Mission

In 1965 had ik de boeken van Jack Kerouac gelezen en wilde ook wel wat. Daarom ging ik met dertig gespaarde guldens op weg. Naar Londen om tegen atoomwapens te protesteren en misschien nog verder. Het liften ging moeizaam en de overtocht Oostende/Dover (retourtje voor de zekerheid) sloeg een gat van vijfentwintig gulden in mijn budget. In de avondzon liep ik langs een weg richting Londen. Er was een file naast mij en mensen in de file zijn zelden zo genereus om voor een lifter te stoppen. Als je stopt trekt de file net op en je hebt al de pest in over je slakkengang.
Bij mij stopte na enige uren toch een auto; een Ford Anglia. De slordig bebaarde eigenaar praatte honderd uit over Londen, zijn stad, en zijn werk. Hij runde een slaapopvang voor daklozen. Toen ik hem vertelde over mijn magere budget, was hij meteen bereid mij op te nemen in zijn daklozenpension. Ik sliep die nacht in een zaal met pakweg dertig rochelende oude zwervers.

Vier jaar later schreef Ralph Mc Tell zijn lied Streets of London', met daarin de strofe 'Have you seen the old men, outside the Simons Mission... '
Ik bleek geen Kerouac te zijn, maar die oude mannen voor de Simons Mission heb ik gezien, sterker nog, ik heb met ze geslapen.


freek

stapelen 76

Het regent in de ecokathedraal en mijn haar ging in slierten om mijn kop hangen. Ik maak vandaag de ingang naar de 'Weg naar de Top' af. Het bevalt mij zeer die geel gebakken breukstenen, uit de donkere diepte van de kathedraal op te vissen en ze een plekje in de zon te geven, ter markering van de ingang. Twee dames komen op bezoek en verdwijnen, na een praatje in het groen van de kathedraal. Ik heb ze gewaarschuwd voor glibberige stenen, omdat ze op nette damesschoenen met leren zooltjes liepen. Na een tijdje hebben ze de ecokathedraal weer voldaan verlaten, zonder heupfractuur.


freek

Leve de natuur 65

De Lente is bijna voorbij en ik heb afscheid genomen van mijn slechtvalken op de
(tele)communicatietoren in het Zuiden des lands.
Ze werden in mijn huiskamer gebracht door de webcam van de Vogelbescherming.
Het uitvliegen van de vier jonge slechtvalken was een gebeurtenis. De jonkies stonden te fladderen op het uitvliegrooster, maar hun klauwtjes waren nog zo sterk om het rooster geklemd, dat ze soms als vliegers tegen de wind in hingen. En dan, opeens, lieten ze los en woeien, één voor één, weg, meegenomen door de wind en voorgoed uit mijn beeld.

De keuze tussen veiligheid en uitdaging heb ik nog nooit zo sterk zien uitgebeeld.


freek

Global mail

Ik weet het, er zijn grotere kwesties, maar ik zat er toch maar mooi mee, met die brief voor een ander. Omdat het juiste adres zich in een mij onbekende wijk bevond, noteerde ik "verkeerd bezorgd" op de enveloppe en begaf me naar de rode brievenbus op het Javaplein. Zo'n wandeling stemt blijmoedig, de padvinder in mij richt zich dan een beetje op. Je kunt zo'n brief natuurlijk met een nonchalant gebaar in de prullenbak werpen - wat een blinde kip is die postbode toch - of gewoon vergeten en na vier maanden besmuikt tussen de oude kranten steken maar niets van dat al bij deze waakzame burger. Zo'n brief heeft waarde, gewicht. Omdat ik het briefgeheim hoog heb zitten keek ik niet verder dan het adres, dat trouwens in de verste verte niet op mijn eigen straatnaam leek. Wel zag ik door het venstertje dat op de brief allemaal streepjes staan. Nadere bestudering gaf aan dat het een meerbladig formulier betrof en als ik de brief een beetje schudde zag ik ook cijfers en drukletters aan de rand van het venstertje verschijnen. Het zag er tamelijk belangrijk uit. Sterker nog, dit was een formulier met een zekere urgentie. Zou de ontvanger deze brief missen, dan ontstonden er problemen! Hij zou de retourtickets van zijn Afrikareis missen, of diende zijn bijna afgeronde opleiding onmiddellijk af te breken. Maar nu ik deze enveloppe vrijwillig retourneerde bij de post zou alles, zij het met lichte vertraging, toch nog in orde komen. Wereldreizen en studies konden worden afgerond en niets stond de ontvanger verder een mooie loopbaan in de wetenschap en een bloeiende verhouding met een Senegaleze danseres in de weg. Ja, het belang van het eerlijk inleveren van een verkeerd bezorgde brief kan niet genoeg worden benadrukt.
Aangekomen bij de rode brievenbus schoot me te binnen dat vandaag de dag niet alleen TNT-Post als erfgenaam van Tante Pos de brieven in onze bussen doet, maar dat dankzij de marktwerking diverse neppostbodes met volle tassen door de straat zeulen en brieven bezorgen. (Eén keer zag ik drie postbodes, waarvan eentje echt, in de Makassarstraat elkaar de doorgang beletten. Ze riepen nare ziektes en het scheelde niet veel of ze gingen elkaar met hun juten zakken en kunststoffen kratten te lijf wat onverbiddelijk tot vermenging van poststukken op de rijweg had geleid; dat zijn zo de zegeningen van de marktwerking).

Als mijn brief nu eens niet van de echte postbode afkomstig is, heeft het geen zin hem als vraagstuk in de rode brievenbus te gooien. Kijk, daar heb je het al: "Global mail, DHL, A zus en AS zoveel" staat op de plek van de postzegel. Maar wat nu te doen met deze brief? Alsnog weggooien zou de hele actie van opoffering en medemenselijkheid te niet doen. DHL heeft geen bus op het Javaplein, evenmin als Sannd en Selektmail, dus ik moet nu geheel zelfstandig deze brief tot een eind brengen. Gelukkig zat er een randje los en door een toevallige beweging raakte dat randje over de hele lengte los. Naast de rode brievenbus heeft de overheid met vooruitziende blik een prullenbak neergezet. Daar kan de geadresseerde het enquêteformulier van de fitnessclub ophalen.

Metz krijgt post

Reizen

Gisteren heb ik de wereld verkend, te beginnen in het Schar een groot petgaten en rietlandengebied ten oosten van het Tjeukemeer. Zo'n tweeëneenhalfuur gelopen en twee mensen tegengekomen. Wel veel vogels gezien en het hoempende geluid van de roerdomp gehoord. Daarna ben ik de zandgronden van Friesland opgereden en op de Dellebuursterheide een beetje gekuierd en een tukje in de zon gedaan. Tenslotte naar het 'Lege Midden' getuft, waar Friesland vroeger 's winters altijd onder water liep en waar ik tussen de meren, de wind om mijn kop wilde voelen.
Daarna naar huis.

freek

Week

Nu Wilders en zijn trawanten met veel geraas de toekomst van Nederland denken te gaan bepalen, wordt het tijd om nog eens met enige nostalgie aan Rita te denken.
Als geheugensteuntje heb ik daarom de website vanTON erbij gepakt.
En op de website leest men dat Rita nog steeds bezig is met de opbouw van TON en overal enthousiaste mensen ontmoet. Zelf houdt ze een weekboek bij op de website van TON. De eerste zin van het laatste weekboek luidt:' Het is weer weekend, dus dat betekent weer een nieuwe 'Week van Rita'; het was een heel drukke en bewogen week... .'
Uit de zin blijkt dat Rita de zuster is van tante Betje.


freek

Voetvolk

Orgel wordt ballet en andersom.




Metz doet aan cultuur

Jong leven

Er zit een jonge roek in mijn tuin. Helemaal roek, behalve dan dat zijn snavel nog wat geel is, in plaats van dat kachelpoetszwart van die van zijn ouders. Vanochtend zag ik hem voor het eerst. Bijke (9 weken) greep het roekje namelijk om mee te spelen. Door een rauwe kreet van mij liet ze de vleugel los, die ze in de bek had en waar ze aan trok.

Vanmiddag zat de jonge roek op een stapeltje stenen, dat ik ooit nog 's hoop te verwerken. Hij riep om de paar seconden zijn roekenroep. Hij zocht kontakt met z'n ouders maar die lieten zich niet zien. Ik bekeek de vogel van dichtbij. Hij had mooie blauwe kraaloogjes. Volwassen roeken zijn gauwdieven en moordenaars, maar dit jong was nog zo onschuldig, dat ik haar maar wat puppybrokjes heb gevoerd, alhoewel ik van mening ben, dat de natuur zijn gang moet gaan.


freek

Smoesjes

Omdat ik me waarschijnlijk ooit op een maillijst heb gezet, word ik gebombardeerd met mailtjes van PvdA hotemetoten. Wouter Bos spreekt mij redelijk toe en vraagt om die redelijkheid ook bij vrienden en kenissen onder te brengen. Jan Pronk mailt mij bars en dreigt, dat, als ik niet ga stemmen, het grootkapitaal het voor het zeggen krijgt. En drie rebelse meiden mailen mij met de kop:'Geen smoesjes, ga stemmen!'
Van Wouter kan ik hebben dat hij mij routineus aanspreekt; over Jan zijn bombastisch taalgebruik moet ik glimlachen, maar de drie meiden klik ik na het lezen van de kop weg. Ik laat me niet door die juffrouwen Ooievaar de les lezen. De oude bevoogdende PvdA in een modern jasje.
Na enig slikken, vanochtend toch maar weer op mijn partij gestemd.


freek

Soortgenoten

De ms Dikkop (13pk) voer met een snor voor de boeg door de Friese meren en sloten. Het zonnetje blikkerde in het water en overal voeren mensen in of zaten aan het water. Vrouw en ik hadden als passagiers, naast Bijke, zoon en schoondochter aan boord. Schoondochter is mooi volzwanger en haar blote bolle buik ving de zonnestralen aan alle kanten op. Zo nu en dan was er kontakt met de wal als we langs een koppeltje voeren, waarvan de vrouw ook zichtbaar zwanger in haar bikini zat te zonnen. De duimen gingen dan wederzijds omhoog.
Het was een vruchtbare dag.


freek

Er op uit!

Hemelvaartdag en Pinkstermaandag zijn vanouds dagen voor het zwaarchristelijk volksdeel om er straffeloos op uit te trekken. Dat is in ons dorp te merken. Hele gezinnen in vrijetijdsbroek trekken vrijetijdskuierend door onze dorpspstraat. Elk gezinslid heeft een kapitaal ijsje om aan te likken, meestal softijs. Jongeren uit het gezin, die al bij een baas werken, mogen ook graag met een blikje bier lopen. Naast het young and beautiful zeilersvolk, is deze christelijke tak van onze eenheidsnatie een belangrijke bron van inkomsten voor onze lokale middenstandseconomie.

freek

Janine

...de Volkskrant, 30 mei...

Janine en ik begonnen tegelijk. Zij in Boulevard met de broodjes oude kaas, de koffie plus verse jus, ik met de politiek in het naast gelegen stadsdeelkantoor. Honderden keren hebben we elkaar aangesproken met vaste teksten, bestaande uit vóórnamen, bestellingen en bedragen. Zij haalde dan snel een doekje over de bar; ik schoof een kruk aan om nuttig te lijken.

Meenemen? Alles goed?

Na acht jaar was ik weg. Later wipte ik nog eens binnen, steeds minder vaak, en dan liet Janine zien dat zij uit het ware horecahout gesneden was. Herkenning. Met voornaam.

Meenemen? Alles goed?

Metz

Bijke 7

Elke keer als ik langs die plek reed, moest ik denken aan die dag dat ik er met Djoeke zat voor haar laatste gang. Nu zit ik er met Bijke, te wachten op haar eerste onderzoek door Mirella, mevrouw de vriendelijke dierenarts. Even later klopt, luistert, betast en spuit ze en heeft het nog even over Djoeke, die ze geruststellend aan haar einde heeft geholpen. Bijke blijkt een prima pup en met mevrouw de dierenarts gaan weer een relatie aan voor een jaar of wat.


freek

Stapelen 75

Ik ontdekte dat op 26 april 2005, Martin Bril, schrijver over mensen en landschappen, een column over de eco kathedraal in De Volkskrant schreef. De laatste alinea gaat als volgt":

'Ik kan het niet aanraden om een bezoek te brengen aan dit wonderlijk kunstwerk. Je gaat dan toch met verwachtingen op stap en alle verwachtingen worden hier moeiteloos gelogenstraft. Er is ook niets, behalve puin en bomen en onkruid uit alle windrichtingen. Het is een in zichzelf gekeerde wereld waar je per ongeluk in terecht moet komen, niets wetend, nietsvermoedend. Dan voel je de kracht van moeder aarde, toch wel.'

Gisterochtend kwam ik er weer terecht. De ecokathedraal geurde na het nachtelijk onweer als een zwaar parfum, met grondluchten en een vleugje bloesem.
Ik werkte me daarna 'het zwiet tussen de tie-ten', zoals Berend het plastisch formuleert.


freek

Beelden

Ik zag ze op internet. Beelden uit de Tweede Kamer. Minister Koenders loopt op mijnheer Marijnissen af en zegt wat tegen hem. Marijnissen maakt een 'weggebaar' met zijn hand. Koenders maakt daarop aanstalten om weg te lopen, maar bedenkt zich, keert een stap terug en zegt nog wat tegen Marijnissen, die grijnzend voor zich uit kijkt. Dan vertrekt Koenders uit de Kamer.

De ondertitels zijn als volgt: Marijnissen noemt Koenders een 'flapdrol'. Koenders pikt dit niet en vraagt om interventie van de voorzitter, mevrouw Verbeet. De voorzitter zegt dat Koenders maar beter minder moet luisteren en de andere kant op moet kijken. Koender gaat door met het beantwoorden van vragen en verlaat daarna, via Marijnissen, de Kamer.

In de uitsmijter van NOVA droeg mevrouw Kant, solidair tot in haar botten, een steentje bij door Koenders schetterend: 'kinderachtig' te noemen.

Zo hebben de SP en mevrouw de voorzitter weer bijgedragen tot de verheffing van het debat!

freek