10 april 2014

Los

Komend weekeinde gaat het los bij ons. De start van het skûtsjesilen voor dit seizoen vindt op ons meer plaats. Die officiële start was er nooit maar is bedacht door onze plaatselijke kastelein. Het brengt namelijk centen in het laadje. Ga maar na: vrijdagavond is er een feestelijke loting voor de startplaatsen, zaterdagavond is het gewoonfeest. en zondag in de namiddag is er een feestelijke prijsuitreiking. Tel daar de braderie in onze dorpsstraat bij op en feestelijker kan het bijna niet.
Vrijdag komen de tankauto's met bier!

freek

09 april 2014

Stapelen 156

We zitten een beetje in zak en as, want Berend is uitgevallen. Hij heeft een tia gehad en moet het kalm aan doen. Nu is het zo dat B de grote bouwmeester van ons vieren is; streng voor ons, handlangers, maar ook weer aimabel in de omgang. We missen dus nogal wat.
We besluiten voorlopig in de geest van Berend door te werken, dus loerend op elke kruimeltje zand, dat een afwijking op de waterpas geeft, speurend naar de juiste 12 mm overstek en onverbiddelijk als een tegels ietsje afwijkt in dikte.
Om twaalf uur hebben we drie lagen gelegd en zijn de tegels nagenoeg op, zodat de gemeente weer aan zet is met een nieuwe vracht.
Het eerste plantje heeft zich genesteld tussen onze tegels
 
Freek heeft net gegooid en zwaait naar beneden uit; Rob vangt de tegel in de vlucht
 
 
 
de stand om 12.00 uur
 
 
freek

08 april 2014

Salo

Salo Muller was gisteravond bij ons op het platteland. Ik ken Salo uit de gouden jaren van Ajax. Hij rende toen menig Europees voetbalveld op en neer om gewonde Ajaxspelers op te knappen. Een ietwat gezette man met bril, in een strak trainingspak.
Gisteravond vertelde hij, volgens ons provinciaal prachtsuffertje,  over zijn jaren in Friesland. Dat was in de oorlog en in de onderduik.
De titel van zijn praatje had hij ontleend aan de laatste woorden die zijn moeder tegen hem had gezegd: 'Tot vanavond en lief zijn hoor!'
Toen ik dat las, trok een huiver door mijn lijf.

freek

Liminaliteit

De Amsterdamse diensttak die stadswijken moet ontwerpen, heeft de laatste jaren weinig meer om handen. Ledigheid is een kans, zo dacht de chef van deze afdeling, en hij ontwikkelde de cursus "de moderne ambtenaar" voor al zijn collega's. Stedenbouwkundigen kunnen dat, want die zijn modern van zichzelf en spelden je altijd al graag wat op de mouw. 'De Nieuwe Wibaut' heet de leergang die vier weken duurt. Deze cursus voorkomt dat jonge ambtenaren uitgroeien tot plichtsgetrouwe uitvoerders van overheidsbeleid. Ik banjer af en toe langs de leslokalen en werp dan een blik naar binnen. Vandaag stond Liminaliteit op het programma, u weet wel. Op het diascherm las ik onder het toverwoord:
- tussenfase
- het oude trekt terug
- het nieuwe trekt aan
- onzekerheid en onduidelijkheid
- nodig: heldere kaders, ruimte om te ontwikkelen, betekenis 'laden' in de praktijk.

Ik vatte het allemaal niet direct maar gelukkig kwam ik op internet een tekst tegen van Zef Hemel, een belangrijk man bij de diensttak die bij gebrek aan werk nu handelt in liminaliteiten en andere derivaten.
Hoe werkt De Nieuwe Wibaut? De nieuwe praktijkleergang van de gemeente Amsterdam zoekt naar nieuwe, opener manieren van werken door de gemeente. De leergang speelt in de praktijk van alledag, gewoon op straat. Er worden door zelfsturende team van gemeenteambtenaren in vier weken tijd platforms ontwikkeld die collectieve intelligentie genereren. Er wordt vooral geluisterd en gecommuniceerd. Op locatie. Meer is het eigenlijk niet.
Bijna maakte ik me druk om niks. Terwijl het niks juist de kern is van de drukte. Je luistert wat, je praat wat, gewoon op straat en hoppakee, daar is de collectieve intelligentie.
Alles is gericht op samenwerking. Met maatschappelijke groeperingen. Om de kwestie op te lossen. En het werkt, dus zonder een grootschalige reorganisatie die alles binnen de gemeente overhoop haalt. Afgelopen semester deden tachtig ambtenaren mee, dit lopende semester werken opnieuw bijna tachtig ambtenaren aan hele concrete vraagstukken ergens in Amsterdam. Het maakt niet uit wat het is. Alles wordt opgelost. Samen.
Nog even en heel het ambtenarenapparaat van Amsterdam is opgeleid tot Commies Zwamneus Eerste Klas. Laat de oude Wibaut het maar niet horen.

Metz in gemeenteland

07 april 2014

Einde

Het einde is in zicht van onze krentenboom. Hij bloesemt nog prachtig (afb 1), maar de dood loert van onderen (afb.2) Daar zijn de takken al dood en is de stam  door zwammen aangetast. Dat betekent: dood hout. De krentenboom bloeit nog één keer uitbundig. Het is als een mens op zijn doodsbed met nog één helder moment.
Deze zomer gaat hij definitief dood, na jaren kwakkelen.
In het najaar hak ik hem niet om, maar zaag 'm terug naar de hoofdvorm. Het wordt dan een sculptuur dat mij herinnert aan het volle bestaan, de onvermijdelijke neergang en de onherroepelijke dood.
Memento mori!


freek

04 april 2014

Boos

Vanuit het westen bekeken is Leeuwarden een gemoedelijk plattelandstadje in het verder lege Friesland, maar dat is niet helemaal waar. Leeuwarden is weliswaar niet groot, maar wel grootstedelijk. Zo is er een flinke hoerenbuurt, groot gegroeid in de tijd dat de Leeuwarder veemarkt wekelijks duizenden buitenlieden trok en het heeft de armste en meest kansarme buurt van Nederland. En er wordt regelmatig geschoten in Leeuwarden.
De voetbalclub van Leeuwarden, Cambuur is ook een echte volksclub en haar rumoerige harde kern komt uit het kansloze jonge en werkloze proletariaat. Dat jonge volkje rammelde afgelopen dinsdag niet aan haar ketenen, maar aan het hek van het Cambuurstadion om verhaal te halen bij een brave trainer, die voor een paar centen extra een nieuwe uitdaging had gevonden bij mijn club.
De trainer smeerde 'm, de inbrekers bleven achter en zullen later van de clubleiding een stadionverbod krijgen. Het is raar maar waar, de onderklasse trekt, ondanks de ketelmuziek die ze maakt, toch altijd aan het kortste end.

freek

03 april 2014

Buurtwet

Fietsend over het bewolkte Mallorca ben ik verstoken van het dagelijks nieuws. Maar gelukkig niet helemaal: Pakhuis De Zwijger, de hoofdstedelijke tempel van de creatieve praatklasse, stuurt mij tweemaal daags een email met frontnieuws. Normaal krullen mijn mondhoeken dan omhoog maar deze week kreeg ik een wegtrekker. “De buurt aan de macht” heet het Stadsbericht #282 van 1 april 2014. Even hoopte ik dat het een grap was maar die kans is verwaarloosbaar klein. Eén preek van een dominee in een zwartekousenkerk bevat meer humor dan 282 stadsberichten van Pakhuis De Zwijger bij elkaar. Er moet een Buurtwet komen, zo schrijft De Zwijger, een “verordening voor de buurt met als doel om de rechten en plichten van burgerinitiatieven en wijkondernemers vast te leggen.” Uiteraard gaat dat gepaard met op te ruimen obstakels als wetten en regels en ook zullen we te maken krijgen met strategische trajecten, online platforms en open interactie tussen alle Amsterdammers, opdat de ideeën van initiatiefnemers (het dondert niet wat) “tot volle wasdom” komen. En waarom is het nú tijd om democratische regels af te schaffen en vrij baan te verlenen aan, aan…. ja aan wie anders eigenlijk dan aan de grootste mond? Omdat de opkomst bij de verkiezingen maar 53% was. Zo’n lullige opkomst bij democratische verkiezingen, dat is vragen om een dictatuur. Ditmaal niet van het proletariaat maar van het prateriaat. “De gemeenteraadsverkiezingen toonden met een opkomst van 53% eens te meer aan dat veel mensen niet langer geloven dat ze het verschil kunnen maken door te stemmen. Daarom wordt er nagedacht over alternatieven”.

Metz leest de post

Kat

En jawel, daar was het bericht: Kat uit de boom gehaald door brandweer.
In Joure, daar zattie deze keer. De gemeente noch lokale brandweer waren in staat het beestje, naar beneden te krijgen. Daarom werd de brandweer van Heerenveen gealarmeerd. Die rukte uit met een hoogwerker en speelde het klaar. De lokale politie hield zich bezig met het omleiden van het verkeer.
Eén raad voor de diverse hulpverleners. Een kat komt altijd weer uit een boom, desnoods 's nachts als het weer rustig is!

freek


02 april 2014

Stapelen155

Toch 5 graden nachtvorst in de ochtend en dat maakt dat de modder aan onze tegels keihard is. Elke tegel gaat nu vijf keer door onze handen: in de kruiwagen, uit de kruiwagen, modder schrapen, tegel door geven, tegel plaatsen.
We hebben nu de beschikking over een verrijdbare steiger. Die biedt de komende weken soelaas om het hoogteverschil te overbruggen.

steiger
11.30
freek

01 april 2014

Eentje

Wij hebben sinds jaar en dag een tortelduifpaartje wonen in onze tuin. Tortels zijn onafscheidelijk. Ze zitten met z'n tweetjes in de grote taxus, lekker beschut voor wind en regen, ze zitten in de krentenboom, bij mooi weer en ze zitten 's morgens vroeg op de schoorsteen vlakbij ons slaapkamerraam en koeren dat het een lieve lust is. 's Winters worden ze door vrouw en mij een beetje bijgevoerd, want ze horen erbij.
Tot aan deze week dan, want gisteren lag, verspreid, onder de krentenboom een rommelige hoeveelheid donsveertjes en slagpennen in het gras. Onmiskenbaar van één van onze tortels. Ze is hoogstwaarschijnlijk gegrepen door een sperwer, die vaak jaagt in de bebouwde omgeving.
Nu zit er dus nog één tortelduifje bij ons. Die is permanent bezig om indringende logge houtduiven uit onze tuin te verjagen. Er wordt immers nog op een terugkomst gewacht.

freek

31 maart 2014

Strand 2

Buurman kroegbaas had gisteravond en nacht iets nieuws bedacht voor de jongelui: een Beachparty. Daartoe had hij de vloer van de kroeg met zand bestrooit, twee zomerparasols voor de ingang van zijn kroeg neergezet, en daar een klein plastic palmpje aan toegevoegd. Verder was alles gewoon: een dj met Hollandse smartlappen en later in de nacht, het gelal van vertrekkende strandgangers en het gekletter van bierflesje, die tegen de grond werden gekeild.
Geef mij maar het  gepoetste strand van Metz op Mallorca!

freek

28 maart 2014

Erg

Onze gemeente stimuleert  initiatieven op dorpsniveau. Zo'n tweeduizend euro per dorp per jaar is beschikbaar voor leuke dingen voor de mensen. Een van de dorpen heeft voor dat geld plantenbakken gekocht voor het centrum van het dorp, dat een doorgaande weg is. Hieronder het  resultaat.



freek

Strand




Als in april en mei de eerste zontoeristen landen op Mallorca, verwachten ze een mooi, glad, breed strand van zand. De natuur blijkt maakbaar. Met vrachtwagens wordt het zand aangeleverd, een schuifwagen verdeelt het over de vlakte en dan verschijnt deze Mallorcaanse vinding op het stand: de zandzamboni.   

Metz op Mallorca

27 maart 2014

Koeiendans 2

Mijn buurman heet Jan en is metselaar. Hij heeft Almere opgebouwd, Schiphol verbouwd en in Amsterdam ook van alles aan elkaar gemetseld. Hij ging met dat busje van Metz: 'Go west, young man!'  Op mooie zomerochtenden, als alle ramen wijd open staan hoorde ik zijn wekker om vijf uur af gaan. Jan ging op pad.
Dat doet hij al tijden niet meer, want Jan zit in de ww. Soms mag hij een dag werken via een uitzendbureau: een aannemer heeft een muurtje nodig en dat is het dan. Jan zit thuis: zijn leven was werken, van jongs af aan. Hij mist de kameraadschap op het werk, de mannenlol; hij mist het gevoel van trots: 'Je maakte iets hè'.
Hij had graag op de steiger bij Metz gestaan en dan had hij een dansje uitgevoerd, zoals koeien doen als ze na een lange winter op stal, weer in de wei belanden.
Van opluchting!

freek

26 maart 2014

Stapelen 154

Kalm voorjaarsweer, dus stapelweer. Geen hitte, kou of regen teistert ons gestel, maar een waterig zonnetje maakt het werken aangenaam. We stapelen in een gelijkmatig ritme zo'n tweehonderd tegels en bergen om 11.30 uur de kruiwagens weer op. Een beetje gebroken, zoals altijd, maar dat gaat ook altijd weer over, na een warme douche!

11.30 uur
 
 
detail
 
 
freek