Buurman kroegbaas heeft het voor elkaar gekregen. Ik ben kwaad. Zaterdag om 16.00 uur gingen de speakers op vol en ons straatje was de klankkast voor buurman zijn feestmuziek. Het was oorlog: het zware geschut van de bassen, het jankende geluid van gitaargranaten en het 'Krieggeschrei' van de vijand was verwoestend voor mijn lijf, dus ik kon beter dekking zoeken.
In de slaapkamer trilde alles mee op het glazen planchet bij de wastafel, in de gang zoemde het glas tegen de gietijzeren levensboom in mijn voordeur. Buurman kroegbaas had tot 1.00 vergunning voor deze lawaaiterreur dus om 1.40 kondigde hij zijn laatste aanval aan. Daarna vierden de vijandelijke troepen luidruchtig hun overwinning en bepisten o.a. mijn gevel.
Buurman kroegbaas heeft deze slag gewonnen, maar niet de oorlog.
freek
31 augustus 2008
29 augustus 2008
leve de natuur 58
Ons prachtblad(sinds 1752) stopt veel natuur in haar pagina's. Zo kom ik alles te weten over late broedsels, een gesignaleerde albino spreeuw en smul ik van de mededeling van een lezer , die zag dat een sperwer een zwaluw tot in zijn schuur achtervolgde en daar toesloeg. Maar huiveren deed ik pas bij het verhaal van een lezeres, die bekende dat ze vanuit haar bed uitzcht had op de rustboom van een ransuil. Elke morgen als zij de gordijnen openschoof ging ze weer even terug in bed om naar het roerloze uiltje te kijken. Het gaf moed en vertrouwen voor de dag. Tot op een morgen, toen plotseling een schaduw van een vleugel voor haar raam langsflitste, gevolgd door kort, maar hevig vogelgekrijs en machteloos geklapper van vleugels
Een havik had toegeslagen, de rustplek was leeg en bleef leeg.
De lezeres treurde over dit verlies.
Dat kan ik me voorstellen: je dag begint voortaan onrustig.
freek
Een havik had toegeslagen, de rustplek was leeg en bleef leeg.
De lezeres treurde over dit verlies.
Dat kan ik me voorstellen: je dag begint voortaan onrustig.
freek
28 augustus 2008
kermis
Lalalalala, lalala, lalala zingt de speaker van buurman kroegbaas. Het hooi is binnen, de zomer loopt op z'n end, dus het is kermis in ons dorp. En buurman kroegbaas knalt er z'n hele Nederlandse repertoire uit. Dat moet kunnen als het feest is. Ik zeur dus niet en neem er één.
Wel thuis.
freek
Wel thuis.
freek
27 augustus 2008
stapelen 48
We gaan deze week de eerstejaars studenten van een Koninklijke Academie voor Beeldende Kunst ergens uit de Randstad rondleiden. De stichting Tijd die het gedachtengoed van het 'ecokathedraal' bouwen levend houdt heeft dit op verzoek georganiseerd. In het mij toegestuurde programma is een strenge scheiding tussen praktijk en theorie aangebracht. Zo mogen de stapelaars de gasten iets vertellen over stapelen, waterhuishouding en plantengroei en laat de stichting Tijd een kunsthistoricus invliegen om de 'theorie' voor zijn rekening te nemen. Nu is het zo dat ik van stapelen een beetje verstand heb, van waterhuishouding niks en van plantengroei ietsje. Dus ik laat dit programma maar en zal iets vertellen over wat mij ontroert in de ecokathedraal: de dunne lijn tussen orde en chaos en waarom ik een stapelaar en geen metselaar ben: metselen heeft iets vastbeslotends; wie stapelt relativeert, kan iets veranderen, kan weer soepel afbreken en opnieuw beginnen, kan zelfs verplaatsen.
Daar houd ik van en dat ga ik vertellen.
freek
Daar houd ik van en dat ga ik vertellen.
freek
26 augustus 2008
Djoeke 28
Vrouw en ik lopen met Djoeke langs het stroomkanaal dat Amsterdam via Lemmer met Noord
Duitsland verbindt. Grote binnenvaarttankers varen ons tegemoet of lopen ons voorbij. Daartussen nog het kleine zeilende vakantiegrut. Djoeke sukkelt langs de wallekant, op zoek naar oude vissersplekken met schubbenluchten. Haar tumor maakt haar treuzelig. maar kijk, daar in de verte komen mensen met een hondje ons tegemoet. Het hondje is Amsterdamse Sally van zwager en schoonzus en een vriendin van Djoeke. Plotseling is Djoeke haar kanker kwijt en rent vol vuur met Sally over de dijk en het moerassige buitendijkse land. Ze is even haar makke vergeten en anders de baas wel.
freek
Duitsland verbindt. Grote binnenvaarttankers varen ons tegemoet of lopen ons voorbij. Daartussen nog het kleine zeilende vakantiegrut. Djoeke sukkelt langs de wallekant, op zoek naar oude vissersplekken met schubbenluchten. Haar tumor maakt haar treuzelig. maar kijk, daar in de verte komen mensen met een hondje ons tegemoet. Het hondje is Amsterdamse Sally van zwager en schoonzus en een vriendin van Djoeke. Plotseling is Djoeke haar kanker kwijt en rent vol vuur met Sally over de dijk en het moerassige buitendijkse land. Ze is even haar makke vergeten en anders de baas wel.
freek
25 augustus 2008
Afloop seizoen
Het loopt tegen het einde van augustus en het seizoen is bijna over. Langzaam neemt de grijze plaag het weer over van de dolle jeugd en wordt weer thee gedronken op het terras tegenover mij. Als ik langs onze haven loop zie ik haarscherp dat watersport geen sport is, maar een manier van vervelen. De oudjes zitten pront in hun kajuitje, lossen soms een puzzeltje op, maar zitten meestal voor zich uit te staren, of het gedoe bij de buurman te observeren. Maar sporten, ho maar! Nee dan de jeugd van juli en begin augustus, die oefent tenminste nog het polsgewricht met het hijsen van bier. Kortom, de avonden worden langer, het straatlawaai minder en de rust sluipt ons dorp binnen. Ook dat is weer even wennen
freek
freek
23 augustus 2008
Djoeke 27
Kleinzoon en hond wandelen met mij door het dorp en kleinzoon het meest door de regenplassen. Djoeke houdt zijn eigen spoor aan, dat leidt via een dooie vis naar een koppel eenden. Ik loop volwassen te doen en groet zo nu en dan links of rechts. De nieuwbouw in ons dorp is veel aantrekkelijker voor kleinzoon dan onze pittoreske dorpsstraat. Hier barst het van de Bob de Bouwers, die boven op daken bobdebouweren. Kleinzoon heeft ogen tekort voor zoveel moois. Djoeke houdt kleinzoon als lid van de roedel scherp in de gaten en pendelt tussen hem en mij.
Het is een sombere dag, het heeft met bakken geregend en ik ben gelukkig.
freek
Het is een sombere dag, het heeft met bakken geregend en ik ben gelukkig.
freek
22 augustus 2008
O tempora, o mores
Sportverslaggever (1960): 'En, wat zijn de plannen voor de komende week?'
Trainer:'Wel mijnheer, vanaf vrijdag richten wij ons vanzelfsprekend weer op de volgende wedstrijd'.
Sportverslaggever (1980): ' En nu eerst feestvieren zeker?'
Trainer:'Vanavond hebben de jongens vrij, maar vanaf maandag concentreren we ons weer op de volgende wedstrijd'
Sportverslaggever (2008):' Zijn er medaille kansen?'
Trainer:'Het is nu eerst zaak om ons op de volgende wedstrijd te focussen.'
freek
Trainer:'Wel mijnheer, vanaf vrijdag richten wij ons vanzelfsprekend weer op de volgende wedstrijd'.
Sportverslaggever (1980): ' En nu eerst feestvieren zeker?'
Trainer:'Vanavond hebben de jongens vrij, maar vanaf maandag concentreren we ons weer op de volgende wedstrijd'
Sportverslaggever (2008):' Zijn er medaille kansen?'
Trainer:'Het is nu eerst zaak om ons op de volgende wedstrijd te focussen.'
freek
21 augustus 2008
Wijnand en de ontnieter
Wijnand (meer een naam voor een Heeroom dan voor een klimaatactivist, alhoewel, misschien waren die Heerooms van vroeger wel de boetedoende inbrekers van nu) heeft gelijk. Verantwoording afleggen voor je daden, wat is daar in vredestijd mis mee? Ooit hadden we de biecht maar sinds er geen Heerooms meer zijn staan de begaasde pashokjes leeg. Omdat ik van de lichting Wijnand ben en met hem in de Indische Buurt in de jaren zeventig andermans woning inpikte, begrijp ik Wijnand. En ga ik in op zijn oproep.
Ik verklaar bij deze dat ik mij schaam voor - wat zeg ik! - dat ik de volgende, ooit door mij uitgevoerde activiteiten verre van mij werp.
- het in 1981 beledigen van prins Claus in het maandblad Student;
- het in april 1980 in datzelfde blad oproepen tot gewelddadige acties in de Elleboogsteeg op 30 april 1980
- het ergens in 1978 inbreken in de kamer van wetenschappelijk medewerker Joop Ramondt in de Faculteit der Sociale Wetenschappen van de Vrije Universiteit aan de Prins Hendriklaan (ergens in de buurt van nummer 31) met behulp van een driepersoons fietsenrek, hierin bijgestaan door twee medestudenten, die tegenwoordig hoge maatschappelijke posities bekleden zodat ik hun namen niet kan noemen;
- het bij deze inbraak toeëigenen en oproken van een sigaar en vervolgens stelen van een ontnieter uit de rechter bovenla van het bureau van voornoemde Ramondt;
- het heden ten dage nog altijd ontnieten van te kopiëren stukken met deze gestolen ontnieter;
- het vanaf de bagagedrager met gestrekt been kapot trappen van twee buitenspiegels van Mercedessen Benz in de De Lairessestraat in oktober 1975;
- het tijdens de biecht in 1965 liegen tegen meneer pastoor dat ik snoepjes had gepikt bij mijn moeder terwijl dit niet zo was, alleen maar omdat ik anders niks te biechten had.
Zo.
Wel boffen dat ik niet onder Femke val.
Metz biecht
Ik verklaar bij deze dat ik mij schaam voor - wat zeg ik! - dat ik de volgende, ooit door mij uitgevoerde activiteiten verre van mij werp.
- het in 1981 beledigen van prins Claus in het maandblad Student;
- het in april 1980 in datzelfde blad oproepen tot gewelddadige acties in de Elleboogsteeg op 30 april 1980
- het ergens in 1978 inbreken in de kamer van wetenschappelijk medewerker Joop Ramondt in de Faculteit der Sociale Wetenschappen van de Vrije Universiteit aan de Prins Hendriklaan (ergens in de buurt van nummer 31) met behulp van een driepersoons fietsenrek, hierin bijgestaan door twee medestudenten, die tegenwoordig hoge maatschappelijke posities bekleden zodat ik hun namen niet kan noemen;
- het bij deze inbraak toeëigenen en oproken van een sigaar en vervolgens stelen van een ontnieter uit de rechter bovenla van het bureau van voornoemde Ramondt;
- het heden ten dage nog altijd ontnieten van te kopiëren stukken met deze gestolen ontnieter;
- het vanaf de bagagedrager met gestrekt been kapot trappen van twee buitenspiegels van Mercedessen Benz in de De Lairessestraat in oktober 1975;
- het tijdens de biecht in 1965 liegen tegen meneer pastoor dat ik snoepjes had gepikt bij mijn moeder terwijl dit niet zo was, alleen maar omdat ik anders niks te biechten had.
Zo.
Wel boffen dat ik niet onder Femke val.
Metz biecht
stapelen 47
Alhoewel er deze zomer geen berichten over zijn verschenen op deze Blog is er toch in wisselende samenstelling doorgestapeld in de eco-kathedraal. Ook werden daar door ons veel dagjesmensen te woord gestaan, een creatief therapeute aan een schilderplek geholpen en discussie gevoerd met bezoekers van ver die 'in le Roy' zijn. Het valt mij op dat deze discipelen streng in de leer zijn van onze meester. Wij worden daar altijd wat lacherig van en afficheren ons dan ook als 'simpele stapelaars'. Alleen Berend wil nog wel's een gesprek op niveau voeren, en Johan leidt rond in zijn eigen tijd, maar ik sta als een schooljongen op een afstandje te ginnegappen en roep naar Berend, die geduldig een eigenwijze bezoeker aanhoort: 'Kom Berend, we gaan naar huis'.
freek
freek
20 augustus 2008
Spelevaren
Ik vaar met de ms Dikkop (13 pk) door Midden Friesland, vrouw en kleinzoon aan boord. Vrouw geniet van kleinzoon en kleinzoon geniet van bootje dat aan een touwtje achter Dikkop aan vaart. Bij een stukje zandbodem gooi ik het anker uit. Kleinzoon en ik gaan brandweer spelen in het water. We blussen wat af. Vrouw droogt kleinzoon en koestert hem. Kleinzoon zoekt nu naar zijn bootje in het water. Het is weg. Ik heb het anker er gedachtenloos bovenop gegooid en het heeft schipbreuk geleden. Kleinzoon is ontroostbaar door dit grote verlies: een plastic bootje met een gele romp en een blauwe opbouw. Maar het was een boot en het voer en het was van hem.
freek
p.s. Wiel waar zit je?
freek
p.s. Wiel waar zit je?
18 augustus 2008
Djoeke 26
Ik maak met Djoeke een afscheidstoernee langs plaatsen uit het verleden, waar wij hebben gelopen. Zo was ik gisteren bij de Bosbaan in A'dam. De brede watervlakte lag er helder bij; de gele routebordjes ketsten in de zon, het gras was geurend vers gemaaid. Djoeke en ik liepen daar, net als acht jaar geleden, toen ik een tijdje alleen was met haar. Toen was Djoeke jong, vitaal en nieuwsgierig. Nu is ze voorzichtig, aarzelend en traag. We zitten even aan het water. Djoek legt haar kop op mijn dij. We kunnen lopen waar we willen, maar we ontlopen het lot niet.
freek
freek
16 augustus 2008
Smeets
Smeets pakt de hele zomer de late avond.
Was het eerst de Tour de France waarop deze oude truienman zijn licht liet schijnen, nu is zijn empathisch stemgeluid weer uit Peking te horen. Ik word gek van die oude zak, betweter en therapeut derde klas. Die onderlinge één-tweetjes van verstandhouding met de gast, dat vermanen, die sukkelige filosofische opmerkingen van de koude grond. Maar vooral sla ik op tilt als de gevoelige Smeets een duit in een zakje doet: 'kan je huilen..., mag je huilen..., heb je gehuild...'
Mijn god, Smeets, ga janken in een hoekje en kom er nooit meer uit.
freek
Was het eerst de Tour de France waarop deze oude truienman zijn licht liet schijnen, nu is zijn empathisch stemgeluid weer uit Peking te horen. Ik word gek van die oude zak, betweter en therapeut derde klas. Die onderlinge één-tweetjes van verstandhouding met de gast, dat vermanen, die sukkelige filosofische opmerkingen van de koude grond. Maar vooral sla ik op tilt als de gevoelige Smeets een duit in een zakje doet: 'kan je huilen..., mag je huilen..., heb je gehuild...'
Mijn god, Smeets, ga janken in een hoekje en kom er nooit meer uit.
freek
15 augustus 2008
Spiegel
Mijn vroegste Olympische herinneringen zijn van 1964.
Tokyo. Dat lag toen ook al aan de andere kant van de wereld. 's Nachts om 4 uur ging bij mijn broer de wekker. Hij sloop dan naar beneden, ik volgde op kousevoeten, wij nestelden ons bij de radio en hoorden live dat Anton Geesink de gedoodverfde titelkandidaat Kamagurka met een houdgreep vloerde. Een gebeurtenis waar toentertijd de moord op John F. Kennedy bij verbleekte. In het spel van broers was ik nog weken lang Kamagurka, die op de gang voor mijn vaders kantoor keer op keer door broer Geesink in de fatale houdgreep werd genomen. Maar hoe Nederland die Spelen scoorde in het medailleklassement, daar hadden we het niet over.
Mexico 1968 met Ada Kok, geen ranglijst van welk-land-de-meeste-heeft te bekennen. München 1972 evenmin. 1976, was dat Montreal? Moskou, daarna Los Angeles in 1984. Misschien is toen de Olympische traditie aangetast door de medaillespiegel. Het waren in ieder geval de eerste Spelen waar na afloop over "winst" werd gesproken. Of was het "verlies"?
Ik vermoed dat eerdaags de Nederlandse sportverslaggeving de Spelen in Peking als mislukt zal verklaren omdat Nederland niet in de top 10 van het medailleklassement eindigt.
Wat was ook alweer het adagium van die baron De Coubertin?
Metz in Peking
Tokyo. Dat lag toen ook al aan de andere kant van de wereld. 's Nachts om 4 uur ging bij mijn broer de wekker. Hij sloop dan naar beneden, ik volgde op kousevoeten, wij nestelden ons bij de radio en hoorden live dat Anton Geesink de gedoodverfde titelkandidaat Kamagurka met een houdgreep vloerde. Een gebeurtenis waar toentertijd de moord op John F. Kennedy bij verbleekte. In het spel van broers was ik nog weken lang Kamagurka, die op de gang voor mijn vaders kantoor keer op keer door broer Geesink in de fatale houdgreep werd genomen. Maar hoe Nederland die Spelen scoorde in het medailleklassement, daar hadden we het niet over.
Mexico 1968 met Ada Kok, geen ranglijst van welk-land-de-meeste-heeft te bekennen. München 1972 evenmin. 1976, was dat Montreal? Moskou, daarna Los Angeles in 1984. Misschien is toen de Olympische traditie aangetast door de medaillespiegel. Het waren in ieder geval de eerste Spelen waar na afloop over "winst" werd gesproken. Of was het "verlies"?
Ik vermoed dat eerdaags de Nederlandse sportverslaggeving de Spelen in Peking als mislukt zal verklaren omdat Nederland niet in de top 10 van het medailleklassement eindigt.
Wat was ook alweer het adagium van die baron De Coubertin?
Metz in Peking
Abonneren op:
Posts (Atom)
