verloren voorwerpen 5

Ik reed langs Huisterheide (Fr.) Bij het kruispunt had iemand een bord langs de weg gespijkerd. 'Optreden Golden Earrings', las ik en 'www.sokke...'en toen was ik voorbij. 'Sokkenbal'dacht ik associatief en had weer een verloren voorwerp teruggevonden. 'Sokkenbal', het woord zegt het al, dansen op sokken, meestal twee wollen over elkaar heen en populair eind jaren vijftig begin zestig, nog voor de Rock and Roll definitief lekker losbarstte. Vooral op mijn h.b.s. waar onder toezicht van een pijprokende leraar de onderbouw in de kantine bij gedempt licht op sokken danste: een Foxtrotje een Engelse Wals, een Quick Step. En aan het einde van de avond om tien uur, werd toen ook al de formele danshouding verlaten en hielden we elkaar vast aan de ellebogen en kwamen zodoende ietsje dichter bij elkaar. Sokkenbal, noch in het Groene Boekje, noch in Van Dale meer te vinden.
freek

In plaats van televisie

Het Nederlandse honkbalteam heeft, na een overwinning op het schier onoverwinnelijke Cuba, de kwartfinales van het wereldkampioenschap bereikt. Daar horen ze trouwens ook thuis. Morgen speelt Nederland tegen Taiwan. Uiteraard niet op televisie. Wel op internet. Ook de meeste reeds gespeelde wedstrijden kunnen op deze site worden bekeken. Vooral de negende inning van Canada tegen Australië is een aanrader.

Metz kijkt geen televisie

Goedemorgen de mantelzorger (51) - beter af

...polisblad van 6 november 2007...

"Nee, dat is GEEN vergissing. Ik betaal elke maand te veel. Kijk hier maar in mijn bankboekje: in november is ook weer € 116,90 afgeschreven. Terwijl in deze brief staat dat ik per maand maar € 114,15 hoef te betalen."
- Buurvrouw, ik denk dat Zilveren Kruis zich vergist en dat pas in 2008 het maandbedrag € 114,15 wordt.
"Nee hoor, vanaf 1 januari 2006. Staat er toch!"
- Ja, dat staat er wel maar ga er nu maar vanuit dat ze daar fouten maken.
"Moet ik daar nu ook weer achteraan gaan... Het is om moe van te worden. Gerda van de thuiszorg snapte er ook al niks van".

Metz de mantelzorger

Djoeke 8

De Volkskrant (ik ben nog anderhalve maand abonnee) heeft in de weekendbijlage een rubriek waarin gelieven (meestal tweede kansers) laten weten op welke bijzondere manier ze elkaar hebben gevonden. De foto's bij deze rubriek laten de personen zien, maar de gezichten zijn kunstig verborgen achter een varen, een krant, of een andere rare pose. Ik doe daar eenmalig aan mee en laat mij zien in mijn omgeving: de tuin. Van links naar rechts: kleinzoon César, Freek en Djoeke.

stapelen 13

Vandaag is het grijs en rustig stapelweer. Ik ga verder met de massieve toren, die nog een meter hoger moet. Ter plekke bedenk ik dat een lage borstwering langs het pad dat naar de toren leidt aardig zou zijn. Ik kom daar mede op, omdat ik trottoirbanden over heb, die ook een plek moeten hebben. Pascal Mercier zegt in zijn boek 'Nachttrein naar Lissabon': 'De werkelijke regisseur van ons leven is het toeval. Een regisseur vol wreedheid, barmhartigheid en verwarrende charme'. Lucienne mailde me deze woorden gisteravond; zij had er levenslust aan ontleend. In de ecokathedraal laat ik me door het toeval regisseren. Nu de rest van mijn leven nog. http://www.ecokathedraal.nl/

freek

Bloem

Toen mijn vader nog leefde en werkte en ik kind was, ging hij wel 's op bezoek bij een collega electriciën, loodgieter, waterfitter. Die collega woonde in de katholieke enclave Sint Nicolaasga en was dan ook rooms. De collega had vele zonen, die allemaal het vak van hun vader als beroep hadden gekozen of zouden kiezen; mijn vader had collega's zoon Jan in opleiding. Ik ging wel 's met mijn vader mee naar collega en laafde mij aan de rokerige roomse gezelligheid van een tafel met rondom kerels. Nu lees ik, dat in dat huis van collega vanaf 1928 tot 1931 de dichter J.C. Bloem met zijn vrouw Clara Eggink heeft gewoond. Bloem was griffier bij het kantongerecht in Lemmer en was hier melancholiek, somber, eenzaam en dronken. Ik pak zijn "Verzamelde Gedichten" en pik er het gedicht 'Het oude kerkje' uit (dat was het kerkje van Idskenhuizen, dat niet midden in het dorp, maar een eindje daarbuiten stond en nu al lang is afgebroken).


Het oude kerkje

De vroege voorjaarsdag was stil en koud,
De egale hemel nog te bleek voor regen,
En langs de vale mensenloze wegen
Werd het hart zonder pijn en tijdloos oud.

Een glanzend water aan de kim, daarvoor
een bomenrij en een versomberd weiland,
En op een lagen heuvel als een eiland
't Verlaten kerkje, in de eenzaamheid teloor.

-Hiertoe had dan het leven mij gevoerd:
Na veler zware dagen ommekomen,
Verteerd van daden, ondermijnd van dromen,
Dit land te aanschouwen, nauwelijks meer ontroerd.

Ik ben in het huis geweest, waar hij dat schreef en woon nu in de omgeving die hem versomberde. Ik heb dat niet; het land hier lucht mij op.
freek

Whereabouts

Om problemen met mijn whereabouts te voorkomen, deel ik mee dat ik vandaag in eigen bed lag met een griepje maar in de middag toch naar de V&D in Amsterdam Noord ben geweest om als eerste de nieuwe whereabouts wieleragenda 2008 te kopen. Maar die was er niet.

Metz luistert radio

zo gaat dat bij ons

Als bij ons des maandags de klok elf slaat en dan blijft beieren, betekent dat, dat er de afgelopen week iemand van ons dorp is overleden. Meestal weten we dat al, maar als we het niet weten, vragen we het: 'zeg weet jij wie er....?' Onze reactie beweegt zich daarna tussen : 'ach heden, dat is eigenlijk nog wat te jong...' tot ' Tja, het was de laatste tijd toch al niks meer. ..' We hechten in ons dorp ook aan het kenbaar maken van onze deelneming aan de nabestaanden en condoleren wat af in het kerkelijk verenigingsgebouw of de plaatselijk kroeg, waar de familie van de oveledene dan plechtig staat opgesteld. En nu ik er aan gewend ben, vind ik het een mooie traditie.
freek

Gelantaarnfanter

Sint Maarten is voorbij. Vroeger bestond dat niet in Amsterdam. Wel in Noord maar niet in de stad. Nu heersen Halloween en Sint Maarten alom en moeten de Marokkanen zich aanpassen aan een gelantaarnfanter waar ik zelf nooit deel van heb uitgemaakt. Geen probleem voor de handige jongens uit de straat. Met in de ene hand een zaklantaarn en de andere een plastic zak gaan ze de huizen af. Hulde. En leve de inburgering.

Metz in de buurt

Van Stokkum is dood (2)

...1 augustus 1964, de heer Heije, namens alle vakantievierders,
feliciteert mevrouw Van Stokkum...

...1 augustus 1965, de elk-jaar-dezelfde-dirigent (ik ben zijn naam vergeten), geeft aanwijzingen voor de samenzang...

...1 augustus 1966, rechts met hoed weer diezelfde dirigent, ditmaal op de rug gezien; in het midden meneer Van Stokkum met filmcamera in de hand; het snoer loopt van de moderne bandrecorder naar de microfoon die eentje van de tweeling Heije vasthoudt...

Eerder meldde ik dat nader beeldmateriaal onderweg was. Hierboven drie hoogtijdagen op een rij, waaruit tegelijk blijkt dat mijn broer in 1966 overstapte op de kleurenfotografie. Nog altijd met de Agfa Clack, dat wel. Of was het de Agfa Click?

Metz verzamelt beeld

leve de natuur 21

Ik loop de Legemeerster Singel af. Deze smalle singel van elzen, berken en eikenhakhout, was tot 150 jaar geleden de enige toegangsweg over land naar ons dorp; de andere way out was in die tijd over water. De schoten van de eendenjagers, die in een schuilhut verderop zitten, doen ook honderden grazende ganzen opvliegen. Onder een dreigende hemel van jagende wolken, voltrekt zich een wonderlijk schouwspel. De ganzen splitsen zich op in een viertal groepen, die met sierlijk curves ieder hun eigen weg gaan, elkaar voordurend kruisen, om tenslotte als donkere lage wolk aan de horizon te verdwijnen. Het is net een groteske moderne dans, waarin niet de voorgeschreven passen en posities belangrijk zijn, maar vooral de dynamiek van de beweging. Ik heb ademloos gekeken.
freek

alweer een gek

Hadden we een tijdje geleden Sjoerd in de uitzending, die desnoods tot het Europese Hof wilde procederen om het Friese staatburgerschap te verwerven, nu trekt Jelte de aandacht van de landelijke media. Als raadslid van de FNP, u weet nog wel, de Fries Nationale Partij (vert.) wilde hij niet dat een vluchtelingengezin in zijn straat kwam wonen. Dat is op zich geen raar standpunt voor iemand die lid is van een partij die van het 'Fries-eigene' een speerpunt heeft gemaakt. Nee, waarom ik Jelte ook even uit de anonimiteit haal, is de gekunstelde manier waarop hij zijn angstige, benepen en discriminerende standpunt legitimeert. Jelte weet namenlijk dat het vluchtelingengezin een hoekhuis gaat betrekken, waar een heg omheen staat en omdat Afrikanen niet gewend zijn om de heg te knippen, brengt het vluchtelingengezin de verkeersveiligheid in buurt in gevaar. Nou, dacht Jelte, die zit. Maar dat viel even tegen, want daar kwam de eerste televisieploeg al aanrijden.
freek

Dagboek uit een dachtwijk (2) - speeltuin Nico

De NCRV was eerst. De Arnhemse aandachtswijk Klarendal is van hen. Maar nu wordt ook de Indische Buurt in Amsterdam nauwlettend in de gaten gehouden. Die is van mij.

...Het Parool, 6 november...

Speeltuinbeheerder Nico is ontslagen. Vanaf 1 januari nemen vrijwilligers het over. Of niet.
Al bijna dertig jaar speelt Nico de baas op speeltuin Gerardus Majella. Televisieprogramma's zijn er over gemaakt en onlangs zijn Nico en zijn speeltuin nog als voorbeeld van collectiviteit geroemd op een buurtwebsite. In de jaren negentig liep ik wel eens binnen bij Nico in zijn zanderig koninkrijk, door kinderen steevast speeltuin Nico genoemd. Hij regelde in zijn eentje dat kinderen een fijne middag hadden. Pleister hier, woordje daar. Ja, Nico is van de oude stempel.

Metz dacht

onbeëdigd

Veel gedoe over die rechter die vrijmoedig vonnissen velde, terwijl hij nog geen rechter was. De persrechter put zich uit in excuses in de trant van 'wij dachten dat zij dat zouden regelen, maar zij dachten dat wij dat zouden doen en zodoende.' Dat kan natuurlijk gebeuren, dat organisaties langs elkaar heen werken, maar wat onderbelicht wordt, is de rol van de pseudorechter zelf.
Die weet toch zelf best dat hij/zij niet is beëdigd? En maar rustig rechtspreken. Dat is onnozel. Of niet soms? Je verwacht toch van een aankomend rechter dat hij in de lunchpauze 's zegt: ' Hé. ik dacht dat ik nog beëdigd moest worden, wanneer zit dat er aan te komen, of doen we daar tegenwoordig niet meer aan...' Zo, een beetje luchtig, maar toch wel bij de pinken. Maar de vrolijke vonnissenveller had zelf ook niks in de gaten. Misschien toch een gelukje dat het zo gelopen is. Kan hij nog wat anders worden!
freek

Vleestaal

...de Volkskrant, vandaag...

Zolang Jan Jambon vraagt om biefstuk, duurt de taalstrijd voort.

Metz leest de krant