Mijn vrouw heeft het van de vriendin van de moeder van Jorrit Bergsma, u weet wel: die van goud op de 10 km. Waarom is Jorrit boos weggelopen als reserve van de ploeg die de ploegachtervolging deed?
Dat zit zo: Jorrit was reserve en had verwacht, zo als het ook ging bij de meidenploeg, dat de reserve ook, een desnoods onbeduidende voorronde, zou rijden. Dan zou hij ook een gouden plak krijgen want dat schrijven de regels voor. Maar Jorrit mocht geen rondje rijden en bedankte toen feestelijk voor de reserverol. En nu komt het: waarom geen enkel rondje? Omdat Sven Kramer en zijn ploeg wisten dat Jorrit dan meer medailles dan Sven zou halen en alle publicitaire aandacht naar zich toe zou trekken.
Dat mocht niet, vandaar!
Daar hoor je journalisten niet over!
freek
20 maart 2014
19 maart 2014
Festival
De afdeling Stad van het duo Stad & Land heeft enkele maanden in een archiefkelder opgesloten gezeten, speurend naar kattebelletjes van Amsterdamse politici uit de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw. Ieder zijn hobby. Maar af en toe moet je weer eens het heden in, de straat op, ruiken hoe de stad er nu bij ligt. Zo belandde ik gisteravond in De Melkweg bij het 'Festival van de lokale democratie'. In verschillende zalen en zaaltjes waren interviews, debatten en televisieopnames. Die zaaltjes waren karig gevuld, de aanwezigen dribbelden vooral drukkig heen en weer door de wandelgangen. Om elf uur werd in een grote zaal Pauw & Witteman opgenomen. Normaal zet ik dan de televisie uit en verdwijnen de heren in een puntje midden in het beeld maar dat kon nu niet. Aan tafel zaten bekende politici en bekende journalisten, in de zaal zaten vooral onbekende politici, gehuld in T-shirts van hun partij. Ik vermoed dat de organisatoren van het Festival de Amsterdamse doorsneeburger warm wilden maken voor de lokale democratie. Maar als ik het goed zag waren er helemaal geen doorsneeburgers in de zaal aanwezig. Ook na afloop, bij het grote drinken en elkaar op de schouder slaan, zag ik overal politici en journalisten en nergens zoekende, schuifelende bewoners. Wel waren er opvallend veel mooie jonge meisjes, die om de bekende politici en journalisten zwermden en ook aan ze zaten. Voor mij was dat nieuw maar misschien was ik vergeten dat dat normaal is. Na een paar maanden onder de grond te hebben geleefd, kijk je weer fris de wereld in.
Metz in de stad
Metz in de stad
Stapelen 153
Een tussendoortje, want Berend was jarig en dan stapelen we niet, maar drinken een glas.
Op foto één maakt Freek een foto en Johan maakt een foto van Freek
Foto twee is de foto van Freek, toen Johan een foto van Freek maakte.
Op foto één maakt Freek een foto en Johan maakt een foto van Freek
Foto twee is de foto van Freek, toen Johan een foto van Freek maakte.
foto 1
foto 2
freek
18 maart 2014
Kelder
De voetbalclub van mijn dorp speelt in de kelder van het amateurvoetbal: de vijfde klas en bivakkeert daar onder in het tweede rijtje. Het kan dus niet lager. Vroeger was de laagste klas de zevende, maar ook het amateurvoetbal holt achteruit in belangstelling. Ik ben 's een paar jaar voorzitter van zo''n zevende klas clupje geweest. Het was net echt. De trainer kreeg een kleine vergoeding en een riante reisregeling om de fiscus te misleiden. Spelers uit naburige dorpen werden gelokt met een trainingspak en nieuwe schoenen. En elke nieuwe trainer nam ook spelers mee van zijn oude club. Die waren in de ogen van de trainer goed, of hadden ruzie gehad. Zo bestond mijn dorpsclupje in de Vechtstreek op een gegeven ogenblik uit zeven donkere jongens, die door de trainer uit de Bijlmer waren geïmporteerd. Ze waren exotisch, maar konden niet beter voetballen dan de dorpsjongens.
Verder was het een crime om vrijwilligers bij de club te houden. Ze hadden de echte macht in de club, want bij elk klein verschil van mening riepen ze vrolijk: '' Nou, dan kap ik er mee..." En dan lag de kantine plat en holden we onze financiële ondergang tegemoet. Dat wisten ze.
Ik papte dus en hield nat.
Freek
Verder was het een crime om vrijwilligers bij de club te houden. Ze hadden de echte macht in de club, want bij elk klein verschil van mening riepen ze vrolijk: '' Nou, dan kap ik er mee..." En dan lag de kantine plat en holden we onze financiële ondergang tegemoet. Dat wisten ze.
Ik papte dus en hield nat.
Freek
17 maart 2014
Haasje
Even verderop in Friesland maakten twee voetbalteams zich klaar om een potje te ballen. Toen ze het veld opkwamen, zagen ze iets op de middenstip. Het bleek een jong haasje dat in de palm van de hand kon. De voetballers werden week en hebben het beestje opgepakt. Daardoor was de kans verkeken dat moederhaas, die wellicht toekeek vanuit een aanpalend weiland, zich weer over haar jong zou ontfermen. De voetballers het beestje naar een dierenopvang gebracht, waar het met de fles zal worden opgefokt. Moeder haas is een jong armer en de voetballers moeten een wedstrijd inhalen,
freek
freek
14 maart 2014
Wiegel
Gisteravond was ik bij Wiegel. Hij hield een causerietje in de kroeg tegenover mij, dus ik kon het niet laten om even de straat over te steken. Z'n praatje was voor de lokale ondernemersvereniging, dus de biotoop paste hem. Buurman kroegbaas heeft zijn etablissement zwaar oudhollands ingericht en om half negen schreed Wiegel in dit geweld van koperen pannen, ouderwetse fotoportretten en onderdelen van spinnenwielen e.d. binnen; de linkerhand losjes in de zak van zijn colbert. Hij hield vergenoegd een praatje tegen subsidievreters en voor lagere lasten en was na drie kwartier en twee glazen bier verder, klaar. Niks nieuws gezegd, maar wel met een vanzelfsprekendheid, die in de zaal de indruk wekte dat de huidige generatie politici slechts dombo's zijn.
In het vragenrondje na z'n voordracht, stak hij de ondernemers een hart onder riem en ontweek concrete vragen over de politieke actualiteit. Alleen in terloops tussenzinnen werden we gewaar dat oud staatssecretaris Weekers ( 'een brave man') een drol is, Rutte het bij het verkeerde eind heeft en de PvdA een flinke tik op de neus verdient. En steeds weer die terugkerend mantra, hoe hij, Wiegel, de zaakjes in zijn tijd, vooral slim, had opgelost.
Het was een leerzame avond.
freek
In het vragenrondje na z'n voordracht, stak hij de ondernemers een hart onder riem en ontweek concrete vragen over de politieke actualiteit. Alleen in terloops tussenzinnen werden we gewaar dat oud staatssecretaris Weekers ( 'een brave man') een drol is, Rutte het bij het verkeerde eind heeft en de PvdA een flinke tik op de neus verdient. En steeds weer die terugkerend mantra, hoe hij, Wiegel, de zaakjes in zijn tijd, vooral slim, had opgelost.
Het was een leerzame avond.
freek
13 maart 2014
Stil
Het was gisteren stralend, fris weer, dus ik ging met hond Bijke de velden in om te luisteren en te kijken. Dat viel tegen. Het gras was weliswaar fris groen, de schapen vuilwit, maar verder was er niks te zien of te horen; geen kieviten buitelend in de lucht geen grutto op een paal en zo ijzingwekkend stil dat de plotselinge alarmkreten van scholeksters, verderop bij het meer, mij deden opschrikken. . Van mijn jongensjaren herinner ik me de drukte in het vroege voorjaar. Elk vogelpaar en dat waren er honderden, bewaakte hun nestterritorium. Elk vogelmannetje sloofde zich in de lucht uit voor zijn wijfje. Een lucht vol gedoe en lawaai
En nu: ik zag niks, ik hoorde niks.
Bijke rook iets en ging aan het graven naar een veldmuisje.
freek
En nu: ik zag niks, ik hoorde niks.
Bijke rook iets en ging aan het graven naar een veldmuisje.
freek
12 maart 2014
Stapelen 152
Een stralende ochtend, met vorst in de vroege ochtend en een lekker zonnetje om 11.00 Het wordt steeds lastiger om de tegels op hun plaats te krijgen. Ik heb mijzelf ontwikkeld tot tegelzwaaier. Met een goede zwaai krijg ik de zes kilo wegende tegel zo'n twee en een halve meter de lucht in en daar staat dan Berend, die vangt en zorgt voor stapeling.
Om elf uur hebben we een historisch moment bereikt: Berend kon overstappen van de ene naar de andere stapelkolom.
Om elf uur hebben we een historisch moment bereikt: Berend kon overstappen van de ene naar de andere stapelkolom.
Het licht om 8.00 uur
Het licht om 11.00
De historische stap van Berend
(klik op foto voor vergroting)
freek
11 maart 2014
Bestelbus
Ook op het platteland heerst het wetteloze regiem van criminele bendes. Zo werd in een nabijgelegen dorp 's nachts een bestelbus gestolen, nota bene vol met gereedschap. Een gevoelige slag voor de eigenaar.
Het bericht van de politie op internet bracht dus veel verontwaardiging teweeg in onze contreien. Gelukkig corrigeerde de politie haar eigen bericht de volgende dag. De bus was ergens anders in het dorp geparkeerd en dat was de eigenaar even kwijt.
freek
Het bericht van de politie op internet bracht dus veel verontwaardiging teweeg in onze contreien. Gelukkig corrigeerde de politie haar eigen bericht de volgende dag. De bus was ergens anders in het dorp geparkeerd en dat was de eigenaar even kwijt.
freek
10 maart 2014
1907
Het huis in 1907, links. De straat leeg, Mijn vader en moeder zijn nog niet geboren en ik weet helemaal nog van niks. De Eerste Wereldoorlog moet nog komen. Rechts op de foto het balkon van het gemeentehuis. Eerder in de tijd was dat het optrekje van de adellijke familie V. van C. Wie nu door deze straat loopt wordt vergiftigd door de hardgele, groene en rode kleuren van Het Kruidvat, De Trekpleister, Blokker, Hans Anders. Geef mij maar het grijs van deze foto!
freek
07 maart 2014
Geur
Het voorjaar is vroeg, het gras gaat groeien, dus jagen overal rode tractoren met giertanken over ons vlakke land. De 'm' is in de maand. Rusteloos rijden ze heen en weer over het grasland en racen daarna weer terug naar de gierput om verse lading in te nemen. De modder zwiept van de meter dikke banden. De bestuurders zijn mannen met alpino -en baseballpetjes op en een drijfnat sjekkie in de mond. Het zijn geen boeren, maar werknemers van een loonbedrijf, want boeren besteden veel uit.
Ik loop met Bijke naar de horizon en snuif de weeë, maar toch prikkelende geur van stront op.
Hmmm, lekker!
freek
Ik loop met Bijke naar de horizon en snuif de weeë, maar toch prikkelende geur van stront op.
Hmmm, lekker!
freek
06 maart 2014
1928
We schrijven 1928. Mijn ouders puberen en mijn (latere) geboortehuis is versierd. Een vroegere eigenaar van het huis viert het 175-jarig bestaan van zijn bedrijf, Voor de gelegenheid is de naam van de founding father van deze firma opnieuw boven de winkeldeur geschilderd. Het toenmalige winkeliers echtpaar staat er trots bij.
freek
freek
05 maart 2014
Stapelen 151
Weer heeft Berend iets nieuws bedacht: twee schragen met daarover brede planken, om de afstand tussen maaiveld en top van de Porta Celi iets kleiner te maken. Omdat het plankier bij Berend zijn eerste poging om op dit bouwsel te klimmen, vervaarlijk kraakte, oordelen we dat ook deze vinding van Berend is mislukt.
We doen het nu met een tafel uit het atelier van Le Roi en Rob heeft beloofd dat hij deze tafel na gebruik in de bijenwas gaat zetten.
200 tegels gestapeld, 11.00 uur gestopt omdat we het zat waren.
We doen het nu met een tafel uit het atelier van Le Roi en Rob heeft beloofd dat hij deze tafel na gebruik in de bijenwas gaat zetten.
200 tegels gestapeld, 11.00 uur gestopt omdat we het zat waren.
de poort vanonder gezien
11.00, weer 8 cm hoger
(klik op foto voor vergroting)
freek
04 maart 2014
1942
Nog eentje uit de doos van het internet. Een zonnige, idyllische foto: paard en wagen, rustige voerman, kinderen. Het is het oorlogsjaar 1942. Paard en wagen passeren mijn geboortehuis. (tweede van links) Mijn vader was net begonnen als elektricien, waterfitter en loodgieter. Die woorden gebruikte hij altijd. Het huis was door mijn beppe gekocht en hij loste af.
1942.
De oorlog lijkt ver weg maar is het niet. Tegenover het huis van mijn ouders stond het gemeentehuis en daar werden, even later, Engelandvaarders opgebracht, na een mislukte vluchtpoging met een watervliegtuig uit Engeland, dat niet op het Tjeukemeer kon landen. De RAFpiloot was de zoon van een kroegbaas in het dorp, dus die kende het meer, maar de poging was verraden. En er werden in ons huis twee Amsterdamse hongerkinderen opgevangen, maar toen was het al 1944.
Ik zeg nu 'ons', want ik ben in de winter van 1942 geboren!
1942.
De oorlog lijkt ver weg maar is het niet. Tegenover het huis van mijn ouders stond het gemeentehuis en daar werden, even later, Engelandvaarders opgebracht, na een mislukte vluchtpoging met een watervliegtuig uit Engeland, dat niet op het Tjeukemeer kon landen. De RAFpiloot was de zoon van een kroegbaas in het dorp, dus die kende het meer, maar de poging was verraden. En er werden in ons huis twee Amsterdamse hongerkinderen opgevangen, maar toen was het al 1944.
Ik zeg nu 'ons', want ik ben in de winter van 1942 geboren!
(klik op foto voor vergroting)
freek
03 maart 2014
1953
Ik pluk een foto van internet: het is 1953 en de lokale tabak, koffie -en theefabriek Douwe Egberts bestond 200 jaar en schonk een carillon aan het dorp, waar de fabrieken stonden. Ik was 11 en was er bij, ergens achteraan. Op de foto zien we het volk, bijeengehouden door één politieman, in de Torenstraat staan, rustig op een strakke lijn. Daarvoor de tambours van harmonieorkest Concordia. Ik was ooit een blauwe maandag leerlingklarinetst van dit korps, maar toen de uniformpet in zicht kwam, paste ik. Op de voorgrond zijn de leden van de fabrikantenfamilie De Jong te zien, die in villa's buiten het dorp woonden en rechts in de hoek zit Wylde (wilde) Wietse, de burgemeester van ons dorp, die deze erenaam verdiende omdat hij het sluitingsuur van de dorpskroegen tijdens de kermis persoonlijk tot stand bracht, door met een gummilat de etablissementen leeg te vegen. Met de dorpsagent op de achtergrond, maar toch... .
De toren met carillon is rechts, maar niet te zien. Het spreekgestoelte is voor de ingang van sigarenmagazijn Het Hoekje getimmerd. Ik denk dat de eigenaar Bouke v. D op de bovenverdieping langs de gordijnen staat te gluren. Hij was vroeger de begenadigde doelman van v.v. De Kooi en is jong gestorven, Zijn zoon Jelle zit nog steeds in de zaak.
De toren met carillon is rechts, maar niet te zien. Het spreekgestoelte is voor de ingang van sigarenmagazijn Het Hoekje getimmerd. Ik denk dat de eigenaar Bouke v. D op de bovenverdieping langs de gordijnen staat te gluren. Hij was vroeger de begenadigde doelman van v.v. De Kooi en is jong gestorven, Zijn zoon Jelle zit nog steeds in de zaak.
(klik op foto voor vergroting)
freek
Abonneren op:
Posts (Atom)





.jpg)
.jpg)
.jpg)


.jpg)
