stapelen 37

Johan snippert vandaag, zodat Berend en ik de enige stapelaars zijn. Ik ga verder met mijn project 'tombe voor een staartmees', terwijl Berend zijn 'trap naar de eeuwigheid' afmaakt.

In een kruiwagen help ik hem om twee kolossale trottoirbanden bergop te kruien: ik voor de kruiwagen trekkend aan een touw; hij erachter, duwend en balancerend. We krijgen bezoek van de ons inmiddels bekende professor uit Weimar, die al dertig jaar de werkzaamheden hier documenteert.

Tenslotte brengen we zelf een bezoek aan onze leermeester Louis le Roy, professor honoris causa, die, ondanks zijn lichamelijk lek en gebrek, ons volduwt met zijn wijsgerige opvattingen, vuur spuwt over politiek en burocratie en zoals een echte ziener betaamt, overtuigd is van zijn eigen gelijk.
We krijgen ook nog zijn laatste boek, gesigneerd en wel.

Gelouterd vertrekken wij naar huis en haard.

freek

Dagboek uit een wachtwijk (20) - de optocht

...informatiekrant van Stadsdeel Amsterdam Zeeburg...

Normaal vólgt een beoordeling op de voorstelling. Eerst zien, dan vinden. In de informatiebode die stadsdeel Zeeburg huis aan huis verspreidt, gaat het andersom. Ergens in de nazomer zal onder leiding van de buurtbard een stoet muzikanten door de straten lopen; zo ongeveer als Sinterklaas ook al jaren door de buurt zijn ronde te paard doet, vergezeld door het muziekcorps. Nu reeds claimt de redacteur van de overheidsbode het succes: het was bij voorbaat een zinderende optocht. En eenmaal op dat pro-actieve jubelspoor beland, is er geen houden meer aan. "Dansende schoolkinderen spelen op zelfgemaakte instrumenten en zingen het 'Wij! wereldburgerlied' (...). Mensen staan op hun balkons en langs de straten mee te klappen op de maat van de muziek...".
Una giornata particolare.
Ik denk dat ik tegen die tijd de fiets pak. Wordt vast een schitterende tocht.

Metz leest de post

1957

Ik lees het boekje 'DOS. Het wonder van Utrecht', van Ad van Liempt over het kampioensjaar van DOS (voetbalclub, voorloper van FC Utrèg). De opzet is simpel. Van Liempt beschrijft elke wedstrijd van DOS in het competitiejaar 1957/1958, de tijd van het semi-professionalisme, tot en met het kampioenschap. maar daartussendoor vlecht hij wetenswaardigheden die een tijdsbeeld van de eind jaren vijftig geven. Zo citeert hij het draaiboek van de aankomst van DOS in Utrecht per trein uit Tilburg alwaar DOS in de wedstrijd tegen NOAD kampioen kan worden:
'De ploeg zal in de wachtkamer van de eerste klasse als eerste worden toegesproken door de hoofdstationschef.'
Dat ging toen niet door vanwege het gelijke spel, maar later wel na de gewonnen beslissingswedstrijd tegen Sportclub Enschede (nu FC Twente)
De hoofdstationschef A.J. Schalke sprak en betoogde dat DOS door 'veilig, vlug en vooral voordelig te spelen, het kampioenschap had kunnen behalen'.

Is dat mooi, of is dat niet mooi?

freek

familieverhalen 10

Ik beleef veel plezier aan mijn kleindochter Katie, genoemd, in een moderne versie, naar mijn vrouw Katrien. Ze is een lekker dik mokkeltje van een paar maanden. Hoeveel maanden precies, weet ik niet, dat weten vrouwen, op de dag af. Mijn kleinzoon César, uit hetzelfde nest, is tenger, een paar jaar ouder en op weg een latin lover te worden. Hun Argentijnse moeder vertroetelt hen op z'n zuidamerikaans. Mijn zoon kijkt daar met voldoening naar en ik glim van trots.

freek

Dagboek uit een wachtwijk (19) - tweede kopje gratis

...(klik op de illustratie voor grote beeld)...

Als ik Het Parool mag geloven ben ik niet de enige buurtbewoner die een wegtrekker krijgt van de pedante stijl, de bolle taal en de praktische niksigheid van het moderne welzijnswerk in mijn Vogelaarwijk. De firma Civic Zeeburg, een nom de plume van het adviesbureau B&A-groep, krijgt dit jaar 6 miljoen euro om de mensen tot elkaar en verder te brengen. In plaats van nuttige, of op zijn minst aangename activiteiten te organiseren voor kinderen, tieners, jongeren en volwassenen, is Civic Zeeburg nu al drie maanden doende mijn buurvrouw en mij op te voeden waarbij de hand op de knip blijft want van verwennerij worden de mensen niet beter. Als een mengeling van Meindert het Paard (altijd op de bres voor de nooddruftige dieren) en Majoor Bosshardt, spreken de strenge dames van Civic de arme sloebers in de Vogelaarwijk toe. Zodat ze sterker worden. Zodat ze hét (wat eigenlijk?) zelf kunnen doen.
Dames van goede komaf hebben een onweerstaanbare drang om zich te ontfermen over zieltjes van mindere komaf. In de jaren tachtig van de vorige eeuw hadden de Rode Vrouwen van de PvdA zich al opgeworpen als beschermvrouwen van de Marokkaanse en Turkse vrouwen in de Indische Buurt. In het 'vrouwenhuisje' aan de Madurastraat organiseerde deze PvdA-sekte cursussen en naailessen voor buitenlandse vrouwen. Dat ging goed tót de Turkse en Marokkaanse vrouwen iets anders wilden. Voorlichting en discussies over gezondheidszorg, over onderwijs, over opvoeding en weet-ik-wat-meer. De rood aangelopen hofdames stonden dat niet toe, waarop de Turkse en Marokkaanse vrouwen het pand bezetten en zich "Onze Trots" noemden. "Onze Trots" werd daarop meegenomen in het reguliere welzijnswerk en het centrum verhuisde naar een nieuw onderkomen. Waarom vertel ik deze petite histoire? Omdat momenteel diezelfde groep Marokkaanse en Turkse vrouwen door de opvolgsters van de Rode Vrouwen worden beschouwd als stakkers die sterker moeten worden gemaakt. Zolang de stakkers geen sponsors hadden gevonden voor een filmsessie plus discussie op 8 maart, bleef de geldkraan van Civic dicht. Om opvoedkundige redenen.

Samen met de vrouwen van "Onze Trots" en de buurvrouw, ben ik door de opvoeddames nu dus van normale burger (buurman, bewoner, passant, zeurkous zo u wilt) omgedoopt tot een producent van mijn eigen project. Maar degenen die dat doen, dat omdopen van anderen bedoel ik, hoe moet ik die dan noemen? Moet ik vaststellen dat zij een project produceren waar inwoners van de Indische Buurt in figureren? Is een bewoner van een Vogelaarwijk anders? "Welnee", zegt mijn moeder op zulke momenten: "we hebben toch allemaal een velletje over onze neus."
Om het verhaal rond te maken: er is genoeg geld. Dit jaar krijgt minister Vogelaar er 125 miljoen euro bij voor haar wijken, dat is ongeveer 3 miljoen extra voor de Indische Buurt. Niet dat ik ervoor pleit om alle koffie gratis te maken. Er is niks mis met een kwartje voor de koffie. Maar dat tweede kopje gratis moet nu lukken.

Metz leest de krant

verloren voorwerpen 14

Het was in de tijd van de sneeuwwitte Frits Thors, nieuwslezer van het NTS journaal dat ik mijn moeder hoorde zeggen 'ek san pursje' (fon.), toen Frits ons met zijn bronzen bas verder een heel goede avond wenste. Na die ene keer zei ze dat vaker tegen een nieuwslezer. Philip Freriks was de laatste voordat dementie haar spraak verhaspelde. 'Ek san pursje' , hetgeen letterlijk 'ook zo'n portie' betekent, en bedoeld wordt: 'van het zelfde'. Ik zeg het nu ook vaak en mijn vrouw moet lachen, maar als ik er niet meer ben, zegt niemand van de familie het ooit meer.
freek

Rome (slot)

Even buiten de muren van het oude Rome zijn we voor zes euro de man de grond ingegaan. Miljoenen mensen waren hier voor ons:de eersten meer dood dan levend. We lopen een stukje door het zeventien kilometer lange gangenstelsel en bekijken de spaarzaam verlichte smalle holtes die uit het tufsteen zijn gekrabd. Hier werden de eerste christenen van Rome te ruste gelegd, wachtend op de eeuwigheid. Veel vrouwen, omdat het een vrouwengeloof was en veel kinderen, omdat die veel stierven. Door de de constante temperatuur en vochtigheid zijn hun lichamen verstoft en door tastende toeristenhanden de wereld overgedragen.
freek

Niet meer zeggen (5) - letterlijk

Je kunt er vergif op innemen (figuurlijk!) dat de term 'letterlijk' negen van de tien keer verkeerd wordt gebruikt. Het geknoei met 'letterlijk' en 'figuurlijk' is zo evident dat ik me had voorgenomen er nimmer aandacht aan te besteden. Is gewoon te makkelijk. Tot ik enkele dagen geleden de rechter in Rotterdam haar vonnis hoorde uitspreken in de Pernisser moordzaak. Verdachte had, zo las de rechter voor, "bij het slachtoffer letterlijk de pinpas uit het lichaam geslagen en geschopt". Het was Radio 1, ik was onderweg van Amsterdam naar Groningen en dus hoorde ik om het kwartier dat de pinpas, na slaan en schoppen, uit de mond van het slachtoffer te voorschijn floepte. Tenminste, zoiets stel ik me daarbij voor; ik probeer het netjes te houden.
"De Belgische inzending voor het Eurovisie Songfestival zal letterlijk en figuurlijk hoge ogen gooien". Ja, wie lange ritten maakt, hoort nog eens wat. Letterlijk hoge ogen gooien doe je bij het dobbelen aan de bar en ik neem niet aan dat de Belgen een liedjeswedstrijd met een dobbelwedstrijd verwarren. En omdat de letterlijke betekenis overduidelijk niet van toepassing is, is ook de toevoeging figuurlijk overbodig en dus fout. Het gebruik van beeldspraak is per definitie al figuurlijk. Weg dus met dat letterlijk en figuurlijk. Nooit meer gebruiken. Maar - en ik kom nu aan het einde van mijn lesje - intussen wel opletten voor beeldspraak die bij letterlijke lezing tot potsierlijke taferelen leidt ("Met het oog op mijn rug kan ik niet komen").

Metz luistert radio

Rome 2

Er is een nieuwe religie ontstaan. Ik heb ze gezien, de volgelingen van Zijne Heiligheid Digitalis. Ze schuifelen in grote groepen devoot door de straten van Rome. Ze heffen de armen schuin naar voren hemelwaarts, de handen dicht bij elkaar. Tussen hun handen zien zij het Beeld. Het Beeld is de werkelijkheid; het digitale schermpje het Leven.
freek

stapelen 36

Omdat ik eergisteren vliegtuigkilometers in de benen had, heb ik gisteren niet gestapeld. Dat viel niet mee. De hele dag onrust in het lijf, keutelend door huis en tuin. Hier wat betalen, daar wat onkruid trekken. Het gemis van, bijna rituele en monotone, stapelhandelingen deed zich gelden. Zelfs een lange wandeling met de hond, bood geen soelaas voor de gemiste dienst in de ecokathedraal.
freek

Rome 1

Er is veel ouds te zien in Rome; ook op het Forum Romanum. Ik probeer een grap uit en zeg tegen een reisgenoot dat ik het jammer vind dat die romeinen wel mooie gebouwen maakten, maar zelden af. Jammer dat ze steeds weer opnieuw beginnen, besluit ik mijn referaat. Mijn reisgenoot lacht niet, maar knikt langzaam beamend. Dan lijkt hij zich iets te beseffen en maakt zich uit de voeten.
freek

Sport

Wie van sport houdt, keek vanmiddag naar de Amstel Gold Race en stak er nog wat van op ook. "Hij rijdt het hele spul de ogen vierkant" jubelde Mart tegen Maarten.
"Ze rijden de hele tijd op 85%", zei Maarten wel zes keer tegen Mart want als Maarten iets heeft bedacht mag hij dat bij graag herhalen.
Zulke mooie zinnen hoor je niet bij voetbal. Wat dan wel? Zojuist hoorde ik op de radio de reactie van supporters op het behalen van de landstitel door PSV: "Haaahoeoeoehiihaa Jowieieiehohooo oebioeoeoennn!".

Metz luistert radio

Geen feest

...Het Parool, zaterdag 19 april...

Geen feest. Vergeten. Het klonk zo aandoenlijk op de radio: het gemeentebestuur is vergeten dat Amsterdam vandaag 200 jaar hoofdstad is. Zo menselijk. In mijn omgeving kom ik steeds meer vijftigers tegen die ook hun verjaardag vergeten. Per ongeluk expres, net als Amsterdam. Ze zijn die dag weg, hebben alles al en vinden het vooral te veel worden. Niet die optelsom van jaren maar die aaneenschakeling van feestdagen. Vroeger was er alleen die verjaardag en een beetje Sinterklaas maar tegenwoordig is er Halloween, Sint Maarten, carnaval in heel het land, straatbarbecues voor de sociale cohesie, buurtfeesten, files bij Ikea, reünies, lentefeesten, winterfeesten, trouwfeesten of juist niet-trouwfeesten, zo-maar-party's en jubilea voor en na. Een dagje niks, als we dáár nu eens de verjaardag voor reserveren. Zoiets zal Amsterdam ook gedacht hebben. Even geen grote tenten op de kop van het Java-eiland, even geen luchtkastelen en ballonnen, even geen dreunende bassen en blatende rappers, even geen politieke standwerkers met megafoons maar gewoon even.... uh... niks!

Metz leest de krant

Dagboek uit een wachtwijk (18) - 30%

Op het Baschwitz-instituut heb ik geleerd dat de reclame waarin Philips 30% meer licht op tafel garandeert, een schoolvoorbeeld van onbetrouwbare communicatie is. Maar de magie van goed en groot is nog altijd voorbehouden aan die 30%. Het zou flauw zijn om je af te vragen wat 70% vindt. Of minder dan 70%.
Trouwens, ik heb geen recht van vinden, want ik heb niet meegedaan met de enquête van "Uw buurtveiligheidsteam". Het team vroeg mijn mening en ik had er geen. Maar anderen (30%?) wel en dus krijg ik nu de uitslag in de bus. Alleen weet ik het nu nog niet. "Heel veel mensen..." ja, bedankt. Maar hoeveel? En wat wil de burger nu?


Het draait weer uit op het oude liedje. Ik moet naar een zaaltje waar de overheid mij gaat uithoren: "Wij zijn benieuwd naar uw ideeën en wat u kunt doen". Ik zou zeggen: 30% minder gezeur aan mijn kop. Anders verhuis ik naar een niet-Vogelaarwijk.

Metz leest de post

interactief

Zing maar mee:


We gaan naar Rome, we gaan naar Rome

Padampadam, pam, pam, pam, pam

We gaan naar Rome, we gaan naar Rome

Padampadam, pam, pam, pam, pam

enz. enz.

Tot over zes dagen!
freek