Vriezen

Bij buurman Jan was de laagste temperatuur - 11 celsius op de buitenthermometer en dat is in tijden niet voorgekomen. We lopen in ons dorp wat kleumerig door de dorpsstraat, ook al vanwege de omstandigheid dat dit lieflijk straatje van oost naar west loopt, zodat de wind er ijzig doorheen blaast. Ik trek mijn muts van vossenbont uit Archangel (voor dertig eurootjes gekocht van iemand, die daar zijn bruid vandaan heeft gehaald) over de oren en loopt door de polaire weilanden die nu ons dorp omringen. De confrontatie met kou is nergens heviger dan op het platte platteland.

Jannes, ex boer, komt me achterop. Omdat hij tegen de tachtig loopt heeft hij een rijwiel met electrische ondersteuning. Die heeft hij nu uitgezet om zich warm te blijven trappen. 'Hoe bereidt je een ganzenborst', vraag ik aan Jannes, omdat ik deze borst nog in de vriezer heb liggen, een toegift van mijn hazenjager.
'In spek verpakken en zo nu en dan bedruipen', zegt Jannes, 'zo deed mijn mem het vroeger'.


freek

Leve de natuur 49

Nu ik geen hond meer heb, moet ik zelf initiatieven nemen om de wijde wereld in te trekken. Dat kost soms moeite. Vandaag besloot ik te gaan fietsen. Het vroor een paar graden, dus ik prepareerde mij zorgvuldig. De poolbestendige muts op, de lange onderbroek onder de ribcord, Mount Everestwanten, gewatteerd jack, sjaal voor de mond gebonden en klaar was Kees. Mijn tocht voer door het Lage Midden van Friesland; zeg maar, de bodem van het soepbord, om ganzen te zien. Na tien minuten fietsen zat mijn aangezicht strak om de botten, zodat een botoxbehandeling weer kan worden uitgesteld. Ook ervoer ik het fenomeen van koude tenen. Net als vroeger bij het schaatsen, blijft het lichaam warm, maar lijken de tenen af te vriezen.

Ganzen waren er trouwens in overvloed, wat zeg ik, in duizendtallen: grauwe ganzen, rotganzen, brandganzen, kolganzen en een allochtoon echtpaar, dat inmiddels, dankzij een langdurige inburgeringscursus, wel autochtoon mag worden genoemd: nijlganzen.

Na vier uur fietsen was ik weer thuis, koud en kramp. Vrouw heeft mijn tenen gemasseerd, om er weer leven in te krijgen.

Leve de natuur!

freek

Tweede

De vraag is natuurlijk van geen enkel belang, valt ook in het niet bij Gazastrook en kredietcrisis, maar toch: wie werd tweede op de 1500 meter (sleutelafstand!) bij het NK schaatsen heren afgelopen weekend? Kramer 1, Wennemars 3, Verweij 4, maar wie was nou tweede? Ik heb het niet gezien. Ik wil het weten en lees daartoe de krant.
Lenniks werd tweede in groep B bij het internationaal volleybaltoernooi te Almelo, Möggli bij de reuzenslalom vrouwen in Bormio, de ploeg van Koog-Zaandijk bij het korfballen in de Challenge groep A te Rotterdam en Gagunasjvili bij het schaakfestival te Groningen, zij het gedeeld met Swinkels.
Zo'n krant zit soms raar in elkaar. Anderhalve pagina vol NK-schaatsen maar ik weet het nog steeds niet.

Metz leest de krant

ALDB

Follugt de fkeesuffemaassie fduh aawubbé. Tegen dergelijk radiobraaksel ben ik bestand. Wennen zal het nooit maar ik luister er niet meer van op.
Mijn oren spitsten zich vanmiddag wel toen een nieuwe filemeneer de volgende zin voorbeeldig uitsprak: Volgt de verkeersinformatie van de ALDB.
Hé, de ANWB heeft een concurrent. Raar dat ik daar verder niets over gelezen heb.

Metz luistert radio

Het beste

En zo zijn ze weer voorbij, die dagen. Nu Oud en Nieuw nog en een fris en blanco jaar ontvouwt zich. De eerste maanden zijn wat stationair, tenzij er een fiks wintertje komt, maar dan komen de nieuwe geluiden en komt de natuur in beweging. Daarna komt die volle zomer, met zwaar groen en blikkerend licht op het water, en die lost op haar beurt weer op in een zompige bruine herfst.
Deze loop der dingen kunnen we uittekenen; over wat met ons gebeurt het komende jaar hebben we geen weet, Daarom geven we elkaar de beste wensen.

Bij deze!

freek

Klanken

Uit het duister van de ochtend van Eerste Kerstdag wellen stralende koperklanken op. Een naamloos en onzichtbaar gezelschap muzikanten of engelen, heeft zich op een straathoek geposteerd en spelen de oude liederen: Nu zijt wellekome... .
Ik lig goddeloos in mijn bed en hoor de vertrouwde melodieën.
De tuba bromt een tegenklank, de bugels dragen sonoor de melodie en de trompet juicht daarboven uit.
Ik lig op mijn rug en luister ademloos.
Na twee liederen verdwijnt het gezelschap van de aardbodem, maar vrouw meent ze nog steeds, verderweg te horen en neuriet zachtjes mee. Ik hoor niks meer, maar vrouw bezweert mijn ongelijk. Om het zeker te weten gaat ze naar het raam en speurt scherp luisterend het ochtendduister af.
'Niks', zegt ze dan,'die liedjes zitten zeker in mijn hoofd.'

freek

stapelen 63

` Berend

Berend en zijn muur

De muur van Berend (klik op foto's voor vergroting)

Het is Berend gelukt: voor de Kerst zou en moest 'zijn muur' af. Die muur scheidt de ecokathedraal van de openbare weg. Er stond al wel een begin van een muur en op de hoek daarvan verhief zich een rafelige toren, maar dat was Berend allemaal een doorn in het oog. 'De entree moet strak zijn', was zijn adagium en hij ging opgewekt de toren naar beneden halen en het grootste gedeelte van de muur slopen. En toen ging hij weer stapelen, behalve de toren want die stond volgens Berend de zichtlijnen in de weg en dat had hij ook van Greet, zijn vrouw, gehoord, die landschaparchitect is. Wij waren het wel met hem eens en ik heb aan zijn project een bijdrage geleverd door betonplaatjes weg te kruien en andere til-en spandiensten uit te voeren.

Het is Berend dus gelukt; op 23 december was de muur klaar op een enkele afdekplaat na, maar die moet Berend thuis nog pas maken met de haakse slijper.

freek

Tiskersemis

Voorgaande jaren zorgde de gemeente voor een boom in het dorp. Die kerstboom stond strategisch op de driesprong bij het dorpscafé. Nu de gemeente bezuinigt op het dennengroen, neemt de ondernemersvereniging deze groenvoorziening over. De vereniging is klein en armlastig:70% van de door de leden bijeengebrachte contributie wordt besteed aan het organiseren van de intocht van Sinterklaas. De boom van de ondernemers staat nu pontificaal schuin tegenover mijn huis en is gesierd met een groot bord: 'deze boom wordt u aangeboden door de Ondernemers Vereniging L....... .'
Verder oogt deze spar wat somber, omdat de aangebrachte lichtjes weigeren om te branden.
Die wachten op het nieuwe (contributie)jaar.


freek

De laatste lootjes

Zo zijn we dan in ons dorp bij de langste dag aangekomen en verwachten Kerstmis. We hebben in onze dorpsstraat onze feeërieke lampenslinger weer opgehangen; we hebben onze romantische Kerstfair gehouden, waarbij onze luidruchtige buurmancaféhouder het klaarspeelde om kerstliedjes met een discodreun uit de speakers te laten knallen.
Vrouw heeft als niet-kerkelijk lid kerstliederen gezongen in het interkerkelijkkoor, in ons eeuwenoud kerkje.
En na Kerst komt dan Oudjaar, waarbij het dorpscafé altijd vergunning krijgt om onbeperkt open te zijn. Maar onze buurmancaféhouder wil een graantje meepikken en heeft ook een verzoek in gediend voor onbeperkte openstelling. Ons gemeentebestuur is laf en zo kan het gebeuren dat in al de ons omringende dorpen één dorpshuis of dorpscafé de hele Nieuwjaarsnacht open is, maar bij ons kunnen we straks kiezen uit twee etablissementen.
'Op verzoek van de plaatselijke bevolking', liet de gemeente in een publicatie leugenachtig weten.

freek

Rita reutelt

Wie wel 's een kijkje op de website van Trots op Nederland neemt, weet dat daar nu niet alleen de fletse visie van TON op staat, samengeflanst onder leiding van een gewezen bankier met dubbele naam, dus onbetrouwbaarder kan het niet, maar dat Rita sinds kort ook een dagboek bijhoudt van haar spannend bestaan. Tante Betje vertelt over een openingetje hier, een vergaderingetje daar, een bijeenkomstje ergens anders en een vragenuurtje in Den Haag.
En overal heeft ze enthousiaste mensen ontmoet, die nog veel voor Trots op Nederland gaan betekenen.
Zo is daar de heer Lancee, gewezen opperwachtmeester van het eiland Schiermonnikoog (951 inw.)en een houwdegen van het type 'recht is recht en krom is krom'. Heerlijk zo'n leven zonder nuances.
Rita kondigt hem aan als operationeel manager van TON. Wat dat precies is, wordt niet vermeld, maar duidelijk is dat Rita dus met een operatie bezig is.
Een geheime operatie, dat wel.


freek

Zorg voor brood

...bakkerij Hienkens in de Javastraat, 1947-2008...

Het is de laatste kerst met brood van Hienkens. Dan doet Henk, de derde generatie Hienkens op de Javastraat 134, de oven voorgoed uit. Het is omwille van de vooruitgang; hij moet wijken voor de renovatie van het pand. Een herstart is niet haalbaar, een kleine twee jaar wachten tikt aan als je richting zestig gaat. Tel daarbij de aanschaf van een nieuwe oven en een been dat trekt en je accepteert het einde van de Hienkensdynastie (die vermoedelijk voor de oorlog in Beverwijk begon - ik zal het de laatste der Hienkens nog even vragen).

...uiterst links bakker Hienkens, Beverwijk rond 1930...

Zo'n 34 jaar staat Henk nu in de bakkerij die zijn opa begon in 1947. Met een onverwoestbare opgewektheid schuift hij elke zaterdag bergen vloerkadetten, croissantjes en Australische volkorenbroden over de toonbank van zijn intieme zaakje. December is zijn toptijd: "Coke op de oliebollen?".
Twee hoeken verderop is enkele weken geleden juist een nieuwe winkel begonnen. "Buurtzorg" las ik in de etalage waar voorheen autorijschool Veronica was gevestigd. Wat is dat nu weer voor nieuwlichterij?, was mijn eerste gedachte. In deze tijden van marktwerking en nepvoorzieningen, heeft wantrouwen het interne bewind overgenomen van onbevangenheid. Ten onrechte dit keer.

Deze winkel is opgericht door wijkverpleegkundigen die hun vak naar de gallemiesse zien gaan door aanbestedingen, middlemanagement, geldschrapers en foldertaal. De macht terug aan de beroepskrachten, zo redeneerden de oprichters van Buurtzorg Nederland. En dus leveren verzamelde wijkverpleegkundigen thuiszorg op maat (zonder die malle tijdsdruk van 7 minuten voor steunkousen en wegwezen weer) voor iedereen die zich meldt en die geïndiceerd is.
Een mooi initiatief waar ik de buurvrouw op wijzen zal.

Metz in de buurt

Familieziek

Omdat zoon en schoondochter maar blijven verbouwen in hun gekochte huis, lopen hun kinderen bij ons rond. En dat niet alleen: ze eten en slapen hier ook nog, dus we hebben een tijdje huisarrest. Het betekent ook, dat vergeten vaardigheden weer uit onze kast worden gehaald. We zingen, spelen en vegen poep dat het een lieve lust is.

Voeg daarbij, dat ik de steunwieltjes van het fietsje van kleinzoon heb geschroefd, om me daarna in het zweet te rennen achter wankel fietsende kleinzoon aan, die z'n stuur niet recht kan houden, ondanks mijn aanwijzingen en daarom weer frontaal op de geparkeerde fourwheeldrive van buurman Jan botst.

Voeg daarbij dat ik vandaag jarig ben (natuurlijk ,u mag mij gelukwensen, maar alleen via deze weblog) en dat vrouw en ik een hapje buiten de deur zouden eten, maar nu, in verband met dat aangewaaide grut, thuis de broccoli met het aardappeltje en het stukje gehaktbal prakken tot een voedzaam hapje voor de twee schrokkers, om tussendoor ons eigen hapje naar binnen te werken.

Voeg daarbij de pret bij een geintje, de spanning bij Roodkapje, het verdriet bij een verloren speen en u begrijpt het wel: mijn decembermaand kan niet meer stuk.



freek

stapelen 62

Vandaag is er dichte mist in de ecokathedraal. Gisteren scheen er een zonnetje. Ik was er toen met kleinzoon om het 'kasteel van de reus' te bezoeken. Er stonden toen ook twee vrachtwagentjes van de gemeente voor de ecokathedraal, met twee mannen in gele hesjes met daarop het woord wijkbeheer. Met dat beheer waren ze bezig, want een vreemdeling had naast de ecokathedraal een laminaatvloer met de oppervlakte van een kleine balzaal gestort, benevens veertig vuilniszakken met grofvuil gedumpt en wat her en der wat lege verfblikken gestrooid.

Maar goed, vandaag is het mistig, we werken met z'n drieën en Berend en Siebe hebben geen idee dat de nu gekuiste ingang, gisteren nog een klerebende was.
Leve de mannen van het wijkbeheer!

freek

Tool

"De performer is een online-tool die.." - klik - de Nederlandstalige zender Radio 1 gaat voor drie minuten op stil. Zodra een online-tool beschikbaar is waarmee de radio automatisch zwijgt gedurende de reclame, schaf ik die aan. Maakt niet uit tegen welke prijs.

Metz luistert even geen radio

Het Leger

Het leger heeft zich met een vrouw/man of twintig voor mijn huis geposteerd en barst uit in kerstgezangen. Vroeger blies het leger, nu trekt het aan een zak en zingt tamelijk vals. Toch vind ik het een mooi gezicht en gehoor. Al die volwassenen, die in deze koude decemberavond een missie menen te hebben. Ze zingen de liederen uit mijn jeugd en ik zit in de kamer en neurie ze mee.


freek