Tijdlek

Sinds ik weer in de streek woon die ik veertig jaar geleden heb verlaten, kom ik in de plaatselijke krant doodsberichten tegen van mannen die ik als jongetje heb gekend en tegen op heb gekeken. Toen waren dat jonge mannen die de plaatselijke middenstand bevolkten, of iets waren bij de voetbalclup, de gymnastiekvereniging, het Nut, of de vele commissies van de openbare school.
Zo is onlangs Bertus IJ. overleden. Hij was de garagehouder die mijn vader achtereenvolgens een Fordson, een Ford Anglia, een Ford Cortina en een Ford Taunus verkocht.

De Fordson was een gesloten bestelauto en mijn vader kreeg van Bertus een autobank van de sloop cadeau, die op zondagmiddag in de langte in de achterbak werd geplaatst, zodat wij kinderen meekonden op een familietripje. De Ford Anglia stond hoog de poten als een oude T-Ford en in een frivole bui had mijn vader een hemelsblauwe kleur uitgezocht. De Ford Cortina, was een ruime goedkope bak en rook naar kunststof en de Ford Taunus was chique met die wereldbol boven de grille en de geur van leer.

Deze herinneringen zaten diep weggestopt in de krochten van mijn brein, maar door de dood van Bertus kwamen ze weer tot leven.

freek

Anita

Als consument krijg je tegenwoordig van de bedrijven waar je stroom, gas of kabel van betrekt een soort van glossy magazine in de bus met aanbiedingen verpakt tussen interviews of artikelen over een mooi stukje Nederland.
Zo kreeg ik van Ziggo het blad 'Zie' op de mat, met daarin o.a. een interview met Anita Witzier. Daarin stond de volgende ontboezeming van Anita: 'Ik ben geen fan van het Telegraaf-toontje, elke scheet opblazen tot een olifant'.
De donderslag en mug was Anita kwijtgeraakt.

freek

Afscheid

Jan lag in de kamer beneden. Daar was hij gekomen met een hijskraan die hem door het bovenraam naar beneden had getakeld. Jan lag in een gesloten kist maar zijn geest zweefde door de kamer. Wij kwamen afscheid van hem nemen: collega's van het eerste uur. Kleinkinderen liepen af en aan. Jan had er een heleboel van: kleinkinderen bedoel ik en die kleinkinderen hadden een kleurige handafdruk in verf op zijn kist achtergelaten. Dat was een vrolijk gezicht.
Wij omhelsden zijn vrouw en klopten op zijn kist.
Dag Jan, dag makker!

freek

Debat

Eergisteren heb ik via internet de debatten in de Tweede Kamer gevolgd over de kosten van zieke, criminele, werkloze Turken, Marokkanen, Somaliërs., want daar ging het natuurlijk om bij Fritsma, een Fries die met een stijve rug het lesje van Wilders opdreunde.

De Kamer maakte er een potje van. Pechtold putte zich uit in intellectuele grapjes. Halsema en Kant speelden verbazing en verwondering, de minister hakkelde zich door het debat heen, maar de sterspeler was ongetwijfeld Rita Verdonk. Ze stond majestueus achter de interruptie microfoon. Ze liet haar stem fluisteren en aanzwellen. Soms hield ze een eindlettergreep extra lang, bijna zingend aan, terwijl ze met het bovenlijf wiegde en weidse armgebaren maakte.

Opeens zag ik het: daar stond Bianca Castafiore uit de Kuifje stripboeken.


freek

Buurvrouw

Tot voor twee jaar geleden, had ik een vrolijke achterbuurvrouw. Buurvrouw ging op hoogtijdagen in ons dorp, geschminkt als clown, de kinderen vermaken en verder pedicuurde zij oude mensen. Haar jongste dochtertje heb ik wel's als Sinterklaas lovend toegesproken omdat zij als zesjarige op een éénwieler naar ons dorpsschooltje fietste. Haar oudste dochter woonde bij haar vader. Buurvrouw haar hond Ollie was Griekse import, was altijd 'on the run' en cirkelde laagvliegend om mijn hond heen als we hem tegenkwamen. Toen ging buurvrouw verhuizen, want ons dorp was te klein voor haar en vrouw en ik hebben haar geluk gewenst.

Afgelopen weekend las ik een sober en indringend interview met haar in De Volkskrant. Ze maakte zich zorgen over haar oudste dochter. Ze vertelde over haar angst om haar te verliezen en haar onmacht om daar iets aan te doen. Zelf was ze op haar eenentwintigste met een circus meegegaan, dus ze kon zich de drive van haar dochter wel voorstellen, maar dertien jaar is toch heel wat anders, zei buurvrouw. Er was geen foto van haar bij het interview, dat wilde ze niet.

Ik was onder de indruk van haar krachtige en integere poging om het tij te keren.

freek

mouwen

Een woordvoerder van Greenpeace was onlangs in de uitzending. Dit n.a.v. van de commotie rond een uitspraak van hun oppehoofd, dat de bewering van Greenpeace dat de poolkappen in 2030 verdwenen zijn, een leugentje om bestwil was geweest. De woordvoerder was opgeroepen om deze uitspraak weer 'down te playen' en sprak dat deze boodschap anders was bedoeld, en dat er een groot élan bij Greenpeace was om 'de handen weer uit de mouwen te stropen. '
Wat?
Inderdaad!
Doneer dus uw gaven voor het stropen van handen.

freek

Jan

We waren met z'n vijven, midden jaren zestig, jonge leerkrachten in Amsterdam op een school voor 'moeilijke' kinderen. We waren jong, hadden wat aan elkaar en deelden plezier en wanhoop.
Daarna verloren we elkaar uit het oog.

We waren me z'n vijven die Indian Summer dag in de volgende eeuw en ruim dertig jaar later.
Collega's van het eerste uur. Ze blijven jong, je zou zo opnieuw weer met elkaar kunnen beginnen.

We waren met z'n vijven de daaropvolgende jaren, want we gingen eens per jaar met elkaar kamperen op het boerenerf van één van ons. We vonden het goed om elkaar te zien en vielen terug in de humor van onze begintijd.

We zijn met z'n vieren, want eergisteren is Jan doodgegaan. Zijn hart hield er mee op. Jan was onze laconieke, vrolijke, betrokken, doenerige ritselaar. Hij laat ons achter.
In verdriet. Het wordt nooit meer zoals het was.

freek

De zomer

Zelden zo'n zomer meegemaakt: zon, regen en droogte in de juiste hoeveelheid om het tuingroen te laten exploderen. Er viel niet tegen te snoeien, wieden, trekken en scheuren. Mijn appelboompjes buigen hun dunne takken diep voor de rijke oogst, die zwaar hangt. Mijn druivenstronk vuurde scheuten omhoog die nu zuchten onder trossen blauwpaarse druiven. De rode vruchten van de lariksboom fonkelen in de lage ochtendzon en als het regent druipt de tuin en hangen de oude stengels scheef, alsof ze verlangen naar de grond De tuin begint al te geuren, zwaar te geuren naar rotting en verturving.

Lekker!

Boris, chapeau!

Op de televisie verscheen een minister van landbouw met een starende blik en woordvindingsproblemen. Er was dus duidelijk iets mis met haar, maar de kamervoorzitter mevrouw Gertie Verbeet had niks door en ratelde gezellig verder. Maar Boris van de Ham van D'66 zag het wel en vroeg een schorsing aan. Na die schorsing kwam Verbeet weer in beeld en meldde 'dat het allemaal best mee viel'. Toch gaat mijn prijs voor het beste visuele beeld naar Boris van de Ham, die met een ongerust gezicht de Kamervoorzitter vraagt om een schorsing.

Zeilmeisje

Waarom interesseert het mij niet of het zeilmeisje in haar guppy zeilen mag?
Omdat het een particuliere kwestie is. Er zitten geen duizenden zeilmeisjes achter hun fokkeschootjes te wachten tot ze de wereldzee op mogen; er is dus geen maatschappelijk belang.
Waarom berichten dan alle serieus geachte media uitgebreid en dagenlang over het zeilmeisje?
Omdat het een kwestie is die de scheidslijn tussen ouderlijke macht en overheidsmacht over kinderen in beeld brengt. Zeggen ze. Maar dat is onzin. Die scheidslijn ligt bij particuliere kwesties immers telkens anders. Alleen bij veel voorkomende, en daarmee dus maatschappelijke (en voor de media relevante) kwesties, kan een enigszins universeel toepasbare scheidslijn worden getrokken. Hier is maar één reden voor alle aandacht: omdat het lekker is.
Sensatie.
Vroeger hadden we daar aparte media voor.

Metz houdt niet van zeilen

Vakantieleed.

Ons prachtblad (sinds 1752) berichtte onlangs op de voorpagina en de eerste pagina van het tweede katern over een mislukte vakantie in Tsjechië van een negentienjarig stel, hier uit de buurt. Door omstandigheden kwamen ze in aanraking met de medische stand in dit land, van huisarts tot ziekenhuis en waren daarover slecht te spreken. Samengevat: men was daar stom en onnozel en had geen gevoel voor patiënten in dit bijna Derde Wereldland.

Quote uit het artikel:'Joh, ik heb me daar een partij in het Fries lopen schelden... .'

Door welke ziekte of welk ongeval kwam dit mekkerende paar in aaraking met de witjassen aldaar? Welnu, mevrouw had een buikpijn, die steeds erger werd, totdat er een baby uit haar kwam. Dat was een verrassing voor de jonge ouders, want die dachten dat de moedere dikker was geworden, omdat ze een tijd geleden gestopt was met roken.

En dat is echt stom en onnozel en met weinig gevoel voor het lijf.


freek

Ben er ook weer

Na een lange pauze, nog langer dan die van Freek, meld ook ik me weer aan. Alleen zal het aantal stukjes van mijn hand per week wat minder worden. Na drie jaar bijna dagelijks te hebben gepost stap ik over op een weekritme. Elke dag je ergernissen noteren over taalverkrachting, welzijnsvermarkting en andere holle frasen in de glimmerwereld van journalistiek en politiek, is op den duur niet goed voor het karakter. Daar verzuur je maar van, terwijl ik zo graag verzoet.
Bovendien, het helpt allemaal niet. Zo reed ik gisteren op de A1 langs een restaurant dat klanten lokt met de tekst "Betaalbare menukaarten". En vanmorgen nog zei de burgemeester van de Bommelerwaard op Radio 1 dat zij, in geval van crisis, "met bewind van zaken zal handelen". Ik bedoel maar: waar doe je het allemaal voor?
Voor de lol. En daarom wat minder.

Metz mindert

Eenden

Ons prachtblad (sinds 1752) bericht over een wonderlijke toestand in het dorp Parrega. Daar worden 's morgens vroeg op de meest wonderlijke plaatsen eendjes gevonden. De beestjes, van gebakken aardewerk, worden 's nachts her en der in het dorp geplaats. Ons prachtblad doet bij dit bericht een foto van de eendjes, die geel van kleur zijn en een Donald Ducksnavel hebben.

Raar, maar ik nog raarder is de mededeling in het artikel dat Margriet v.d. S. dacht dat de kat de eendjes had gegrepen, maar toen ze de kadavertjes in de vuiinisbak gooide, hoorde ze een rammelend geluid. Toen begreep Margriet dat de eendenlijkjes nep waren, maar hoe ver is de mens van de natuur afgeraakt om pas na een gooi in de vuilnisbak te ontdekken, dat de eenden niet 'echt' zijn, maar rammelen.

freek

Ongelukje

Een jonge hond ligt overal en nergens in huis en dat heb ik geweten. Toen ik met soepele tred de woonkamer betrad, een kop kofiie in de hand, kwam ik Bijke tegen. Ik had haar niet gezien en ik stapte op haar en hoorde een ijselijk hondengejank. In een reflex deed ik een pas zijwaarts, waarop opnieuw een gejank van pijn klonk en ik voorover viel, van schrik en in een poging om Bijke te ontzien. Ik schrijf dit chronologisch in enkele seconden op, maar de werkelijk deed zich voor in een 'spit second'. De gevolgen van mijn ontwijk-excercitie waren als volgt: met een daverende klap sloeg mijn hoofd dwars door de glazen salontafel en lag ik kreunend op de grond, vrouw in verbijstering toekijkend. Na verzorging en bewassing bleek de schade mee te vallen: een blauwe plek als een wijnvlek op het voorhoofd, op één van mijn armen de blauwe afdruk van de rand van de tafel en, wonderlijk, een opgezette en blauwe voetwreef.
En dan nog de psychologische schade aan Bijke, die de rest van de avond met de staart tussen de benen heeft gelopen.

freek

Ben er weer.

De zomerterreur met z'n tientallen decibels is bijna voorbij, het jonge zeilvolk is weer braaf aan het studeren, de feestbungalowtenten bij de kampeerboer zijn opgepakt en onze kroegbazen gaan binnenkort naar de Turkse kust om drie weken bij te komen.
Het dorp en ik blijven goddank alleen achter en verwachten de stille herfst en winter.
Tijd om weer aan mijn blog te beginnen.

freek