Boris, chapeau!

Op de televisie verscheen een minister van landbouw met een starende blik en woordvindingsproblemen. Er was dus duidelijk iets mis met haar, maar de kamervoorzitter mevrouw Gertie Verbeet had niks door en ratelde gezellig verder. Maar Boris van de Ham van D'66 zag het wel en vroeg een schorsing aan. Na die schorsing kwam Verbeet weer in beeld en meldde 'dat het allemaal best mee viel'. Toch gaat mijn prijs voor het beste visuele beeld naar Boris van de Ham, die met een ongerust gezicht de Kamervoorzitter vraagt om een schorsing.

Zeilmeisje

Waarom interesseert het mij niet of het zeilmeisje in haar guppy zeilen mag?
Omdat het een particuliere kwestie is. Er zitten geen duizenden zeilmeisjes achter hun fokkeschootjes te wachten tot ze de wereldzee op mogen; er is dus geen maatschappelijk belang.
Waarom berichten dan alle serieus geachte media uitgebreid en dagenlang over het zeilmeisje?
Omdat het een kwestie is die de scheidslijn tussen ouderlijke macht en overheidsmacht over kinderen in beeld brengt. Zeggen ze. Maar dat is onzin. Die scheidslijn ligt bij particuliere kwesties immers telkens anders. Alleen bij veel voorkomende, en daarmee dus maatschappelijke (en voor de media relevante) kwesties, kan een enigszins universeel toepasbare scheidslijn worden getrokken. Hier is maar één reden voor alle aandacht: omdat het lekker is.
Sensatie.
Vroeger hadden we daar aparte media voor.

Metz houdt niet van zeilen

Vakantieleed.

Ons prachtblad (sinds 1752) berichtte onlangs op de voorpagina en de eerste pagina van het tweede katern over een mislukte vakantie in Tsjechië van een negentienjarig stel, hier uit de buurt. Door omstandigheden kwamen ze in aanraking met de medische stand in dit land, van huisarts tot ziekenhuis en waren daarover slecht te spreken. Samengevat: men was daar stom en onnozel en had geen gevoel voor patiënten in dit bijna Derde Wereldland.

Quote uit het artikel:'Joh, ik heb me daar een partij in het Fries lopen schelden... .'

Door welke ziekte of welk ongeval kwam dit mekkerende paar in aaraking met de witjassen aldaar? Welnu, mevrouw had een buikpijn, die steeds erger werd, totdat er een baby uit haar kwam. Dat was een verrassing voor de jonge ouders, want die dachten dat de moedere dikker was geworden, omdat ze een tijd geleden gestopt was met roken.

En dat is echt stom en onnozel en met weinig gevoel voor het lijf.


freek

Ben er ook weer

Na een lange pauze, nog langer dan die van Freek, meld ook ik me weer aan. Alleen zal het aantal stukjes van mijn hand per week wat minder worden. Na drie jaar bijna dagelijks te hebben gepost stap ik over op een weekritme. Elke dag je ergernissen noteren over taalverkrachting, welzijnsvermarkting en andere holle frasen in de glimmerwereld van journalistiek en politiek, is op den duur niet goed voor het karakter. Daar verzuur je maar van, terwijl ik zo graag verzoet.
Bovendien, het helpt allemaal niet. Zo reed ik gisteren op de A1 langs een restaurant dat klanten lokt met de tekst "Betaalbare menukaarten". En vanmorgen nog zei de burgemeester van de Bommelerwaard op Radio 1 dat zij, in geval van crisis, "met bewind van zaken zal handelen". Ik bedoel maar: waar doe je het allemaal voor?
Voor de lol. En daarom wat minder.

Metz mindert

Eenden

Ons prachtblad (sinds 1752) bericht over een wonderlijke toestand in het dorp Parrega. Daar worden 's morgens vroeg op de meest wonderlijke plaatsen eendjes gevonden. De beestjes, van gebakken aardewerk, worden 's nachts her en der in het dorp geplaats. Ons prachtblad doet bij dit bericht een foto van de eendjes, die geel van kleur zijn en een Donald Ducksnavel hebben.

Raar, maar ik nog raarder is de mededeling in het artikel dat Margriet v.d. S. dacht dat de kat de eendjes had gegrepen, maar toen ze de kadavertjes in de vuiinisbak gooide, hoorde ze een rammelend geluid. Toen begreep Margriet dat de eendenlijkjes nep waren, maar hoe ver is de mens van de natuur afgeraakt om pas na een gooi in de vuilnisbak te ontdekken, dat de eenden niet 'echt' zijn, maar rammelen.

freek

Ongelukje

Een jonge hond ligt overal en nergens in huis en dat heb ik geweten. Toen ik met soepele tred de woonkamer betrad, een kop kofiie in de hand, kwam ik Bijke tegen. Ik had haar niet gezien en ik stapte op haar en hoorde een ijselijk hondengejank. In een reflex deed ik een pas zijwaarts, waarop opnieuw een gejank van pijn klonk en ik voorover viel, van schrik en in een poging om Bijke te ontzien. Ik schrijf dit chronologisch in enkele seconden op, maar de werkelijk deed zich voor in een 'spit second'. De gevolgen van mijn ontwijk-excercitie waren als volgt: met een daverende klap sloeg mijn hoofd dwars door de glazen salontafel en lag ik kreunend op de grond, vrouw in verbijstering toekijkend. Na verzorging en bewassing bleek de schade mee te vallen: een blauwe plek als een wijnvlek op het voorhoofd, op één van mijn armen de blauwe afdruk van de rand van de tafel en, wonderlijk, een opgezette en blauwe voetwreef.
En dan nog de psychologische schade aan Bijke, die de rest van de avond met de staart tussen de benen heeft gelopen.

freek

Ben er weer.

De zomerterreur met z'n tientallen decibels is bijna voorbij, het jonge zeilvolk is weer braaf aan het studeren, de feestbungalowtenten bij de kampeerboer zijn opgepakt en onze kroegbazen gaan binnenkort naar de Turkse kust om drie weken bij te komen.
Het dorp en ik blijven goddank alleen achter en verwachten de stille herfst en winter.
Tijd om weer aan mijn blog te beginnen.

freek

Cyclus

Mijn regelmatige cyclus, hapert in de komende zomermaanden. Het stokt vanwege warme dagen, geen zin, of een korte vakantie. De routine , om elke dag een stukje te schrijven, wordt dan een last en dat is niet de bedoeling. Vanaf heden, kan men niet meer van mij op aan, maar dat zal in september weer anders zijn.
Men mag mij wel schrijven.


freek

Kleur

"Hmm', zei de oude baas en keek vorsend naar Bijke. 'Een blauwschimmel stabij', zei hij, 'die wordt mooi donker... .'
De man was een kenner en hij aaide Bijke bijna verliefd over de rug en voelde haar lendenen.
'Als het gehemelte donkere vlekken heeft, wordt het een goeie mollenvanger', zei hij toen. Ik pakte Bijke bij de bek en trok voorzichtig de kaken van elkaar: een donker gekleurd gehemelte werd zichtbaar.
Dat belooft wat!


freek

stapelen 80

Onze medestapelaar Johan, die t.v. journalist van huis uit is, heeft een stukje geschreven, op ons verzoek, voor de lokale krant 'De Koerier'. Wij willen namenlijk wel een paar collegae erbij hebben en zoeken zodoende de publiciteit. Aan het stukje van Johan mankeert niks, dat is hem wel toevertrouwd, maar de bijgevoegde foto van onze koffiepauze, laat een onthutsend beeld zien van uitgebluste, moeie, oude mannen, die wat weg van de lens kijken. Op de voorgrond ligt de hond van Frouk en die hond is al dood. De foto maakt een weinig dynamische en wervende indruk. Dat komt omdat wij voor de koffiepauze altijd het zwaarste lichamelijke werk doen en dan even tijd nodig hebben om te herstellen. En dat moment is in beeld gebracht. Als je deze foto gelooft, is meedoen met stapelen, slachtofferhulp voor ons.


freek

Gekte

Kunnen honden ook de tropenkolder krijgen met dit warme weer? Toen ik Bijke gisteren tekeer zag gaan, dacht daar even aan. Met een niet te stuiten drift tolde ze door de kamer, hapte naar alles en was niet te stuiten. Een probaat middel is,om een hondje in de nek te 'bijten', maar ze bleef weerspannig. Uiteindelijk heb ik haar in de houdgreep genomen en met een woest gebaar in de bench gezet. Daar ging ze prompt hijgend voor de tralies zitten.
De gekte was over.


freek

Frankrijk

Mijn kleinzoon is met zijn ouders op vakantie. Naar Frankrijk. Kleinzoon had in groep 1 van veel vriendjes gehoord, dat ze ook naar Frankrijk gingen. Hij kwam opgelucht thuis; kon hij mooi in Frankrijk met zijn vriendjes spelen.


freek

Geest

Ik liep met Bijke door de singel, waar ik in november voor het laatst met Djoeke heb gewandeld. Het eikenhakhout zat vol in het blad en de kruinen van de bomen aan weerszijde van het pad raakten elkaar. Plotseling ging Bijke janken en stoof tussen mijn voeten. Door de groene tunnel voor ons kwam met zoevende vleugelslag een vogel aangevlogen, op borsthoogte. Terwijl Bijke bibberend tussen mijn voeten afwachtte, zweefde de buizerd, want dat was het, vlak voor ons omhoog, verdween door een gaatje in het bladerdak en maakte meteen hoogte. Richting blauw hoorde ik 'm 'miauwen'. En ik dacht primitief: 'Het zou de vrij zwevende geest van Djoeke kunnen zijn'.
Zo ervoer ik dat Djoeke nog steeds stevig in mij zit!

freek

p.s. eigenlijk waren het twee buizerds, vlak achter elkaar. Ze kwamen zo dichtbij, omdat ze hun nest verdedigden, denk ik nu.

kies

Gisteren naar de stad van Metz geweest om een kies te laten trekken. Erik is sinds 1970 mijn tandarts en dat wil ik zo houden tot het stopt. Hij kent mij immers van verstandskies tot snijtand en ook anderszins is hij van mijn lek en gebrek op de hoogte. Omgekeerd is dat minder het geval, omdat onze gesprekken moeizaam verlopen. Ik ben al blij, als ik met open mond een vraag van hem kan beantwoorden en kom niet toe aan een tegenvraag, want dan giert de boor al weer.

Wel weet ik dat Erik en zijn familie iets verschrikkelijks is overkomen; een zoon is op jonge leeftijd verdronken. Ik heb hem toen een briefje geschreven, maar daarna hebben we het er nooit meer over gehad.



freek

bloei

Hoe was het ook al weer: meimaand groeimaand, juni bloeimaand?

Ik denk dat het zo is, want eerst komt groeien en dan bloeien, toch?

In elk geval is mijn tuin in juni op z'n volst. Omdat ik een halfwilde tuin heb, zijn snoeien en wieden moeizame begrippen. Wat moet weg en wat kan blijven staan?

Het doet me denken aan het nest jonge katten dat onze toenmalige huiskat in het diepe verleden wierp. Alles poesjes zou ik, manhaftig, een pijnloze, geruisloze dood laten sterven in een bakje lauw water, op één na. Achteraf, twee gruwelijkheden op een rij: eerst de keuze van de overlever, dan het doodmaken van de achterblijvers. Ik heb het gedaan en met spijt achteraf. Eerst slecht geslapen en nu droom ik nog wel eens van dat wriemelde grut in de handdoek, dat ik onder water hield in de gootsteenbak.

freek