Gisteravond belde Albert. Hij is de regelneef van het dorpscomité, dat de intocht van de hulp-Sinterklaas in ons dorp regelt. Die hulp-Sinterklaas ben ik. Albert ritselt en regelt, is altijd joviaal aan de telefoon en heeft onverwachte ideetjes. 'Kan je paardrijden', buldert Albert en zonder mijn ontkennend antwoord af te wachten, roept hij:'Ik heb een mak schimmeltje voor je geregeld.' Als hulp-Sinterklaas houd ik niet van fratsen. Ik heb me altijd comfortabel in een open koets laten vervoeren met twee Friese paarden er voor; zwarte paarden. 'Morgen gaan we oefenen', roept Albert weer. Ik leg hem mijn vrees voor een hulp-Sinterklaasblooper voor. Ik wil niet op internet, omdat een omstander met zijn telefoon toevallig mijn duikeling heeft vast gelegd. 'Laten we eerst maar oefenen en dan beslissen', hakt Albert de knoop door.'Ik ga bezwaard akkoord. Een half uur later belt hij weer. ' Het gaat niet door met die schimmel; het beestje had in Joure dezelfde klus en kan niet op tijd in ons dorp komen'.
Ik ben een beetje opgelucht, maar ook bezorgd waar Albert nu mee gaat komen.
freek
13 november 2009
12 november 2009
'Ette en ie'
De middenstand doet veel aan het opleuken van aanbiedingen en voorzieningen.
Zo zijn vanaf de jaren tachtig de uitgangen 'ette' en 'ie' in de mode om een winkel of woning op te waarderen. Men kan b.v. in mijn omgeving nog een bed kopen bij Bedderie DeBoer en staan er huizen te koop met de roepnaam ' boerderette'. Men koopt dan een kloek woonhuis waarvan de vorm heel in de verte aan de boerderij doet denken. Gisteren las ik de laatste vondst van deze rage in een advertentie van De Mallemok in Sloten. Een etablissement dat zich afficheert als Restaurant Partijerie.
Hier kan niemand meer overheen, toch?
freek
Zo zijn vanaf de jaren tachtig de uitgangen 'ette' en 'ie' in de mode om een winkel of woning op te waarderen. Men kan b.v. in mijn omgeving nog een bed kopen bij Bedderie DeBoer en staan er huizen te koop met de roepnaam ' boerderette'. Men koopt dan een kloek woonhuis waarvan de vorm heel in de verte aan de boerderij doet denken. Gisteren las ik de laatste vondst van deze rage in een advertentie van De Mallemok in Sloten. Een etablissement dat zich afficheert als Restaurant Partijerie.
Hier kan niemand meer overheen, toch?
freek
11 november 2009
NSB
Maandagavond verscheen Herman van Veen bij Pauw en Witteman. Hij las een persverklaring voor. Dat ging hem moeizaam af, want hij was zenuwachtig. Herman zei dat hij nooit gezegd had dat de PVV op de NSB lijkt, maar als de PVV zo doorgaat kan ze op de NSB gaan lijken. 'In technische zin er op lijken, niet inhoudelijk natuurlijk' zei Herman een paar keer. Die technische zin, zat'm in het feit dat de PVV geen partij is, dus niet democratisch en de NSB was dat ook niet. Herman zou dus al lang blij wezen als de PVV een partij met leden zou zijn, zodat hij 'de discussie met hen aan kon gaan.'
Ik heb met gemengde gevoelens naar de uitzending gekeken. Het leek er op alsof Herman z'n staart tussen de benen had getrokken, onder het geweld van e-mail bedreigingen.
Laat ik het dan maar, risicoloos, zeggen: de PVV lijkt op de NSB van 1936. De PVV huldigt het autocratisch leiderschap, de NSB deed dat ook. De PVV is zeer nationalistisch, de NSB deed niks anders dan de boze buitenwereld te verketteren ( Nationaal Socialisten, nietwaar). De PVV legt de schuld van maatschappelijk ongemak in de Nederlandse samenleving bij 'vreemde elementen' (Europa en buitenlanders) , de NSB verketterde eerst de plutocraten en later de Joden. De PVV houdt van grof taalgebruik , de NSB gloreerde in scheld/schotschriften.
Er is één verschil in het voordeel van de NSB: bij de PVV kan je geen lid worden, Wilders is het enige lid. De NSB was democratischer. Je kon als echte Nederlander lid worden en dan kreeg je een stamboeknummer. Geen frisse term, maar je had wat te zeggen. Dat is bij de PVV niet zo.
Dus Herman, de PVV gaat niet in technische zin op de NSB lijken, de PVV lijkt inhoudelijk op de NSB.
freek
Ik heb met gemengde gevoelens naar de uitzending gekeken. Het leek er op alsof Herman z'n staart tussen de benen had getrokken, onder het geweld van e-mail bedreigingen.
Laat ik het dan maar, risicoloos, zeggen: de PVV lijkt op de NSB van 1936. De PVV huldigt het autocratisch leiderschap, de NSB deed dat ook. De PVV is zeer nationalistisch, de NSB deed niks anders dan de boze buitenwereld te verketteren ( Nationaal Socialisten, nietwaar). De PVV legt de schuld van maatschappelijk ongemak in de Nederlandse samenleving bij 'vreemde elementen' (Europa en buitenlanders) , de NSB verketterde eerst de plutocraten en later de Joden. De PVV houdt van grof taalgebruik , de NSB gloreerde in scheld/schotschriften.
Er is één verschil in het voordeel van de NSB: bij de PVV kan je geen lid worden, Wilders is het enige lid. De NSB was democratischer. Je kon als echte Nederlander lid worden en dan kreeg je een stamboeknummer. Geen frisse term, maar je had wat te zeggen. Dat is bij de PVV niet zo.
Dus Herman, de PVV gaat niet in technische zin op de NSB lijken, de PVV lijkt inhoudelijk op de NSB.
freek
10 november 2009
Goedemorgen de mantelzorger (56) - slot
De rug, de benen, de darmen, de schouders, eigenlijk doet niets het nog naar behoren bij buurvrouw De Vries. Opstaan, plassen, eten, zonder hulp van buiten lukt het niet meer. Ze wilde per se thuis blijven wonen, piekerde niet over verhuizen naar een verzorgings- of verpleeghuis en dus regelde haar dochter meer thuiszorg, en nog meer thuiszorg, en nog meer buren die de hond uitlieten. Twee keer heb ik de hond uit gelaten. Zonder schepje hoor, er zijn grenzen. Voor de thuiszorg was het ondoenlijk geworden, twee maal daags werd de dochter, de alarmering, de buren, de politie en soms allemaal tegelijk ingeschakeld omdat ze weer op de grond lag. "Ik blijf thuis wonen", hield buurvrouw De Vries dapper vol. Nou ja, dapper. Na weken vol ellende zwichtte ze onder grote druk en vertrok naar het verpleeghuis. Onder protest. Daar zit ze nu boos te zijn op de wereld die haar uit haar huis heeft gehaald. Ze weigert de zorg, eist haar hond en maakt ruzie. Want dat kan ze nog heel goed: zich druk maken.
Waarom vertel ik dit?
Om de mythe door te prikken dat oude mensen het best af zijn door thuis te blijven wonen. Dat is misleiding. Wie niet meer zelfstandig kan functioneren, en dat heb ik het niet over wissewasjes als boodschappen doen of ramen lappen, is het beste af in een woonomgeving waar 24 uur per etmaal professionele zorg is. Wanneer buurvrouw De Vries niet misleid zou zijn geweest met het vooruitzicht thuis te kunnen blijven wonen ondanks alle gebreken, had ze op een eerder en beter moment naar een zorgcentrum kunnen verhuizen. Met hond.
Metz de ex-mantelzorger
Waarom vertel ik dit?
Om de mythe door te prikken dat oude mensen het best af zijn door thuis te blijven wonen. Dat is misleiding. Wie niet meer zelfstandig kan functioneren, en dat heb ik het niet over wissewasjes als boodschappen doen of ramen lappen, is het beste af in een woonomgeving waar 24 uur per etmaal professionele zorg is. Wanneer buurvrouw De Vries niet misleid zou zijn geweest met het vooruitzicht thuis te kunnen blijven wonen ondanks alle gebreken, had ze op een eerder en beter moment naar een zorgcentrum kunnen verhuizen. Met hond.
Metz de ex-mantelzorger
Gat
Het ecokathedrale gat in mijn hoofd( zie stapelen 85, 28 oktober)) werd gehecht in het ziekenhuis. Na ruim een week mochten die hechtingen er weer uit. 'Dan ga ik wel even naar de huisarts', sprak ik luchtig tegen de ziekenhuisarts. Nou daar kwam niks van in. Het waren meer dan twee hechtingen en daarom moest ik terugkomen naar het ziekenhuis. Na enig soebatten van mijn kant ging de behandelend arts toch overstag: 'Vooruit dan maar'. Het scheelde me veertig kilometer reizen. Ik belde een week later mijn huisarts. De vrolijke assistente nam op. 'Hij is met vakantie', zei ze, 'maar waar gaat het over? Ik legde mijn gat uit. 'Oh, dat doe ik wel even' ,zei ze, 'kom maar even langs'.
Gisteren heeft ze draadjes er keurig uitgepriegeld.
freek
Gisteren heeft ze draadjes er keurig uitgepriegeld.
freek
09 november 2009
Zurück bleiben
Met oudste broer bezocht ik twintig jaar geleden Berlijn. Het was spannend dus we gingen. De timing was echter niet optimaal, de muur stond nog toen we Berlijn verlieten. De zinderende spanning in de bars aan Alexanderplatz vergoedde veel. Journalisten in nepleren clubjes, wachtend op het uur U. Enkele weken later keerden we terug, in het spoor van de muurspechten.
Ik was toen al geruime tijd verliefd op Berlijn. Tien jaar eerder had ik met vriend Jacques midden in de winter de homobars van Charlottenburg verkend. Jacques had een gids vol spannende herenadressen bij zich. Vooral dat smalle cafe in de Knesebeckstrasse staat me nog helder voor ogen, inclusief de winterbruine vijftiger die drie kwartier lang de zegeningen van een weekje Davos uitserveerde. Tijdens deze trip raakten we 's avonds in Oost-Berlijn verzeild in een dancing met de allures van een nachtclub. Het ging er geanimeerd aan toe, met stiekeme gesprekken in het halfduister. Om elf uur werden de minderjarigen verwijderd door de autoriteiten. Wij moesten om kwart voor twaalf de smoezelige kelder verlaten om de oversteek naar het westen nog te kunnen maken. Het was pal om de hoek bij Checkpoint Charlie dus dat kwartier was ruim zat. Vreemd genoeg heb ik die dancing later nooit meer kunnen terugvinden.
Vijf jaar later bezocht ik met vriend Jochum die Sabine und die Anette, ja, ditmaal was het een heterotoer. Ze woonden volgens mij in de buurt van de Savignyplatz maar volgens Jochum was het Kreuzberg. Het was zonder discussie begin december. Kou en sneeuw heersten, het was nog te vroeg voor sfeer verhogende kerstattributen. Met de verlaten S-bahn ("Zurück bleiben", brulde de spoorfunctionaris op elk station naar een leeg perron; ik roep het op Muiderpoort nog wel eens als niemand het horen kan) reden we naar Oost-Berlijn en vanaf Friedrichstrasse namen we de tram naar zo ver als maar kon. We aten halve kip met een vork die omboog en dronken slap bier. We kochten ons een ongeluk aan bontmutsen om dat blikken geld maar kwijt te raken, probeerden te lunchen in de sjieke tent bij Alexanderplatz waar vijf jaar later het journaille wachtte op de ontknoping ("Nee, alle tafels zijn gereserveerd voor de partijafdeling uit Leipzig") en zagen toen bij een kraampje onder een spoorviaduct een drukte van belang. De dolle dwaze dagen van de Bijenkorf, daar leek het met vooruitziende blik op. Oost-Berlijners graaiden in stapels kerstbomen op zoek naar de mooiste, de langste, de grootste. De prijs was 2 nepmark. We stortten ons in het gewoel ("Hoch die Baume!") en meldden ons een uurtje later bij de grenspost Friedrichstrasse. Met een kerstboom van 2 meter 20. De grenswacht durfde er niet naar te kijken; dat had hij niet gehad op de cursus. Wel controleerde hij onze pasfoto's extra lang. Hoogtepunt was de wandeling met boom door het westen, met name langs Bahnhof Zoo en over de Kurfürstendamm. Waar we die prachtige boom hadden gekocht en wat die wel niet moet hebben gekost? Sabine und Anette waren ook zeer verguld met het cadeau.
Metz in Berlijn
Ik was toen al geruime tijd verliefd op Berlijn. Tien jaar eerder had ik met vriend Jacques midden in de winter de homobars van Charlottenburg verkend. Jacques had een gids vol spannende herenadressen bij zich. Vooral dat smalle cafe in de Knesebeckstrasse staat me nog helder voor ogen, inclusief de winterbruine vijftiger die drie kwartier lang de zegeningen van een weekje Davos uitserveerde. Tijdens deze trip raakten we 's avonds in Oost-Berlijn verzeild in een dancing met de allures van een nachtclub. Het ging er geanimeerd aan toe, met stiekeme gesprekken in het halfduister. Om elf uur werden de minderjarigen verwijderd door de autoriteiten. Wij moesten om kwart voor twaalf de smoezelige kelder verlaten om de oversteek naar het westen nog te kunnen maken. Het was pal om de hoek bij Checkpoint Charlie dus dat kwartier was ruim zat. Vreemd genoeg heb ik die dancing later nooit meer kunnen terugvinden.
Vijf jaar later bezocht ik met vriend Jochum die Sabine und die Anette, ja, ditmaal was het een heterotoer. Ze woonden volgens mij in de buurt van de Savignyplatz maar volgens Jochum was het Kreuzberg. Het was zonder discussie begin december. Kou en sneeuw heersten, het was nog te vroeg voor sfeer verhogende kerstattributen. Met de verlaten S-bahn ("Zurück bleiben", brulde de spoorfunctionaris op elk station naar een leeg perron; ik roep het op Muiderpoort nog wel eens als niemand het horen kan) reden we naar Oost-Berlijn en vanaf Friedrichstrasse namen we de tram naar zo ver als maar kon. We aten halve kip met een vork die omboog en dronken slap bier. We kochten ons een ongeluk aan bontmutsen om dat blikken geld maar kwijt te raken, probeerden te lunchen in de sjieke tent bij Alexanderplatz waar vijf jaar later het journaille wachtte op de ontknoping ("Nee, alle tafels zijn gereserveerd voor de partijafdeling uit Leipzig") en zagen toen bij een kraampje onder een spoorviaduct een drukte van belang. De dolle dwaze dagen van de Bijenkorf, daar leek het met vooruitziende blik op. Oost-Berlijners graaiden in stapels kerstbomen op zoek naar de mooiste, de langste, de grootste. De prijs was 2 nepmark. We stortten ons in het gewoel ("Hoch die Baume!") en meldden ons een uurtje later bij de grenspost Friedrichstrasse. Met een kerstboom van 2 meter 20. De grenswacht durfde er niet naar te kijken; dat had hij niet gehad op de cursus. Wel controleerde hij onze pasfoto's extra lang. Hoogtepunt was de wandeling met boom door het westen, met name langs Bahnhof Zoo en over de Kurfürstendamm. Waar we die prachtige boom hadden gekocht en wat die wel niet moet hebben gekost? Sabine und Anette waren ook zeer verguld met het cadeau.
Metz in Berlijn
Wakker
Breaking News in alle media: de prins kan niet slapen. Hij ligt hele nachten te woelen in zijn bedje. En steeds maar diezelfde film in zijn hoofd: de wuivende palmbomen, het witte strand, de vriendelijke mensen. Maar dan komen de boze, verontwaardigde geluiden vanaf de zijlijn. Dat aanzwellende gemor van het gepeupel. En hij gooit zich kreunend op zijn andere zij.
Als ik lijfarts was van de prins zou ik het wel weten. 'Verkopen die handel Hoogheid', zou ik zeggen,' dan slaapt u straks weer prinsheerlijk'.
freek
Als ik lijfarts was van de prins zou ik het wel weten. 'Verkopen die handel Hoogheid', zou ik zeggen,' dan slaapt u straks weer prinsheerlijk'.
freek
08 november 2009
06 november 2009
haas
We liepen op de polderdijk, Bijke en ik, naast de Noorder Oude Weg, een verbindingswater tussen meren. Rechts van ons de polder die nog opmerkelijk fris groen was. Enkele honderden Grauwe Ganzen scharrelden grazend rond. De dichtsbijzijnde ganzen trokken zich waarschuwend gakkend terug toen wij naderden, maar een haas was de eerste die echt op de vlucht sloeg. Rent een haas gewoonlijk in grote haken, nu moest het diertje vanwege de vele ganzen op volle snelheid slalommen tussen tussen de vogels door. Tenslotte gingen ook de ganzen met veel rumoer op de vlucht. Wat overbleef was een drietal Grote Zilverreigers die als slanke witte bruiden, roerloos stonden te wezen. Hun roomkleurig silhouet stak scherp af tegen het groen van het gras, zodat het leek of ze uitgeknipt en opgeplakt waren.
En boven ons de lucht, die zo herfstig grijs was, dat het melancholiek maakte.
freek
En boven ons de lucht, die zo herfstig grijs was, dat het melancholiek maakte.
freek
05 november 2009
Zelfcensuur
In De Wereld Draait Door legden de getemde cowboys van Powned gisteren onbedoeld een taboe binnen de televisie-journalistiek bloot: het grote geld. Ja, zo antwoorden de oprichters van Powned op een vraag van Yvonne Jaspers, wij gaan flink boven de Balkenendenorm verdienen, desnoods via productiebeeveetjes. Ze zeiden het een beetje op zijn stoute jongens, kan hun het schelen, maar de pijn zat bij Matthijs van Nieuwkerk.
Hij zweeg.
Hij had moeten vragen: "Heren, vinden jullie het gepast om van belastinggeld dubbel zoveel als Balkenende te verdienen?"
Of: "Heren, kunnen we los van wetten en regels niet zelf een morele grens leggen bij pakweg twee ton?"
Maar dat zijn nu net de vragen die dubbeldik verdienende televisiejournalisten niet meer kunnen stellen. Hebzucht leidt tot zelfcensuur, zal ik maar zeggen. En daarom is het grote graaien in de publieke sector taboe bij precies de programma's waar dat kritisch besproken zou moeten worden.
Metz kijkt televisie
Hij zweeg.
Hij had moeten vragen: "Heren, vinden jullie het gepast om van belastinggeld dubbel zoveel als Balkenende te verdienen?"
Of: "Heren, kunnen we los van wetten en regels niet zelf een morele grens leggen bij pakweg twee ton?"
Maar dat zijn nu net de vragen die dubbeldik verdienende televisiejournalisten niet meer kunnen stellen. Hebzucht leidt tot zelfcensuur, zal ik maar zeggen. En daarom is het grote graaien in de publieke sector taboe bij precies de programma's waar dat kritisch besproken zou moeten worden.
Metz kijkt televisie
04 november 2009
stapelen 86
november 2009
augustus 2009 (klik op foto voor vergroting)Onze (Berend, Rob, Freek) toren vordert gestaag. Om het historisch perspectief niet te verwaarlozen, voeg ik twee foto's bij. Eén foto van het begin, toen de fundamenten werden gelegd en één foto van gisteren. We gaan trouwens nog een tijdje door!
freek
EO
Gisteren werd Netwerk, u weet wel die actualiteitenrubriek na het journaal van acht uur en dan op het andere net, verzorgd door de EO en gepresenteerd door hyperventileerder Thijs van den Brink. In het itempje over ' Meer schulden in Nederland', kwam een melancholieke ex vrachtwagenchauffeur aan het woord, die de eindjes niet meer aan elkaar kon knopen. Wat hij nog wel geknoopt had was een strop in het touw dat in zijn schuurtje over de balk hing. Hij had zich bijna.... .
De verslaggeefster was hier als de kippen bij en de cameraman ook 'Met dit touw?' , vroeg de verslaggeefster en de cameraman zoomde mooi in, zodat 's mans hoofd en bungelend touw in één close up waren gevangen. 'Met dit touw', beaamde de ex vrachtwagenchauffeur met droeve snor. In het volgende shot ter afronding van dit onderwerp, was de cameraman op de rug gaan liggen om het bungelende touw van onderaf vast te leggen. Het uiteinde van het touw pluisde een beetje.
De EO is de Evangelische Omroep en niet de Ethische Omroep en dat is een wereld van verschil.
freek
De verslaggeefster was hier als de kippen bij en de cameraman ook 'Met dit touw?' , vroeg de verslaggeefster en de cameraman zoomde mooi in, zodat 's mans hoofd en bungelend touw in één close up waren gevangen. 'Met dit touw', beaamde de ex vrachtwagenchauffeur met droeve snor. In het volgende shot ter afronding van dit onderwerp, was de cameraman op de rug gaan liggen om het bungelende touw van onderaf vast te leggen. Het uiteinde van het touw pluisde een beetje.
De EO is de Evangelische Omroep en niet de Ethische Omroep en dat is een wereld van verschil.
freek
03 november 2009
Angstig Amsterdam
Vanmiddag zat Het Parool niet in de brievenbus. Kan een keertje gebeuren en ik maakte er ook geen punt van. Boven gekomen hing ik mijn natte jas op, zette thee en voelde toen een onverwachte opluchting: géén Parool! Vanmiddag géén ingewikkelde slalomtocht tussen de artikelen over Theo van Gogh en het ziekelijke gejammer van Theodoor Holman door, langs de dweepzieke Wildersvleierij van Ayaan Hirsi Ali en de nergens op berustende standaard verwijzingen naar Marokkanen in allerhande artikelen. Nou ja, nergens op. Het is dat rare kijk-mij-eens-het-beestje-bij-de-naam-noemen waar deze lezer in ieder geval een naar en onbestemd gevoel van krijgt.
De krant van Angstig Amsterdam, dat is Het Parool vandaag de dag.
Gelukkig is er in de ochtend de column van Bert Wagendorp in De Volkskrant, een oase van nuchterheid in de aangeschoten mediawereld. Omdat de redactie begrijpt dat je niet alleen maar het einde der tijden kunt aankondigen, bevat Het Parool ook veel cultuur, stukjes over hippe tenten, kekke kapsels en lekker eten. Het helpt niet. De doem overheerst. Het is dansen op de vulkaan.
Metz leest de krant niet
De krant van Angstig Amsterdam, dat is Het Parool vandaag de dag.
Gelukkig is er in de ochtend de column van Bert Wagendorp in De Volkskrant, een oase van nuchterheid in de aangeschoten mediawereld. Omdat de redactie begrijpt dat je niet alleen maar het einde der tijden kunt aankondigen, bevat Het Parool ook veel cultuur, stukjes over hippe tenten, kekke kapsels en lekker eten. Het helpt niet. De doem overheerst. Het is dansen op de vulkaan.
Metz leest de krant niet
Reclame
Ik ga ongegeneerd reclame maken voor het nieuwste boek van mijn oudste zoon. Ga naar www.johan-faber.nl
Lees en handel!
freek
Lees en handel!
freek
02 november 2009
Groot
Ik stond met Bijke in de ochtend op het landtongetje bij ons dorp, dat het meer in steekt. De mist had zich uitgerold over water en land en het onderscheid tussen deze elementen was vervloeid. Er dreef een koppel zwanen op het olieachtige water en verderop werd dit water spetterend gekliefd door duikende futen. In de klamme grijze lucht kwamen, onzichtbaar, met ruisende vleugelslag en waarschuwende gakgeluiden de ganzen over, op weg naar hun graasgebieden.
Wij stonden stil, Bijke en ik. Deze kleine wereld ervoeren we als oneindig groot omdat ze mateloos was.
freek
Wij stonden stil, Bijke en ik. Deze kleine wereld ervoeren we als oneindig groot omdat ze mateloos was.
freek
Abonneren op:
Posts (Atom)
