Hobby 2

Net van de rouwkaarten bekomen, of de volgende krant ploft alweer in de bus. Pagina 1 van het regiokatern houdt zich frontaal bezig met vrachtwagenspotters. Vroeg gepensioneerd en met de ziel onder de arm bedachten twee mannen deze hobby: ga naast een snelweg staan en fotografeer alle vrachtauto's die langskomen. Soms wel honderd per minuut, laat één van de mannen weten. Daar weet de digitale fotografie wel raad mee.
's Avond worden alle foto's op internet gezet.
Dat was dus hobby twee

freek

hobby 1

Nu ik wat ziekjes ben, lees ik uit arremoe ons provinciale dagblad van voor naar achteren. Dat valt niet mee. Zo las ik een artikel over drie kolommen over een dwaas die rouwbrieven verzamelt. Niet bijzondere rouwbreven of zo, maar gewoon rouwbrieven met een zwart of grijs randje. Omdat hij dat al jaren geleden aan de grote klok heeft gehangen, krijgt hij tientallen rouwbrieven van nabestaanden uit het noorden toegestuurd. Hij plakt de uitgevouwen rouwbrief op een a-viertje, doet er een plastic mapje om en bergt de handel op in een ordner. De foto laat deze dwaas zien voor een kamerwand met ordners.
Ik draai me zuchtend om op de bank

freek

stapelen 158

16 April verscheen het laatste stapelbericht. Intussen was ik zwak, ziek en misselijk. We zijn nu tweeëneenhalve maand verder en onze Porta Celi hoger. We naderen het punt waar de beide zijkanten elkaar zullen raken. Het wordt steeds lastiger om de tegels op hun plek te krijgen. Binnenkort hebben we een bouwsteiger nodig.
Vandaag bezoek van Erik: muzikant en zanger en vanaf Oerol op Terschelling weer met omwegen terug naar z'n woonplaats Vlissingen. Op een bakfiets, tevens podium, slaapplaats en bergruimte. Voorzien van een zonnepaneel voor wat stroom. Erik heeft ons geholpen en staat op de foto op de ladder.

 

 

van onderen 

freek

Out

Even 'out' , niet 'down', vanwege lichamelijk ongemak en daarom waait de geest wat minder.
fr

Geef voor Matthijs

Toen mijn vriendje Jan, die misdienaar was en het dus weten kon, mij vertelde dat de pastoor na de mis het ingezamelde geld voor missie, studie en kerk op één hoop gooide, kon ik hem niet geloven. Ik had toch niet voor niks mijn twee dubbeltjes allebei expres in de gleuf 'missie' gestopt en even expres niet in de gleuven ernaast. En er zaten wel degelijk schotjes tussen de drie vakken van het houten collectebakje. Dat kon je horen als je het scheef hield.
Met dezelfde naïviteit wil ik nu de VARA geloven die zegt dat alles wat ze boven de balkenendenorm betalen aan drie presentatoren, niet van de belastingbetaler komt maar uit de contributie van de leden. Alleen ontstaat er dan een nieuw probleem. Rekent u even mee: in 2013 verdienden de drie van de VARA samen 1,2 miljoen euro. Volgens de balkenendenorm zouden ze gedrieën hooguit 564 duizend euro mogen verdienen. Er gaat van de VARA-begroting 636 duizend teveel naar die drie. En dat betalen dus de 300 duizend leden samen. Per lid maakt dat € 2,12, ofwel ruim 21% van het tientje contributie. Ik stel voor dat de VARA bij de volgende ledenwerfcampagne als leus hanteert: "Geef voor Matthijs. Word lid."   

Metz is geen lid

Twijfel niet

'Twijfel niet. God is er'.
Of: 'Twijfel niet. Jezus leeft'.
Als je rond Zwolle een snelweg opdraait, zie je die woorden nog in een enkele wei staan. Je moet er wel naar zoeken. De wervende christenen hebben de stellige toon verruild voor de nuance. Ik beluisterde vandaag in de auto een radiospotje van de Christenunie over de Europese verkiezingen. Een meneer vertelde waarom een stem op deze partij aan te raden is. Ik moet zeggen: het klonk goed. Niet blind tegen Europa, niet blind voor Europa, een beetje wel, een beetje niet. Ik was het er mee eens. Jammer dat de Christenunie voor deze verkiezingen getrouwd is met de SGP; dat is zelfs voor de opportunistische katholiek in mij een stap te ver.
Maar daar gaat het nu niet om.
Bij thuiskomst gaf mijn buurman mij de post die ik had gemist, waaronder een magazine van de PvdA dat opriep om deze partij te stemmen bij de Europese verkiezingen. Op de omslag van het magazine las ik de bekende holle frasen: 'Een sterk en sociaal Europa', 'Een vuist tegen uitbuiting'.
Twijfel niet, zei mijn buurman: de PvdA en de Christenen hebben hun toon geruild.

Metz en de Europese verkiezingen

Mindfulness

In mijn brievenbus zat van de week een foldertje over de training mindfulness van Annamaria Lap. Dat is voor de buurvrouw links beneden, "die op zoek is naar een betere balans tussen werk en privé". Of voor de buurvrouw rechts beneden, "die beter wil leren omgaan met stress". En wat te denken van jezelf: "Voor jou, om je eigen persoonlijke redenen". Om de kosten hoeven we het niet te laten: €20 voor acht lessen. De prijs alleen al is een medicijn tegen stress.
Tot zover is er niets aan de hand. Gewoon een kwakzalver. Tot je de bijsluiter leest:

Wat heb ik nu aan mijn fiets hangen? Een gemeente die zweefdokters op me afstuurt? Past natuurlijk wel in het beeld van de opdringerige overheid die geen voordeur meer erkent.  

Metz leest de post

BB

We zijn de gemeente De Friese Meren en we worden de gemeente De Fryske Marren. In dit  tijdsgewricht van toenemend nationalisme hebben ook de Friese nationalen toegeslagen, daarbij gesteund door het machtsgeile CDA. Mij maakt de naam niet uit, maar de donkerbruine emoties die de strijd om de naam bij de 'Diep-Friezen losmaakte, verontrust mij. Ik heb een hekel aan ons volkslied gekregen, dat bombastisch spreekt van ' het bruisende  Friese bloed', 'het beste land van aarde', 'het land van eer en roem en 'de oude eer van Friese grond'.
Bloed en Bodem, dus!

freek

ps
een weekje time out; de kleinkinderen komen.

Kiele kiele

Gisteren voer de Dikkop 2 voor het eerst dit seizoen uit op onze drabbige zoete wateren en zette koers naar J alwaar vrouw en ik een kopje koffie dronken. Op de terugweg veranderde de wind voortdurend van richting en trok de lucht langzaam loodgrijs dicht. Opeens kwam de regen met dikke bubbels rondom neer, sloeg hier en daar een bliksem naar beneden en kraakte het onweer.
Drijfnat kwamen vrouw, Bijke en ik thuis en hoorden dat een paar kilometer verderop een bootje door de bliksem was getroffen en ambulances en trauma helikopter onderweg waren.
Geen doden, bleek later, maar toch.

freek

Leven 3

Schoonzus vertelde ook een anekdote die vrouw en mij zeer ontroerde.
Toen de moeder van mijn schoonzus al een beetje vreemd was en ergens in Osdorp woonde, had ze zich opgegeven voor een talentenjacht in het buurthuis. Schoonzus spoedde zich die middag ook westwaarts en zag haar breekbare moeder in een rumoerige zaal het podium beklimmen. Ze tikte nuffig met de strijkstok op de muziekstandaard. Net zoals vroeger in het orkest. De zaal dacht aan een komisch nummer en lachte al bij voorbaat.
Toen ging ze spelen en een verblufte zaal verstomde  en luisterde ademloos.
'Toen was ik toch trots op mijn moeder', zei mijn schoonzus.

freek

Leven 2

Mijn schoonzus hield een liefdevolle toespraak bij de crematie van haar moeder.  De passage waar we om moesten lachen ging als volgt:
De moeder van mijn schoonzus wilde dat haar dochter harpiste werd. Ze drong daar voortdurend op aan en steeds moest de dochter zeggen: 'Nee mam, ik word geen harpiste'.
Haar moeder speelde vaak viool  in de orkestbak bij operavoorstellingen en  streek dan vier aktes volop. En in akte drie kwam mevrouw Mengelberg de orkestbak in. Gaf een paar tokkels op de harp en verdween weer. Ze verdiende hetzelfde  als de moeder van mijn schoonzus.
Vandaar!

freek

Leven

Eergisteren waren vrouw en ik in Amsterdam, bij de crematie van de moeder van mijn schoonzus. Die moeder had een heel leven achter de rug en dat leven had anders kunnen lopen.
Als getalenteerd jong meisje kwam ze op het conservatorium, studeerde cum laude af, kreeg een beurs voor Parijs en toen brak de oorlog uit. Verloor in de oorlog haar Joodse familie, haar man vertrok een tijdje na de oorlog en het verleden begon haar parten te spelen. Ze werd een beetje een vreemde vrouw en verloor haar orkestbaan. De rest van haar leven werd tobben, totdat ze dement werd en milder.
Ze overleed in haar slaap.

freek

Duindorp

de Volkskrant, 18 april 2014

Af en toe maak ik me druk over politici die vinden dat 'de buurt' meer zeggenschap moet hebben en dat de lokale politiek er is om belastinggeld te verdelen over initiatieven van buurtbewoners. Bewoners weten immers zelf het beste wat goed is voor hun buurt. En ik brand ook wel eens aan van praters in Pakhuis De Zwijger die een 'buurtwet' in elkaar willen knutselen. Na een stukje op een andere site, werd ik boos toegesproken door mensen die net zo lekker bezig waren de buurt te vernieuwen. Anderen zeiden dat ik die prietpraat niet serieus moet nemen. Het is een spelletje joh, een hobby van jonge academici die iets willen ontdekken en ambtenaren die kampen met een midlife-crisis.
Maar ondanks mijn luchtige kijk op de wereld en vrolijke inborst, erger ik me het Haagse groen en geel aan de naïeve omgang met democratische grondbeginselen. Aan het ontkennen van tegenstellingen en het toekennen van macht aan handige praters. Die handige praters zullen nu zeggen dat de ontwikkelingen in Duindorp exceptioneel zijn. Wat daar gebeurt kan natuurlijk niet, roepen zij verontwaardigd. Een burgerinitiatief is namelijk pas een burgerinitiatief als zij er het stempel burgerinitiatief op hebben geplakt. Hoe zei Orwell het ook alweer? All animals are equal, but some animals are more equal than others.

Metz leest de krant 

PS. Om de hoek van Duindorp ligt nog een leuke wijk.

Meter

De vrouw uit Burgum stond voor de rechter. Na de ontmanteling van een hennepkwekerij in haar woning, was de elektriciteitmeter verwijderd. De vrouw had eerst geprobeerd om met een generator wat elektriciteit op te wekken, maar toen had haar vriend een leiding om de lege meterkast heen gelegd en had de vrouw zes jaar geprofiteerd van dit kunstje..
Die vriend was al weer exit, want hij ging naar een andere vrouw, omdat, zei de vrouw, ik quote : 'Die had wel een meter in de kast.'
Na deze mededeling vind ik het vonnis van de rechter, een geheel voorwaardelijke werkstraf, terecht.

freek

Kampioen

Vrouw heeft bronchitis en een antibioticum dus ik zit deze dagen in de catering thuis. Dat gaat mij goed af zonder noemenswaardige inspanning. Zo serveerde ik eergisteren bami van de dorpsslager, gisteren lasagne van de zelfde middenstander en vandaag zoek ik mijn heil in het pizzagebeuren.
Ik ben dus een ouderwetse nul in bereiden van maaltijden, nu de nood even aan de man is.
Om dit negatief gevoel te compenseren, ga ik positief denken, want dat heb ik uit de boekjes geleerd. Zo dacht ik gisteren aan het feit, dat ik als jongetje een keer wereldkampioen ver pissen ben geweest.
Met vier kandidaten op de plank over de sloot bij boer Hoekstra, afknijpen, druk opvoeren, loslaten en mijn kringetje in de sloot was het verst.
Deze herinnering hield me overeind, want ik dacht: 'Je kan niet overal goed in wezen.'

freek