Duffe studenten

...Het Parool, woensdag 26 maart...

Omdat de jongens van de overbuurman op de hoek van de straat staan te roken en te beppen, woon ik nu in een gemeentelijk hoofdpijndossier. Het staat in de krant dus het zal wel zo wezen. Laat ik me er maar bij neerleggen: deze dokter er van overtuigen dat je géén hoofdpijn hebt, is onbegonnen werk. Ja, het is me dus wat met de jeugd van tegenwoordig. Maar de redding is nabij. Binnenkort sjokken enkele rechtenstudenten de buurt in - een beetje moe van het kijken naar donkere viaducten en het bereiken van onbereikbare vrouwen - om zich op mijn buurjongens te storten. Ben benieuwd hoe snel ze, scheur in de broek, bril aan diggelen, weer naar hun viaducten terughollen. Het is allemaal een idee van Erik Gerritsen, de vroegere gemeentesecretaris, die zichzelf op kosten van de gemeente heeft benoemd tot kennisambassadeur, waarbij hij het briefpapier van de Universiteit van Amsterdam mag gebruiken. Weten ze op de Alma Mater eigenlijk wel dat ze met die Gerritsen een anti-wetenschapper in huis hebben gehaald? Iemand die - hij heeft op zijn best een natte vinger omhoog gestoken - van te vóren roept dat hij het juiste recept heeft, in plaats van dat achteraf, met overlegging van bewijzen, te verkondigen?

Metz leest de krant

Claus

Ik val in de afscheidsbijeenkomst van Hugo Claus vanuit de stadschouwburg in Antwerpen en ik blijf geboeid plakken. De taal van de sprekers is prachtig en als het ook nog wordt gelezen met een toon en dictie waarin ontroering en vriendschap zacht mee vibreert, dan worden mijn ogen nat. Claus blijft voor mij de Literaire Reuzenpocket no. 2 van de Bezige Bij, gekocht van spaargeld. De donkere omslag met een vrouwenportret van Ed van der Elsken; sensuele lippen. We spreken over 1960 en het is de vierde druk. Ik ben zeventien en heb mijn venster op de wereld gevonden.
freek
p.s. no.1 was: Het stenen bruidsbed

De loop der geschiedenis

Ik lees dat op 28 augustus 1963 zich tweehonderdvijftigduizend mensen hebben verzameld in Washington. Martin Luther King houdt een toespraak, keurig van papier. Na dertien minuten is hij klaar, vouwt zijn toespraak op en krijgt groot applaus. Dan fluistert Mahalia Jackson, die naast hem staat, hem toe: 'Tell them about the dream, Martin'. En Martin begint en nu uit zijn hoofd: 'I have a dream, that one day....'

Elke keer als ik nu weer de flikkerende en grofkorrelige opnamens van dit stuk van Martin's toespraak zal zien, zal ik ook denken aan majestueuze Mahalia, die, met de handen in de zij of naar de hemel gericht, vaak zong: 'Heaven is also a seat at the front of the bus'.

freek

Djoeke 16

Om vijf uur gaat de bel. Djoeke stuift als een echte waakhond de gang in en posteert zich achter de deur. Ik pak haar bij haar nekvel en doe de deur met de andere hand open. Voor mij staat R.

Ik ken hem sinds kort, omdat ik ben toegetreden als bestuurslid van Plaatselijk Belang en daar is R. de secretaris van. Wij van Plaatselijk Belang hebben de opdracht om de belangen van het dorp te behartigen bij de gemeente en dat doen we met verve. Maar goed, R. steekt twee gesloten handen naar voren. Mijn vrouw komt er bij en neemt ze in ontvangst. Twee kievitseieren schenkt R. ons, net geraapt op de maisakker achter de nieuwbouw. Mijn vrouw glundert. Haar vader was vroeger hoofd van de ULO-school in Sneek en in deze tijd brachten veel boerenjongens een kievitsei mee voor de hoofdmeester. 'Met roggebrood en radijs zijn ze het lekkerst', zegt mijn vrouw en ze koestert de eitjes als kleinoden totdat ze zachtjes gekookt worden.

freek

En maar wachten...

Onze blondgekuifde volksvertegenwoordiger houdt de spanning er lekker in. Nou moet gezegd worden, dat hij het tij ook niet meeheeft. Providers halen hem van het wwnet en Harry slaat een plank mis, omdat Goudlokje geen racist is, maar een bekrompen nationalist. En al die moslims uit verre ontwikkelingslanden maar denken dat 'there something rotten is, in the state of Holland. ' Shakespeare had dat al voor Denemarken bedacht en was daar de moslim broederschap net voor.
freek

Andere sferen

Tot 5 april geen nieuwe post van mij. Denk ik.

Metz op Mallorca

boos

Ons prachtblad (sinds1752) bericht dat een jonge moeder uit Sneek €260 boete van een strenge rechter heeft opgelopen, wegens het knijpen in de bovenarm van de juf van haar zoontje. Haar moederhart was opengesprongen toen haar zoontje meldde dat hij door de juf was mishandeld en daarbij zijn arm toonde, alwaar een vurig rood plekje zichtbaar was. Op naar school dus, dit moederdier en terugknijpen. Toch werd deze daad van moederliefde afgestraft, niet in de laatste plaats omdat de klas verklapte dat het jochie een zuigvlek op zijn arm had aangebracht, om de juf in diskrediet te brengen. Dan heb je toch wel de neiging als moeder, om je lekkere knul een lel te verkopen.
freek

Dagboek uit een wachtwijk (16) - webberig

...brochure stadsdeel Zeeburg, 25 maart...

Het is twee weken stil geweest (zal door Pasen komen) maar vandaag lag er weer een fleurige folder van mijn overheid in de brievenbus. Werd de vorige keer nog gevraagd wat ik wil, nu wordt een web aan de man gebracht, genaamd wijkweb, een web dat mij helpt om vrouwen te helpen om te leren fietsen. Nooit geweten dat vrouwen niet kunnen fietsen. Alle vrouwen die ik ken, kunnen fietsen. Ze kunnen niet schaken, dat heb ík dan weer geleerd van wijlen Jan Hein Donner die op het weerwoord van een feministe dat hij griezelig bezig is, omdat de volgende stap is dat hij beweert dat negers niet kunnen schaken, riposteerde: "Nee, u heeft mij niet begrepen. Negerinnen, die kunnen niet schaken".
Maar goed, ik dwaal af. "Stel u wilt bijvoorbeeld een kookcursus organiseren" staat in de folder. Het is maar een voorbeeld. "Dan kan Civic Zeeburg u helpen met het aanvragen van een subsidie". Subsidie? Als ik in staat ben om een kookcursus te organiseren heb ik geen subsidie nodig. Dan heb ik cursisten nodig. Met geld om de cursus te betalen. Nu zou ik persoonlijk wel een kookcursus willen volgen, liefst eentje die door een zwarte vrouw wordt gegeven want de Afrikaanse keuken vind ik spannend maar daar doet het web niet aan.
Vroeger, toen de Indische Buurt nog geen Vogelaarwijk was, kreeg elke bewoner eens per jaar een folder in de bus met een aanbod. Vies woord tegenwoordig: aanbod. Je aanmelden voor peuterdans, bridge voor beginners, musicalgroep, klassiek koor, dat is allemaal zeer ouderwets. Tegenwoordig krijg je reclamefolders in de bus die je wijzen op webben die je helpen om je ideeën die je niet hebt om te zetten in evenementen die je zelf met subsidie moet realiseren. Ik word er een beetje webberig van.

Metz leest reclame

stapelen 32

foto 3: eind van de ochtend

foto 2: ietsje later in de ochtend

foto 1: de ecokathedraal op de vroege ochtend van 25 maart 2008
(Klik aan voor vergroting)

Met een kalm gangetje rijd ik over de rustige A7 naar de ecokathedraal. De autoradio meldt de één na langste ochtendfile ooit, met de mooie lengte van 888 km. De kathedraal ziet er wonderlijk uit met al die sneeuw. Ik maak een paar foto's. Boven mij miauwt een cirkeltrekkende buizerd. Berend en ik kunnen niet verder met onze restauratiewerkzaamheden, omdat het te glad is en de sneeuw het werkzicht te veel beperkt. We gaan Siebe helpen met zijn toren. Aan het eind van de ochtend is die aanmerkelijk hoger geworden. Eendracht maakt macht.

freek

Laurens is dood

Als je van iemand mag zeggen dat hij een grote mond combineerde met een klein hartje, dan was het Laurens wel. Afgelopen donderdag bleek zijn hart behalve klein ook zwak. Reeds bij de eerste ontmoeting, ik meen in 1978 op een redactievergadering van het maandblad Student, keek ik met open mond naar zijn optreden: hier was een echte opschepper aan het werk, wars van zelfkritiek, vol van poch, maar toch was het godsonmogelijk om boos op hem te worden. Want du moment dat je enige twijfel aan zijn woorden wilde uiten, enig begin van ergernis voelde opwellen, dan omwikkelde dat grote gulle lijf je met warmte, met maatjesgevoel, met herinneringen aan gezamenlijke avonturen die hem in een enorme hinnikgiechel deden uitbarsten die geen twijfel toeliet en geen ergernis accepteerde. Zoals de herinnering aan een nachtelijk bezoek aan Hansje Brinkers, waar we als gevolg van zijn gebral werden lastig gevallen door een Engelse messentrekker, die ik met veel gelul tot vriendschap maande terwijl Laurens persisteerde in laster, zodat de messentrekker voortdurend bleef schakelen tussen agressie en begrip. Ik verdenk hem ervan het op de spits te hebben gedreven omdat het achterafverhaal daar beter van werd.
Kameraadschap was zijn grote kwaliteit. Vooral de kameraadschap in verzet tegen de heersende machten, smaakte hem goed. Op PvdA-vergaderingen, het maakte eigenlijk niet uit waar het over ging, was hij graag stout en in dat verband hebben we ons meerdere malen met een kinderlijk genoegen geroerd. De PvdA-afdelingsvergadering bij het afscheid van Rob Oudkerk staat me het meest helder bij. Laurens was duidelijk: die man deugde niet; die man moest weg. Als lid van het afdelingsbestuur hoorde hij zich op de vlakte te houden, maar ja, de vlakte, dat was niet zijn biotoop. Dus eindigde de avond met Laurens en enkele companen in verzet op de achterste bankjes en enig journaille daar omheen.
Behalve van aandacht hield Laurens van spelletjes. Dat bleek al in Hansje Brinkers maar ook de avondjes Risk met hem waren legendarisch. Geen enkele, ik herhaal: geen enkele afspraak kwam hij na. Diep in de nacht verraadde hij je, kwam plotsklaps toch met die aanval op Afrika, maar dit verraad ging gepaard met zo'n aplomb, zo'n dikke lach en het ontkurken van nog zo'n fles, dat je wel moest buigen. En goed vinden. En het was ook goed.
Alleen zo verrotte kort.

Metz herdenkt

Stil

Na enkele dagen België, schakelde ik op de terugreis bij Maastricht radio 1 weer in. Hoort bij thuiskomen. Ik viel midden in het nieuwsbulletin: "IOC-voorzitter Jacques Rogge zegt dat hij stille diplomatie bedrijft in China."
Knappe man, die Rogge. Hij moet eens vanaf de A4 Hoofddorp binnen rijden. Kijken hoe hij dat varkentje wast.

Metz luistert radio

sneeuw

Op Tweede Paasdag ligt hier een pak sneeuw. Sneeuw in de winter maakt vrolijk, in het voorjaar, als alle leven weer begint, melancholiek. Het treft ook niet dat twee van mijn favoriete dichters kort achter elkaar zijn doodgegaan: Jan Eykelboom ('jij vederlichte molensteen') en Ed Leeflang ('het kan toevallig alles, wat het mag') En daarom komen mijn gedachten bij Nijhoff terecht en ik zeg zacht voor mij uit:
' Het sneeuwt, wij zijn gestorven,
huiswaarts omlaag gedwereld,
het sneeuwt, wij zijn gestorven,
het sneeuwt tussen de korven.
(Uit: Het lied der dwaze bijen)
freek

vroege pasen

Het is stervenskoud bij ons, vooral als de wind over het water naar ons toe blaast, maar desondanks zijn de Duitsers al weer in grote getale gesignaleerd. De mannenclub-Duitsers, die een jaar hebben gespaard om een grote kruiser te huren, die met bier vol te laden, om dan bij ons in de haven neer te strijken. Beslagen ramen van de kajuit wijzen op een hoge temperatuur binnen en soms maken ze een korte wandeling om de benen te strekken. Je hebt geen last van ze, want het zijn thuisdrinkers. Dan zijn er de jongelui-Duitsers. Serieuze studentikoze types, die veel trekken rond ons dorp, met rugzak, veldfles en kijker. Tenslotte zijn er de jonggezin-Duitsers; vriendelijke mensen met beleefde kinderen, die veel kuieren en weinig beleven. Deze Duitsters komen allemaal naar ons dorp omdat het Pasen en voorjaar is en 's nachts twee graden onder nul.
freek

Oudste

Ons prachtblad (sinds 1752) heeft een goed bericht: de oudste tureluur van Nederland (19 jr) is terug van zijn overwinteringsadres in Mauretanië en neergestreken op het land van de ijsbaan in Westerland (Wieringen) Een sperwer, zo vermeldt ons blad, doodde vier jaar terug zijn vaste partner en het mannetje op het nest ernaast. Sindsdien vormt de tureluur een broedpaar met zijn toenmalige buurvrouw.
Kijk, die tureluur krijgen ze niet klein.

freek

Lentedip

Metz voorzomert