgenodigd om over de paus te praten en werd in de hoek gedrongen met vragen over zijn seksleven). Hij zal de volgende keer nee zeggen, eventueel na ruggespraak met Antoine Bodar, voor één week mijn held. Het zou Mulder, Van der Linden en Van Nieuwkerk sieren wanneer ze iets zouden mompelen als 'Mmm, dat hadden we anders moeten doen'. Doen ze niet want machthebbers twijfelen niet.
De grens tussen fout en goed is - zoals altijd - onmogelijk te trekken. Maar om alles wat fout is goed te praten omdat per definitie alle praten goed is, dat gaat me te ver.

Metz kijkt televisie