openbare ruimte

Buurman caféhouder heeft een specifieke opvatting over de publieke ruimte. Namelijk, dat die van hem is. Zag hij eerder de straat als zijn kroeg (zie platteland genoegens), nu is de straat zijn prikbord geworden. Op de bomen in de straat, laat hij aan iedereen weten dat een familielid vijftig jaar is geworden. Ook de TNT postbus is volgeplakt. Ik ken de afloop: kinderen trekken de affiches los, het papier verweekt in waterplassen of de gemeente veegt ze een tijdje later op.
freek voor zuurbrand.

IJsbrand

"IJsbrand is directeur van een"....klik.

Metz luistert even geen radio

Te veel (2)

Wat vooraf ging: waarom graaien grote jongens zoveel mogelijk geld bijeen?
Antwoord 2: omdat het jongetjes zijn.
Hebzucht is een menselijke ondeugd maar het competitieve graaien is voorbehouden aan jongens. Preciezer gezegd: aan jongetjes. Jan Timmer, ooit president-directeur van Philips, legde het op maandag 3 september helder uit aan de verslaggever van Netwerk: "Ze letten vooral op hun plek op het lijstje". Was een mooi item van Netwerk. Timmer, Van Lede (ex-AKZO) en Vuursteen (ex-Heineken) veegden vanuit hun aanleunvilla's de vloer aan met hun graaiende opvolgers. Met 'het lijstje' bedoelde Timmer de eredivisie van veelverdieners. Wie heeft het meest?
De Stelling van Timmer (wat kan-ie trouwens mooi streng kijken) is in de jaren zestig als hypothese wetenschappelijk onderzocht en vervolgens geverifieerd door Amerikaanse sociaal psychologen onder... jongetjes.
Hoe ging dat onderzoek?
Heel veel jongetjes (en controlegroepen van meisjes maar dan met poppen) kregen dezelfde keuze voorgelegd:
a) jij krijgt vijf Dinky Toys en het jongetje in de kamer naast je vier, of:
b) jij krijgt zeven Dinky Toys en het jongetje in de kamer naast je acht.
Wat blijkt? Jongetjes kiezen voor de vijf Dinky Toys. De plek op het lijstje is bepalend. De meisjes waren slimmer en kozen voor zeven poppen.
De moraal van het verhaal? Grootverdieners zijn gewoon jongetjes. Ze willen altijd méér en dat leidt tot een ongelimiteerde salariswedloop. Ze kunnen niet anders.

Metz leest oude studieboeken

geheugen

Dat stukje van Metz: 'Dode tenor', daar was geen woord van gelogen, maar ik was het vergeten. Toen ik het las wist ik het weer. Tijd geleden beschreef ik in een boekje een andere gebeurtenis tijdens die reis van Metz, mij en anderen. Metz schreef mij daarop, dat de gebeurtenis hem bijstond, maar de beschreven details weg waren. Hier volgen ze nog een keer:
Die nacht in Kansas City waar ik diep in de nacht met een uitgewoonde delegatie van het stadsbestuur van die grote stad in een kroeg belandde, waarin een dikke zwarte vrouw met -bizar detail- haar linkerbeen tot halverwege de dij in het witte gips, een blues zong. Hartverscheurend, intiem en troostrijk. Ik kon me niet beheersen en struikelde na afloop het kleine podium op en bedankte haar met een omhelzing. Ze kuste me vet terug op de wang en lachte met een orgelklank'.
Mij is dat haarscherp bijgebleven.
freek voor sweet memories

op de maag

Wilders ligt zwaar op mijn maag. Glorieus op t.v. en internet. Kruimeldieven proberen van alles, maar met mate, want voorzichtig. Niks helpt. Niemand onzenuwt de botte redeneertrant van de praalhans. Het semi-vilein van Groenlinks, de aanzet tot een intellectueel discours van D'66, de rommelige redeneertrant van de SP, het dedaine toontje van de PvdA, de ethische invalshoek van de zware christenen, alles was een opstapje voor Wilders om extra gas te kunnen geven.
Wie weet wat!
freek voor de pest in

Dode tenor

Het doodsbericht van Luciano Pavarotti bracht bij mij een klein doch heftig schokje te weeg. Ik heb niets met opera, dat is het dus niet. Het is dat etentje in een drijvend restaurant voor de kust van San Diego, najaar 1993. Door omstandigheden gedreven stapten Freek en ik dit sjieke restaurant binnen, vergezeld door onderwijsmensen uit Amsterdam en Californië. Wij zetten ons neer aan de enige tafel waar je mocht roken, een zwakte waar ik in die tijd nog zeer van genoot. Kort nadat ik de brand had gestoken in een sigaret en de walmen het restaurant in blies, beende er een nerveuze ober op me af. Stop! gebood hij me en wees alles verklarend naar de kuchende man aan de tafel naast ons. Een forse man, gekleed in een bontjas, omgeven door een entourage van tien, twaalf bedienden, wierp me een dodelijke blik toe - of heb ik dat laatste er achteraf bij verzonnen?

Metz gaat niet naar de opera

Te veel (1)

...AD, 5 septemberr...

De grote jongens verdienen te veel. Te veel om nog uit te kunnen geven. Met hoeveel boten kan een mens het water op? In hoeveel huizen kun je hoeveel bedden beslapen? En vooral: hoeveel drop kun je op?
Om alles te kunnen doen wat je wilt, heb je veel geld nodig, akkoord, maar het houdt ergens op. Toch willen mensen méér. En nóg meer. Als ze de kans hebben meer te vergaren zullen ze het niet laten. Vandaar dat spitsen van Real Madrid en directeuren van grote bedrijven hun salaris keer tien invullen wanneer ze daartoe de ruimte krijgen.
Waarom doen ze dat?
Antwoord 1 wordt gegeven door de graaisector zelf. De markt, luidt het antwoord. Wanneer Nederlandse bedrijven niet meedoen met de torenhoge salarissen, haken de eigen toppers af. Dan vlucht ons talent naar het buitenland waar ze niet zo knieperig zijn. Maar hoe komt het dan dat vier van de vijf topgraaiers van Nederlandse bedrijven buitenlanders zijn? Betalen ze daar soms minder?

Metz leest de krant

Professor

Het was een mooie confrontatie gisteravond, tussen Bas Haring, filosoof, en Henk Spaan, voetbalvader en voetbalschrijver, en alleen al daarom alle lof voor Jeroen Pauw en Paul Witteman. Haring vroeg zich wezenlijke zaken af. Daar is hij filosoof voor. Zo trok hij Balkenendes aanklacht tegen de middelmatigheid in twijfel. Spaan vond het al snel flauwekul, daar is hij Spaan voor, en verzon quotes van Haring om ze - oude debattingtruc - aan te vallen. Pauw en Witteman schuifelden onrustig heen en weer op hun stoel. Toen Haring interessante vragen ging stellen, groepeerden Pauw, Witteman en Spaan zich en vielen terug op de taal van de voetbaltribune. "Professor Haring, wat vindt u daar van?".
"Dat heeft nog nooit iemand tegen me gezegd", zei Bas Haring en keek wat verbaasd op naar Witteman.
Haring was er om een boek van zichzelf te promoten. Een boek vol moeilijke vragen. Ook Spaan was er om een eigen boek te promoten. Een boek vol makkelijke antwoorden.

Metz kijkt televisie

Zesje

Kabinet Balkenende I..........3
Kabinet Balkenende II......... 5
Kabinet Balkenende III.........5+
Kabinet Balkenende IV........ 6-

Metz geeft cijfers

leve de natuur 8

Het druilt op het platteland: grijze, onbeweeglijke lucht, bomen vuil groen met nog geen herfstkleuren. Geen mens te zien, behalve een enkele late zeiler in een treurig regenpak. Dit is niks, de herfst moet komen met wind en echte guurheid. Dit is dood tij. Weg er mee! Op naar de herfst of terug naar de stad.
freek voor actie

stapelen 4

De eco-kathedraal staat dan weer in het licht van felle opklaringen om even later de kleur aan te nemen van een loodgrijze lucht, waaruit een bui spoelt. We werken gestaag door, Siebe en ik, aan de weg omhoog. Siebe is meer een werker dan een prater, dus mijn gedachten nemen ook een vrije vlucht. Johan is er niet, die moet waken, zegt Siebe, bij zijn schoonmoeder. We leven in de jaar van de 'vallende ouders'. Gerrit komt en heeft een probleem met een losliggende trottoirband, verderop in de kathedraal. We gaan hem helpen. Gerrit heeft achter in de kathedraal op een slimme plek een hoopje brekerzand verstopt. Dat is zand wat niet gerold heeft, maar door een machine uit brokken steen is gebroken zodat alle scherpe kanten er nog aanzitten. Uit Zweeds graniet, zegt Gerrit. We maken een bedje van brekerzand voor de trottoirband. Daar valt ie dan dood op, zegt Gerrit, en ligt voor eeuwigheid.
Daar doen we het voor: voor de eeuwigheid. En Johan komt toch nog een uurtje stapelen. Het kon wel even.
freek voor www.ecokathedraal.nl/

Lege onderkant (2) - Vishandel

...Funen, Cruquiusweg in Amsterdam-Oost...

Ja, dat zou leuk zijn: een viswinkel, een kapsalon en een traiteur, maar in de praktijk staat het al ruim een jaar allemaal leeg.

Metz in de stad

platteland genoegens

De kermis in ons dorp ging zaterdag de laatste dag in en dat hebben we geweten. Buurman caféhouder installeerde de tap buiten, maakte een klein podium in onze smalle dorpsstraat, zette er enorme speakers op en liet een overspannen jongen zijn gang gaan met het aan elkaar lullen van platen. Deze jongeman gebruikte de gevels van het straatje handig als klankkast en vanaf dat moment konden mijn vrouw en ik geen woord meer met elkaar wisselen. Naar bed gaan was er ook niet bij want de tandpastabeker op het glazen planchet boven de wastafel rinkelde vrolijk met de muziek mee. Omdat buurman-caféhouder zijn kroeg dus naar buiten had verplaatst, dachten zijn bezoekers dat mijn gevel een pisbak was. Toen om kwart voor twee (buurman had vergunning tot twaalf uur) de muziek eindigde en we die avond vier keer een lied over Maxima hadden gehoord met daarin de onsterfelijke strofe: 'Maxima is net als boerenkool, daar moet de vorst overheen', gingen we slapen. Een beetje onrustig, dat wel.

Lege onderkant (1) - Loswal

...de Loswal, Zeeburgerdijk in Amsterdam-Oost...

Nieuwe gebouwen in Amsterdam hebben een lege onderkant. Op gezag van politici, projectontwikkelaars en corporaties wordt steeds vaker de begane grond vrij gehouden voor winkels. Viswinkels, boetiekjes, bakkers, boekwinkels, o wat zou de Zeeburgerdijk er levendig uitzien wanneer de virtuele wereld een relatie zou hebben met de alledaagse werkelijkheid.

Metz in de stad

Verdeeldheid

De werkgever en de werknemer in mij slagen er niet in tot een eenduidig standpunt over de ontslagvergoeding te komen. De werknemer, lid van de PvdA en fervent tegenstander van graaien en marktwerking, vindt dat je werkgevers niet kan vertrouwen. Voor je het weet zit iedereen weer 24 uur per etmaal op stukloon. De postsector, met Sandd en Select Mail voorop, laat zien dat de beschaving zo maar honderd jaar achteruit wordt geworpen als de geldwolven de ruimte krijgen.
Zo, dat is eruit.
Maar de werkgever in mij snapt niet dat een arbeidscontract voor onbepaalde tijd wél zonder opgave van reden kan worden opgezegd door de werknemer, maar niet door de werkgever. Raar contract. Bijzonder is ook dat die contracten suggereren dat er twee gelijkwaardige partijen zijn (diensten worden geruild voor geld), terwijl iedereen weet dat op de achtergrond de wet stiekem zegt dat het eigenlijk een eenzijdig contract is.

Metz in twijfel