03 februari 2009

Sensatie

Ik liep mijn rondje Boornzwaag en het was verhipte koud. Daarom liep ik met mijn hoofd gebogen, zodat ik niets anders dan het asfalt zag, waarop ik liep. Dat heb ik vijf kwartier volgehouden, zo op het randje van asfalt en berm en ik moet zeggen dat het een aparte sensatie was. Het oor nam het werk van mijn ogen over. Zo hoorde al in de verte een windvlaag aankomen, die mij even later naar rechts duwde. Ik hoorde aan het geruis van de wind, dat ik het elzenhakhoutbosje was genaderd en en aan de fluitklank van de wind , dat ik de boerderij met de paarden passeerde en aan mijn aangezicht voelde ik welke bochten ik nam. Ik heb zo gelopen tot ik weer bij de bebouwde kom was en had intussen allerlei plannetjes gemaakt en flarden uit het verleden laten passeren.
Johnny van Doorn (de selfkicker) schreef het al: 'De geest moet waaien'.


freek

02 februari 2009

Overpeinzing op de zondagochtend 4

Het is toch vreemd, dacht ik, dat ik na veertig jaar weer langs de paden van mijn jeugd loop. Het dorp waar ik de meeste boodschappen scoor, ligt 6 km van ons dorp, maar dat boodschappendorp is wel het dorp waar ik geboren ben en opgegroeid.
Mijn geboortehuis is nu een werelwinkel, waar ik wel 's een verantwoord cadeautje koop. Het huis daarnaast, was het huis waar mijn ouders later gingen wonen, is nu de Urker Vishal en als ik een bakje kibbeling haal (zonder saus, graag) zie ik mijn zoon in de box staan, waar nu de koelvitrine staat.
Verder is er veel dood hier, van wat ik vroeger kende, maar soms kom ik iemand tegen en dan blijf ik staan en hij of zij ook en dan zeggen we vaak tegelijk: 'Verrek,.... da's een tijd geleden'.

freek

01 februari 2009

Stelletje stinkerds

Wat een stelletje stinkerds om ouwe mensen zo te pesten", zegt tante N. terwijl ze de brieven van Pretium Telecom naar het midden van de tafel schuift. "Gefeliciteerd met uw keuze voor het Pretium Weekend Vrij abonnement ", zo begint de brief die directeur Nyks eind december 2008 stuurde aan tante N. van 86.
"Ik heb helemaal niks besteld", weet ze zeker, "ik heb tegen die man aan de telefoon zelfs gezegd dat ik alles bij het oude wil laten, ja!"
- Dus u heeft 'ja' gezegd.
"Welnee!"
- Maar u zei net ook het woordje 'ja'.
"Ja, maar niet omdat ik iets wilde veranderen."
- En dat woordje 'ja' hebben ze op hun bandopname achter een andere vraag geplakt: de vraag of u een abonnement van Pretium wil bestellen, met automatische incasso op... wat was uw gironummer ook al weer, tante?
"Uh, 44 en dan 68, effe nakijken, hoor".
- Dat hebben ze dus ook, en vandaar dat ze nu van uw rekening gaan afschrijven. Elke maand vóóraf de abonnementskosten en achteraf de gesprekskosten.
"Mij maken ze niet bang, ik heb die gasten gebeld en gezegd dat ze geen cent van me krijgen! Hij dreigde me en zei dat ik er voor zeker een jaar aan vastzit en dat ze een incassobureau bij me langs sturen."
Vanaf 29 januari belt tante met Pretium. En dat belt niet lekker.

...klik op de brief voor een groter beeld...

Enige maanden eerder was mijn 92-jarige moeder, zus van tante N., plotseling verstoken van de voicemail, en dat was nou net de enige noviteit in communicatieland waar ze aan hechtte. Na enig speurwerk ontdekte mijn broer J. - een expert in administraties - dat ze zonder daartoe opdracht te hebben gegeven was overgestapt van de KPN naar Pretium. Met veel kunst- en vliegwerk is ze weer terug verhuisd naar de KPN. Net op tijd want haar zonen waren, ondanks hun vredelievende inborst, zich al aan het opmaken voor een belegering van het kantoor van de heer J. Nyks aan de Amerikaweg 10 te Haarlem.

En nu dus tante N., net zo bijdehand als haar zus en net zo hard bedrogen door deze Haarlemse flessentrekker, die volgens de wet het gelijk aan zijn kant heeft. Er deugt niks van Nyks, maar veel erger is dat de wet niet deugt.


...klik op de brief voor een groter beeld...

Vraag aan de KPN: Waarom sluit u mensen af die niet bij u opzeggen?
Tsja, zegt de meneer van de KPN, wij moeten van de Opta in het kader van de marktwerking abonnementen direct stopzetten en het nummer overdragen zodra een andere partij meldt dat iemand over wil stappen. Andersom geldt deze voorwaarde overigens niet.
Om de marktwerking alle ruimte te geven staat de wetgever in Nederland dus toe dat elk simpel 'jaatje' in een telefoongesprek genoeg is om gekaapt te worden, met telefoonnummer en automatische incasso's erbij.
Ho ho, werpt de slimme lezer tegen, dan blokkeer je toch die incasso!
Dat stopt inderdaad de betaling maar dan is je telefoon tot nader order afgesloten.
Liefhebbers van ongure telefoonhandel lezen verder op http://forum.trosradar.nl/viewtopic.php?t=23373

Metz bij zijn tante

31 januari 2009

Leve de natuur 53

De velden liggen er roerloos en stil bij in deze pittige kou. Alleen hoog in de blauwgrijze lucht zie ik een vlucht ganzen naar het zuidwesten trekken. Dan schiet links van mij uit de berm een haas, springt over de weg, zweeft over de bermsloot rechts van mij en rent het stoppelig geoogste maisveld in, alsof de duivel hem op de hielen zit. Verderop is de vaart zwart bevroren, met bloemen op het ijs. Dit ijs zingt tussen de oevers; dat doet ijs altijd als het onder spanning staat. Even later knalt er krakend een scheur in.
Mijn ijsvogeltje zit bij de wateroverloop, waar het water nog stroomt, te loeren op z'n lunch, maar vliegt zoals gewoonlijk weg van mij, voor mij uit.
Ik hoor een miauwend geluid van een buizerd. Hoog in de lucht zie ik vier van hen over, onder en naast elkaar zweven op de thermiek. Bij een bepaalde zweefhoek worden hun vleugels roestbruin aangeschenen door de zon.
Ik passeer het bordje waar op staat dat op deze plek Marco is verongelukt, een jongen nog.
Even verder ligt een dode reiger half naast, maar vastgevroren in de sloot.
Er hangt een ouwemannendruppel aan mijn neus.
Het is koud.
Voor iedereen.


freek

30 januari 2009

stapelen 65

We hebben bijna het voorterrein van de ecokathedraal 'schoon'. Al het materiaal dat vrachtauto's anderhalf jaar geleden hebben gestort is verwerkt, of soort bij soort opgeslagen. De ecokathedraal nodigt weer uit. Om illegale stort van particulieren, die de keuken verbouwen, tegen te gaan, hebben we een 'krachtig element' voor de ingang gezet; een soort reuzenamsterdammertje maar dan van beton. Dat heeft ons enige rugbrekens gekost, maar nu staat ie daar, mooi ingegraven.
We halen'm pas weer weg als we alle losse materiaal in bouwwerken hebben verwerkt en we toe zijn aan een vrachtauto met stenen. Dat zal ongeveer over zes jaar zijn.


freek

29 januari 2009

Weg

Waar zijn ze gebleven 'de dominee, de dokter, de notaris' , zoals Jan Greshoff eens dichtte? De heren van stad of dorp, waarvoor men de hoed lichtte. In een dorp hadden ze de meeste overlevingskans en waren tot diep in de jaren zeventig jurylid bij declameerwedstrijden, voorzitter van het Rode Kruis, of vaste donateur van het bejaardenreisje.
Maar ook bij ons in het dorp is dat niet meer zo.
De dominee woont een dorp verderop en komt met een ligfiets naar ons dorp om pastorale zorg te bieden. De dokter is bij gebrek aan voldoende omzet reeds jaren uit ons dorp verdwenen en de notaris is in de tachtig en in ruste.
Van deze laatste moet evenwel worden vermeld dat hij tijdens de laatste vorstperiode nog op het ijs verscheen. Een plaatselijke ambachtsman had een stevige slee voor hem gemaakt, met een hoge houten duwbeugel waar de notaris op kon steunen, zodat de slee als ijsrollator dienst deed.
En ondanks deze handicap schaatste hij met allure, een notaris waardig.


freek

28 januari 2009

In de weg

Ons prachtblad (sinds 1752) bericht dat in één onzer dorpen een tweetal mannen is opgepakt vanwege het 'ondernemen van een wraakactie... .' De twee lieden zouden, nadat ze eerst een stoeptegel door een raam hadden gekeild , het klusje afmaken met een Molotovcocktail. maar 'er stond een conifeer in de weg', aldus ons lijfblad.
Er is niks lelijker dan een rijtje stramme conifeersoldaten in je tuin, maar ze staan wel pal als er een fles brandende benzine komt overvliegen.


freek

27 januari 2009

Tellen

Ik heb meegedaan aan de Nationale Tuinvogeltelling 2009. Dat was een uur zitten voor het raam, gewapend met scoringsformulier, kijker en vogelboek. Het aantal soorten viel me tegen. Het waren dezelfde vogels, die opvliegen als ik door de tuin loop, dus wel een afspiegeling van de werkelijkheid, maar je hoopt toch altijd op dat ene bijzondere vogeltje.
Wel vielen door dit uur geconcentreerd kijken, me een paar dingen op.

De roekenkolonie hier in onze dorpsstraat, zorgt voor heel wat onrust: zodra ze in de verte krassen, verdwijnen de andere vogels in kieren en struiken.

Vogel komen in golven; zo heb je niks en zo zijn er mussen en koolmezen.

Er is sprake van samenwerking: als de koolmezen driftig hakken in de vetbol, verschijnt tussen de struiken de roodborst op de grond, die de slordige kruimels meepikt.

Er zijn dappere vogels en schijtlijsters; steeds dezelfde mus waagde zich hangend aan de pinda-automaat, terwijl de rest dan schoorvoetend, de gevallen brokstukken verzameld.

Toch nog wat opgestoken, dat uurtje.


freek

26 januari 2009

Overpeinzing op de zondagochtend 3

Neem ik weer een hond? Die vraag speelt al een tijdje en het is zaak dat ik een besluit neem.
Daarmee heb ik even gewacht, want ik wilde geen troosthond zo vlug na de dood van Djoeke.
Als ik alles op een rijtje zet kom ik tot de volgende overwegingen:

Een plus is dat een hond een onvoorwaardelijke makker is, dat een hond je laat lopen, dat een hond je op plekken brengt waar je anders nooit komt en dat mensen met een hond statistisch langer leven dan mensen zonder hond.
Een minpuntje is dat honden er altijd zijn, ook in guur-en regenweer; dat honden schijten, dat honden een buitenlandse vakantie aardig in de weg zitten en dat een eventuele jonge hond wellicht nu langer meegaat dan jezelf.

Na enig gestaar uit het raam, hak ik de knoop door: het is mooi geweest!


freek

23 januari 2009

Contrast

Er was geen groter contrast denkbaar, eergisteren op de televisie. Eerst die chique, opgestoken haar, dame, die in weloverwogen en precieze zinnen vertelde waarom het Gerechtshof in Amsterdam vond, dat Wilders toch vervolgd moest worden wegens belediging en het aanzetten tot haat.
En dan Wilders zelf, met dat nerveuze trekje om zijn droge mond vochtig te houden, maar wel meteen voluit: de 'heren' van het Hof waren natuurlijk gek, het was weer een schande en als hij veroordeeld zou worden, wat hij zich niet kon voorstellen, zouden de honderduizenden Nederlanders veroordeeld worden, die op hem hadden gestemd. Hier gebruikte hij weer zijn truc om net te doen dat je van het Hof geen rechtse opvattingen mag hebben. Wilders weet donders goed, dat hij wordt vervolgd wegens specifieke uitlatingen, die volgens het Hof over de schreef waren.
Maar er is nog iets ander: net als andere autoritaire leiders in het verleden, vereenzelvigt Wilders zich met het volk: het volk en hij zijn één. Gelukkig heeft dat waanidee alle Leiders uit het verleden de kop gekost.


freek

22 januari 2009

Reclame

Het is bekend dat op het platteland flink gezopen wordt. Er is hier niks voor ons, vindt de jeugd, dus zetten ze het op een klemzuipen in zuipketen. Dat is al bijna folklore en geen burgemeester die zich waagt aan een pittig optreden. Die plattelandshotemetoten willen immers 'in gesprek blijven' met de jeugdige deliriumkwekers.
De lokale horeca zint dus op een tegenzet, om de verloren omzet terug te halen.
Zo mocht ik een ijzersterke actie van een kroeg in Joure aanschouwen, die met wervende plakkaten met de tekst 'Zuip je de pleuro voor 20 euro' de voorbijganger wil verleiden om binnen te treden
Zo'n actie moet toch helpen!


freek

21 januari 2009

Voornaam

Veel politici, maar ook andere mensen die zichzelf belangrijk vinden, hanteren graag voornamen als het gaat om partners of collega's. Bos is voor dit slag mensen altijd Wouter en wie niet gelijk snapt wie Wouter is, telt niet mee. Door voornamen te gebruiken, wurm je jezelf de inner circle binnen. Intimus op eigen gezag.
Gisteren strafte Matthijs van Nieuwkerk, Matthijs dus, een staaltje van dergelijk Voornaam Gedrag af bij John Leerdam. John zit voor de PvdA in de Tweede Kamer en was samen met Felix en Hugo te gast bij Matthijs om de inauguratie van Barack van commentaar te voorzien.

John: "Ik was met Roos naar New York"
Matthijs: "Wie is Roos?"
John: "Roos! Dat is mijn vrouw."
Matthijs: "Wist ik niet."
John: "Die zit dáár."

Stephan kijkt televisie

Oude mannen

Tussen Obama en en de laatste tien minuten van Feyenoord- sc Heerenveen, was ik gisteren bij een clubje mensen, dat op provinciaal niveau oude paden in het landschap inventariseert. De organisatie die dit doet wordt gesubsidieerd door jan en alleman hier in onze provincie, maar het eigenlijke werk moet komen van de oude mannen van de streek. Die weten van wanten en de naam en toenaam van elk onverhardd boerenpad. Het was de bedoeling dat de oude mannen vrijmoedig met viltstift hun kennis op de ruim verspreide topgrafische kaarten zouden intekenen, maar oude mannen houden meer van praten dan van tekenen. Ze vertelden elkaar de verhalen van de paden en bleven doof voor de, langzamerhand wanhopige, uitnodigingen van de projectleidster, om hun kennis in lijnen om te zetten en om een inventarisatieformulier in te vullen.
Zelf kon ik kon weinig bijdragen, maar wel luisteren
Net als die boer uit de Brekkense Polder, waar ik naast zat en waarvan de boerderij acht kilometer van de dichtsbijzijnde menselijke bewoning staat.
Die vond het maar een drukke avond en verdween na een glaasje sinas weer naar buiten, het donker in.
Op naar de polder.
Lekker rustig.

freek

20 januari 2009

Stapelen 65

Wat heb ik, in coöperatie, tot nu toe gestapeld in de ecokathedraal

Ik heb de Muur van De Koning mede zichtbaar gemaakt, met het Rode Plein er voor.
Ik heb de Staatsietrap mede gelegd
Ik heb de Stairway to Heaven naar Het Hoogste Punt mede geconstrueerd.
Ik heb de Tombe voor een Staartmees gebouwd.
Ik heb Het Heerlijk Zitje mede gestapeld van trottoirbanden
Ik heb de Muur van Berend mede gelegd.
Ik heb Het Meer van Friese Geeltjes gelegd.
Ik heb veel materiaal geruimd en gesorteerd.
Ik kan nog jaren verder.

freek

Dagboek uit een wachtwijk (25) - digibeten

Nu de effecten van de marktwerking voor gas & licht bizarre vormen aannemen (midden in de kredietcrisis stromen miljarden euro's naar - godbetere het - de provincies!), blik ik even terug op een jaar lang marktconform, en dus aanbesteed, welzijnswerk in mijn Vogelaarwijk. Die race is eind 2007 gewonnen door de B&A-groep BV. Een prestatie op zich, want dit bedrijf heeft van welzijnswerk geen kaas gegeten. Ervaring in het spel met eigenwijze vrijwilligers, jongeren die over het randje handelen en zonderlingen die in geen enkel vakje passen, hebben ze niet, maar het spel der woorden zijn ze meer dan machtig. Civic Zeeburg, noemt B&A zich voor deze gelegenheid.

Mijn lokale overheid is modern, gecharmeerd van wensen en woorden en immer vol lof over de entree van de commercie in dat stoffige welzijnsland. Als B&A in september 2008 een rapportage naar het stadsdeel stuurt waarin om meer geld wordt gevraagd, is het stadsdeel lyrisch: "Het stadsdeel is zeer tevreden over de flinke inspanning van Civic Zeeburg waarmee zij het welzijn en zorgpakket tot op het huidige niveau hebben weten neer te zetten in een vernieuwd 'jasje' ."

Voort wat - hoort wat, zullen ze gedacht hebben bij het stadsdeel want op de eerste pagina van de rapportage van Civic Zeeburg werd reeds een veer ingebracht: "Stadsdeel Zeeburg nam een kloek besluit: als ons sociale domein een huis is, gaan we om te bezuinigen niet schrappen op onderhoud of huispersoneel, maar we gaan een nieuw huis bouwen in de geest van de WMO; een huis dat kleiner is maar steviger en efficiënter en dat met een grote tuin rondom de burgers van Zeeburg ruimte biedt".
Beeldspraak, altijd lastig.
We zijn een jaar verder. Kinderclubjes zijn verdwenen, jongerenwerk is gelijk aan surveillance, buurthuizen zijn dicht óf object van ruziënde organisaties, af en toe loopt er een gesubsidieerde optocht van kunstenaars door de buurt en een handvol zelfbenoemde buurtprofessors zit boven de wijnfles (denktank!) zichzelf uit te leggen hoe mooi het leven zou zijn als...
Intussen is - wat je voor een normaal buurtverkeer nou net nodig hebt - de doorsneebewoner al anderhalf jaar niet meer uitgenodigd voor een cursus zingen, tekenen, voor mijn part wijnproeven, een bijeenkomst over Ghana of Gaza danwel het doortrekken van lijn 14 of het bespreken van de pro's en contra's van de kap van 82 bomen in de Javastraat.
Niets van dat al.
De B&A-groep zit er niet mee. Zij maken geld en of de Indische Buurt er wat mee opschiet is hun probleem niet. Zeventien medewerkers zijn intussen ontslagen. Een half jaar geleden had ik een gesprek met deze organisatie. Ik maakte me toen zorgen (met die zeventien erbij, kun je nagaan) over de teloorgang van het welzijnswerk in de buurt en daaromtrent wilde de leiding van Civic Zeeburg mij weer op het juiste spoor brengen. De dames van de directie legden mij uit wat ik niet begreep. En hoe hard ze het ook uitlegden, ik wilde het maar niet begrijpen. Het gesprek vlotte niet, zoals het gaat met dit soort gesprekken. U kent die gesprekken wel. Ook poogde ik met de fractie van de lokale PvdA in gesprek te komen over het welzijnswerk in de Indische Buurt. Die zat echter met de neus in de kwartaal- en halfjaarrapportages van Civic Zeeburg. En daar zitten ze nog.
Nou moet ik zeggen: het is boeiend leesvoer. Het is vermakelijk wanneer de winnaar van een aanbesteding de schuld voor het eigen falen legt bij de verliezer van diezelfde aanbesteding. "Medewerkers die afkomstig waren van de vorige aanbieder hebben aangegeven dat initiatief en zelfstandigheid in hun vorige werkkring niet beloond werden (...). Onder de medewerkers was een verrassend aantal (semi-)digibeten".
Ook de bewoners treft schuld. "Civic Zeeburg benadert bewoners en organisaties op een andere manier dan dat zij gewend zijn (van 'klager' naar 'drager', van 'consument' naar 'producent'). Deze nieuwe manier van werken dringt nog niet goed tot alle bewoners door."

Metz in de buurt