De Deelen

Gisteren, een zonnige morgen en ik was in De Deelen , een laagveen natuurreservaat tussen Oldeboorn en Heerenveen. De lage zon streek over de gouden rietlanden, lichtte droge geelblinkende graspollen aan, streelde het water tot het diepblauw werd en verscherpte de silhouetten van de kale elzebomen, die in dit landschap de wacht houden.

Deze De Deelen zagen er heel anders uit dan op de schilderijen die Sjoerd de Vries van De Deelen maakte en die worden geëxposeerd in het museum Belvedère. Die zijn geschilderd met veel tonen grijs en de scheiding tussen land en lucht is op zijn doeken verdampt in een lichte mist.

Ik ontdekte een Bruine Kiekendief in één van de elzen en vlak voor mij uit het hakhout sloeg een koperwiek op de vlucht. Verder gaf de Kleine Bonte Specht acte de presence en was ik een red alert voor honderden ganzen in maten en soorten.

Het was een mooie woensdagochtend.



freek

Ho

Onze geverfde vogel Wilders, mag Engeland niet in. Heel parlementair Nederland op de achterste benen: vrijheid van meningsuiting, vrijheid van verkeer van mensen en goederen.
Ik begrijp het wel, voor deze zaken staan we pal en het gaat om principes, nietwaar?
Maar toen ik de motivatie van de minister van Binnenlandse Zaken van Engeland hoorde, die Wilders likkebaardend voorlas, bekroop mij toch de gedachte ' zit wel wat in...'
Wat moet je met zo'n stokebrand binnen je grenzen. Maar toen dacht ik weer: 'nee, nee, dat moet een democratie kunnen hebben...'


freek

Sensatiebakkers

...de Volkskrant, vandaag...

Het valt als agent van politie of burgemeester van Weesp niet mee om iedereen tevreden te stellen. Bert van Slooten van Radio 1 gaf vanmorgen vroeg - achteraf dus - de schuld aan de burgemeester. "U hebt de schooldirecteuren niet geïnformeerd!", sprak hij op het inquisitietoontje dat journalisten aanslaan als ze een kritische indruk willen maken.

Zegt de burgemeester: "Ouders en scholen hebben maandag bericht van ons gehad".

"Ja, maar u hebt ze niet verteld dat dinsdagavond de beelden van verdachten bij Opsporing Verzocht vertoond zouden worden!" houdt Bert vol. Hij heeft geleerd dat burgemeesters altijd jokken.

Zegt de burgemeester: "Dat hoorde ik ook pas om vier uur 's middags. Die beelden waren toen net bekend en justitie en politie bepalen dan wat wijsheid is voor hun onderzoek". Lijkt me verstandige taal van deze overheidsdienaar, zoals trouwens het gehele handelen en communiceren van de Weesper autoriteiten bij mij accuraat overkomt. Ooit, inmiddels ruim 15 jaar geleden, heb ik namens de overheid moeten handelen en communiceren na moord en rumoer in de buurt, en één ding heb ik van die tijd geleerd: als er stront is willen journalisten méér stront. En méér bloed, méér schuld, méér treurnis, meer érg, méér lezers, méér kijkers.

Sensatiebakkers zijn het. Warme sensatiebakkers, dat dan weer wel.

Beet! denkt Bert van Slooten intussen: "U loopt dus achter de feiten aan!!"

Ook de geschreven pers is op jacht naar sensatie waar schuld bij hoort. Waanzinnige taferelen ontstonden omdat de burgemeester niet alles tegen iedereen vertelt. Waarna die taferelen blijken te bestaan uit het feit dat schooldirecteuren vreemden van het schoolplein sturen, wat me voor alledag heel verstandig lijkt. Bovendien: 10 tegen 1 dat die vreemden journalisten waren...

...de Volkskrant, vandaag...

... sensatiebakkers van de Volkskrant bijvoorbeeld.

Metz leest de krant

Chauffeur

Met maat G., die het koud had en zijn vrouw J. kwam ik tijdens een wedstrijd in de bestuursloge van mijn cluppie terecht. Hier zit het bestuur, gasten van het bestuur en wij dan. Ik ontmoette er John J., een vroegere makker in het gemeentebestuur waar ik een tijdje deel van uitmaakte. Heden ten dage heeft John een baantje als Commissaris der Koningin in F.
Ondanks dit laatste, ging onze ontmoeting van 'oude jongens krentenbrood en we lachten wat af om die oude verhalen. Wel merkte ik dat John het had over 'mijn chauffeur' en langzamerhand bekroop mij het gevoel, dat we wat uit elkaar gegroeid waren.

freek

familieverhalen 15

Mijn tante G. was van 1907 en stierf op eenennegentigjarige leeftijd. Ze bleef ongetrouwd, had alleen een kuiervriendin en werkte vanaf haar veertiende in een manufacturenwinkel voor boerentextiel; tot haar zeventigste, want tante G. had nooit geen pensioen opgebouwd. Ze liet zich, nadat ze van Drees ging trekken, uitbetalen in textiele waren. Na haar dood vonden we kasten vol met moltondekens, een dressoir volgepropt met handdoeken en een bedstee, waarin degelijk ondergoed manshoog lag opgestapeld.
Op hoogtijdagen kwam ze bij ons eten en als we haar snelle kittige stap in de steeg naast ons huis hoorden, riep de hele familie in koor: 'tante G.... '.
Tante G. is altijd 'thuis' blijven wonen. Eerst bij mijn pake en beppe en later bij mijn beppe, die ze verzorgde tot mijn beppe's kankerdood. Mijn moeder vond dat tante G. haar moeder stuurs en ongeïnteresseerd verzorgde, maar ze deed het wel.
Tante G. kon niet koken. De enkele keer dat ik bij haar logeerde at ik mondjesmaat en kokhalzend. Ze maakte thee uit regenbakwater en kookte vlees in dat zelfde regenbakwater, hetgeen een grijze vezelsubstantie opleverde; verder waren de aardappelen glashard en de groente altijd kledderig doorgekookt.
Ik kwam bijna elke zondag bij haar omdat zij, als er weer een 'Kapitein Rob' of 'Erik de Noorman' stripboekje werd uitgebracht, ze dat onmiddellijk kocht en mij op de hoogte stelde. Ik las en herlas.
Tante G. was de enige volwassene die ik kende, die van leren hield. Tot op hoge leeftijd haalde ze diploma's, die haar weer wat wijzer maakten over een deel van de textielbranche. Op een keer vond ik een leerboekje over corsetterie en bustehouders. Met rode oortjes las ik stiekem dit werkje. Ik zal tien geweest zijn.
Eén zin staat nog, na decennia, in mijn geheugen gegrift: 'Indien de cliënte de bustehouder wil passen, laat men haar licht voorover buigen, zodat de borsten soepel in de cups glijden'.

freek

Capuboerka

...Het Parool, 7 februari...

De drukte over het boerkaverbod is weer verstomd en terecht. So what als vrouwen over straat willen voortschuiven als een rol tapijt. Zo lang ze maar herkenbaar zijn als je met elkaar te maken hebt: op school, op het werk, op de naturistencamping, om eens een paar van dat soort locaties te noemen.
Nee, dan de totale gezichtsbedekking die groepjes voetbalsupporters verkiezen wanneer ze kwaad in de zin hebben. Daar zouden clubs, KNVB en Tweede Kamer zich, nu eens met rede, druk over mogen maken. Dat heeft namelijk niets te maken met religieuze afzondering of puberaal verzet maar louter met berekening. Zonder herkenning immers geen identificatie. En zonder identificatie geen strafvervolging voor vernieling, bedreiging en geweld.
Wat let de clubs om binnen hun poorten de totale gezichtsbedekking te verbieden? Weg met die capuboerka's! Alleen als het onderweg van huis naar het stadion pijpestelen regent, mag de capuchon van het regenpak tijdelijk over het gezicht worden dichtgeveterd. Maar rond het sportveld vertoont iedereen gewoon een neus, twee ogen en een mond. Om "Citroen, citroen, citroen, Hoofddorp Boys wordt kampioen" mee te roepen bijvoorbeeld.

Metz leest de krant

Zingen

Eergisteravond was ik weer bij mijn cluppie. Ze wonnen, deze keer van NAC. Bij ons speelt ene Popov op de linksbackplaats. Over deze Povov, een Balkanner, was vorige week uitgebreid in ons prachtblad te lezen. Hij was aan de zwier gegaan na de verloren wedstrijd tegen Vitesse en door de politie aangehouden. Onze Povov had zes keer de hoeveelheid toegestane alcohol in het bloed, reed op twee lekke banden en op een éénrichtingsweg, tegen het verkeer in.
Bezopener kan je ze niet hebben.
Maar goed, de trainer zei dat er een onderscheid moest zijn tussen privé en werk, dus Popov speelde. Straks doet hij dat tussen z'n taakstraf door.
En hij speelde alsof de politie hem op de hielen zat, alsof hij alle restjes alcohol in zijn lichaam aan het verbranden was. Hij maakte met een snoeiharde kopbal de eerste goal en langzaam rolde vanaf de tribune het gezang, dat begon op de staantribune met de harde kern supporters: 'Daar moet op gedronken worden, hi, ha, ho'.
Tien minuten voor tijd werd hij gewisseld, een publiekswissel, al had ik hem, als ik trainer was geweest, de longen nog uit zijn lijf laten lopen. Het stadion nam massaal afscheid van Popov: 'Popov is de BOB van Heerenveen, Popov is de BOB van Heerenveen, Popov is de BOB, Popov is de BOB, Popov is de BOB, van Heerenveen'.
Hij zal het tot in de kleedkamer nog gehoord hebben en misschien heeft hij het begrepen.

freek

Een ontvangen signaal

...de Volkskrant, zaterdag 7 februari...

Eindelijk, de baan waar ik al jaren op wacht staat in de krant. Signalen ontvangen en vanuit de wentelwiek integraal vertalen in beleid met gevoel voor verhoudingen. Sommige mensen wilden als kind later snoepwinkelier worden, missionaris in een witte Porsche of straaljagerpiloot, maar voor mij was altijd duidelijk dat ik ooit nog eens afdelingsmanager Signaleren en Accountmanagement zou worden. Alhoewel ik geen twijfel ken bel ik morgen (even goede indruk maken!) Herke Elbers. Die is namelijk kwartiermaker Ontwikkeling en Strategie bij de gemeente Amsterdam en haar (zijn?) telefoonnummer staat onder de advertentie. Voor inlichtingen. Alsof het zo niet duidelijk genoeg is.

Metz leest de krant na tip van lezer Rob

Roestplek

Er werd 'volluk' geroepen aan de achterdeur en er stond een Paulus de Boskabouterachtig mannetje. Hij stelde zich voor als directeur van een natuumuseum. Hij was op zoek naar roestplekken (rustplekken) van ransuilen en wilde onze taxusboom inspecteren. Bij de boom keek hij naar beneden en niet naar boven; hij keek naar schijtsporen verduidelijkte hij. Er was niks te zien.
Aan de tafel praatten we even bij. Hij was een bioloog tegen het pensioen aan en deed nog deze leuke onderzoeksklus in Friesland, alvoren te retireren. Hij kon mooi over uilen vertellen en vertelde dat ransuilen in de winter bij elkaar klonteren. Bij Heeg zaten er vijfenzeventig in een paar bomen. Je telt ze, als ze 's avonds uitvliegen.

freek

Platteland

De muskusrattenvanger, parkeert zijn fourwheeldrive in de berm.
Op de laadklep is een sticker geplakt.
Jagen is natuurlijk, staat daar op.
Van de aangekoppelde aanhangwagen rijdt hij een trekkertje.
Het voertuig start moeizaam.
Het benzinemoterje gaat pruttelen.
ARBO-proof gaat hij het bevroren land in.
Bij de dam over de sloot controleert hij zijn val.
Ik glibber op eigen risico verder door de sneeuw
Bij een landhek voert een norse hobbyboer zijn schapen bij.
Hij zegt geen boe of ba als ik voorbij kom en groet.
De wereld is vuilwit met een grijze lucht er boven.
Hoog in de lucht vliegen ganzen over.
Aan de horizon komt de grondmist aanrollen.
Zo ijlen de dagen voort op ons platteland.


freek

Familieverhalen 15

Mijn grootvader van vaders kant had een Bismarcksnor, zo één met fiere punten. Ik was zijn naamgenoot en hij leerde mij zwemmen en vissen. Toen hij kanker kreeg, lag hij stil op een bed in de achterkamer.
Uitgeteld! Mijn opoe verzorgde hem.
Voor het eerst weer op bezoek, liep ik aarzelend naar hem toe. Ik was acht en zag tot mijn verbazing dat zijn snor naar beneden hing. Hij had een ander gezicht gekregen. Tien dagen later was hij dood. Hij heeft niks meer tegen mij gezegd. Geen 'dag grote visser'. of hé, kanjer van een zwemmer'.
Ik vind dat nog steeds jammer.


freek

Schouderduw

...Het Parool, vandaag...

Ik heb de beelden nu zesentwintig maal bekeken en weet het zeker: het was een schouderduw. Akkoord, Schaufeli zette hem fors in maar Simons buitelde vooral zo kolderiek langs de zijlijn omdat hij niet oplette. En dan nog. Even het stof afkloppen en vlaggen maar weer.

Nu moet Schaufeli (mooie naam trouwens, Felix Schaufeli, een ik-figuur uit een roman van Hermans) 1450 euro boete betalen plus de kosten (kosten?) en hij mag vijftien jaar niet meer naar zijn cluppie.

Niet uit, niet thuis.

Felix Schaufeli is 39. Hij moet dus tot zijn 54-ste wachten eer hij weer naar zijn superboeren mag. Die alleen maar superboeren zijn omdat Felix en zijn maten week in, week uit als dolle dwazen langs de kant staan te roepen en te juichen. En als-ie dan echt over de rooie gaat komt hij niet verder dan een schouderduw.

Ik ken die man niet maar ik mag hem wel.

Metz kijkt tv en leest de krant

Sensatie

Ik liep mijn rondje Boornzwaag en het was verhipte koud. Daarom liep ik met mijn hoofd gebogen, zodat ik niets anders dan het asfalt zag, waarop ik liep. Dat heb ik vijf kwartier volgehouden, zo op het randje van asfalt en berm en ik moet zeggen dat het een aparte sensatie was. Het oor nam het werk van mijn ogen over. Zo hoorde al in de verte een windvlaag aankomen, die mij even later naar rechts duwde. Ik hoorde aan het geruis van de wind, dat ik het elzenhakhoutbosje was genaderd en en aan de fluitklank van de wind , dat ik de boerderij met de paarden passeerde en aan mijn aangezicht voelde ik welke bochten ik nam. Ik heb zo gelopen tot ik weer bij de bebouwde kom was en had intussen allerlei plannetjes gemaakt en flarden uit het verleden laten passeren.
Johnny van Doorn (de selfkicker) schreef het al: 'De geest moet waaien'.


freek

Overpeinzing op de zondagochtend 4

Het is toch vreemd, dacht ik, dat ik na veertig jaar weer langs de paden van mijn jeugd loop. Het dorp waar ik de meeste boodschappen scoor, ligt 6 km van ons dorp, maar dat boodschappendorp is wel het dorp waar ik geboren ben en opgegroeid.
Mijn geboortehuis is nu een werelwinkel, waar ik wel 's een verantwoord cadeautje koop. Het huis daarnaast, was het huis waar mijn ouders later gingen wonen, is nu de Urker Vishal en als ik een bakje kibbeling haal (zonder saus, graag) zie ik mijn zoon in de box staan, waar nu de koelvitrine staat.
Verder is er veel dood hier, van wat ik vroeger kende, maar soms kom ik iemand tegen en dan blijf ik staan en hij of zij ook en dan zeggen we vaak tegelijk: 'Verrek,.... da's een tijd geleden'.

freek

Stelletje stinkerds

Wat een stelletje stinkerds om ouwe mensen zo te pesten", zegt tante N. terwijl ze de brieven van Pretium Telecom naar het midden van de tafel schuift. "Gefeliciteerd met uw keuze voor het Pretium Weekend Vrij abonnement ", zo begint de brief die directeur Nyks eind december 2008 stuurde aan tante N. van 86.
"Ik heb helemaal niks besteld", weet ze zeker, "ik heb tegen die man aan de telefoon zelfs gezegd dat ik alles bij het oude wil laten, ja!"
- Dus u heeft 'ja' gezegd.
"Welnee!"
- Maar u zei net ook het woordje 'ja'.
"Ja, maar niet omdat ik iets wilde veranderen."
- En dat woordje 'ja' hebben ze op hun bandopname achter een andere vraag geplakt: de vraag of u een abonnement van Pretium wil bestellen, met automatische incasso op... wat was uw gironummer ook al weer, tante?
"Uh, 44 en dan 68, effe nakijken, hoor".
- Dat hebben ze dus ook, en vandaar dat ze nu van uw rekening gaan afschrijven. Elke maand vóóraf de abonnementskosten en achteraf de gesprekskosten.
"Mij maken ze niet bang, ik heb die gasten gebeld en gezegd dat ze geen cent van me krijgen! Hij dreigde me en zei dat ik er voor zeker een jaar aan vastzit en dat ze een incassobureau bij me langs sturen."
Vanaf 29 januari belt tante met Pretium. En dat belt niet lekker.

...klik op de brief voor een groter beeld...

Enige maanden eerder was mijn 92-jarige moeder, zus van tante N., plotseling verstoken van de voicemail, en dat was nou net de enige noviteit in communicatieland waar ze aan hechtte. Na enig speurwerk ontdekte mijn broer J. - een expert in administraties - dat ze zonder daartoe opdracht te hebben gegeven was overgestapt van de KPN naar Pretium. Met veel kunst- en vliegwerk is ze weer terug verhuisd naar de KPN. Net op tijd want haar zonen waren, ondanks hun vredelievende inborst, zich al aan het opmaken voor een belegering van het kantoor van de heer J. Nyks aan de Amerikaweg 10 te Haarlem.

En nu dus tante N., net zo bijdehand als haar zus en net zo hard bedrogen door deze Haarlemse flessentrekker, die volgens de wet het gelijk aan zijn kant heeft. Er deugt niks van Nyks, maar veel erger is dat de wet niet deugt.

...klik op de brief voor een groter beeld...

Vraag aan de KPN: Waarom sluit u mensen af die niet bij u opzeggen?
Tsja, zegt de meneer van de KPN, wij moeten van de Opta in het kader van de marktwerking abonnementen direct stopzetten en het nummer overdragen zodra een andere partij meldt dat iemand over wil stappen. Andersom geldt deze voorwaarde overigens niet.
Om de marktwerking alle ruimte te geven staat de wetgever in Nederland dus toe dat elk simpel 'jaatje' in een telefoongesprek genoeg is om gekaapt te worden, met telefoonnummer en automatische incasso's erbij.
Ho ho, werpt de slimme lezer tegen, dan blokkeer je toch die incasso!
Dat stopt inderdaad de betaling maar dan is je telefoon tot nader order afgesloten.
Liefhebbers van ongure telefoonhandel lezen verder op http://forum.trosradar.nl/viewtopic.php?t=23373

Metz bij zijn tante