Wij hebben een beetje raar gemeentebestuur. Dat bestuur neemt besluiten waarin staat dat zij voortaan een positieve grondhouding zal aannemen. Vooral als er tricky bouwplannen worden ingediend, die nogal schade toebrengen aan ons open landschap, regent het positieve grondhoudingen, in plaats van ja of nee te zeggen.
Die term is niet gejat van één of andere sergeant-majoor (Ga in de positieve grondhouding staan...), maar is geleend van de vroegere woordkunstenaar R. Lubbers. Een positieve grondhouding is in hoge mate verneukeratief. Het schept namenlijk twee verwachtingen; de indiener van het bouwplan denkt dat het wel snor zit en de bezwaarden krijgen vaderlijk van de burgemeester te horen, die zijn kinderen liefdevol de regels van de democratie nog één keer uitlegt,'U krijgt straks alle kans nog, als de wettelijke procedure start, om uw bezwaren kenbaar te maken... !)
Dat 'starten' begint meestal een jaar later, de aanvrager heeft veel tijd en geld in het ontwerp gestoken, ons bestuur is al twee keer een maquette komen bekijken en herinnert zich uitsluitend nog haar positieve grondhouding van een jaar geleden. Hoofdschuddend gooien ze alle bezwaren in de prullenmand en hebben de bezwaarden weer's lekker gefopt.
freek
06 maart 2009
05 maart 2009
stapelen 68
Het miezerde een groot gedeelte van de ochtend in de ecokathedraal, maar toen ik er 's ochtends om acht uur arriveerde scheen nog een waterig zonnetje. Dat zonnetje en de opkomende lente activeerde tientallen vogels in de kathedraal om hun territorium af te bakenen en verleidingskunst te etaleren. Het floot, zong, sloeg, koerde, en krijste dat het een lieve lust was. Een een tropisch regenwoud, die ecokathedraal.
Wij stapelaars hadden andere dingen aan ons hoofd; Siebe ploeterde opgewekt in z'n eentje aan een toren van tien meter, Berend, Johan en ik, zochten het wat kleinschaliger, door een keermuurtje te bouwen en als gezang van de week kwam 'Annabel, ik ben niets zonder jou, Annabel', naar boven drijven. Wellicht had dat ook te maken met de olifant in Emmen, Annabel, die was gevallen en toen doodgegaan.
freek
Wij stapelaars hadden andere dingen aan ons hoofd; Siebe ploeterde opgewekt in z'n eentje aan een toren van tien meter, Berend, Johan en ik, zochten het wat kleinschaliger, door een keermuurtje te bouwen en als gezang van de week kwam 'Annabel, ik ben niets zonder jou, Annabel', naar boven drijven. Wellicht had dat ook te maken met de olifant in Emmen, Annabel, die was gevallen en toen doodgegaan.
freek
04 maart 2009
Stopknop
Vanmiddag om half zes gehoord in de radio nieuwsberichten: in Veenendaal heeft een buschauffeur een groep passagiers naar het politiebureau gebracht omdat ze op de stopknop hadden gedrukt ZONDER bij de halte uit te stappen. De politie heeft alle gegevens van deze groep genoteerd en ze naar huis gestuurd omdat ze niet konden achterhalen wie er precies op de stopknop had gedrukt.
Gelukkig heeft de radio ook een stopknop.
Heb ik op gedrukt.
Metz luistert radio
Gelukkig heeft de radio ook een stopknop.
Heb ik op gedrukt.
Metz luistert radio
Gevonden
Mijn blik wordt scherper, al had ik wel een beetje de hulp van achterbuurvrouw Els nodig, die mij tipte: in de els en/of berk achter de boerderij van Albert zitten uilen. Er heen en na wat speuren ontdekte ik negen ransuilen, die verspreid in de kruin hun roestplek hadden ingenomen. Ik was zo opgewonden, dat ik voorbijgangers, waaronder een fietser en een automobilist staande hield om ze naar dit fenomeen te laten kijken. Niemand vond dit erg en we stonden met z'n allen een poosje te kijken. De ransuilen keken naar ons; dat zag je als iemand wegging, dan draaiden hun uilenkopjes mee. Ik heb een foto genomen, waar vijf van de negen uilen op staan. En nog één met eentje. Klik wel op de foto's om ze groter te maken. Dan zie je onze gevederde vrienden het het beste.
freek
03 maart 2009
Feest
Dit weekend was het zover. Het plaatselijk koor waarin vrouw de sterren van de hemel zingt bestond zoveel jaar en hield een feestelijke bijeenkomst met een lopend buffet. Dit alles in een luxe verbouwde deel van een boerderij aan de boorden van ons meertje. Wij zaten zoals het hoort aan lange tafels en schepten nog eens bij. Tussen de bedrijven door werden veel goede en mooie woorden gesproken en werden 'stukjes' opgevoerd. Zo was er een prachtscene van twee dames bij de kapper, die onder het permanentje zetten, het wel en wee van het koor bespraken. Ook was er een koorlid die het presteerde om de namen van alle vierenveertig koorleden in een lang gedicht een plaats te geven en tenslotte zorgde een uitvoering van een op maat gesneden aflevering van het aloude Farce Majeur, voor de nodige hilariteit.
Tegen een uur of tien, was het afgelopen. Dat lijkt vroeg, maar we waren al vanaf drie uur bezig met bunkeren en praten en daar komt bij dat de gemiddelde leeftijd van ons dorpskoor niet meer zo piep is.
freek
Tegen een uur of tien, was het afgelopen. Dat lijkt vroeg, maar we waren al vanaf drie uur bezig met bunkeren en praten en daar komt bij dat de gemiddelde leeftijd van ons dorpskoor niet meer zo piep is.
freek
02 maart 2009
Voorjaar 2009
Ik maakte zaterdag mijn ommetje en hoorde, dit jaar voor het eerst, het mij bekende 'ieuw-wiet, ieuw-wiet'. Tussen de slordige eskaders van meeuwen en kraaien zag ik het eerste verliefde kievitenstelletje sierlijke curves in de lucht maken. Ik ben slapend lid van de Bond van Friese Vogelbeschermings Wachten, dus ik wacht niet, maar doneer wel. Bovenstaande vereniging heeft een ietwat hybride karakter. Enerzijds zijn de leden verwoede eierzoekers in het veld, anderzijds beschermen ze na 1 april de nesten van de weidevogels, overleggen met boeren en tellen jongen.
Buurman Jan is zo'n typ; hij heeft een scherp oog voor alles wat vliegt. Zo meldde hij onlangs dat vorig jaar in een boom waar ik duizend keer langs loop een slechtvalk had gebroed en dat er vier jongen waren uitgevlogen. Ik had nooit niks gezien.
Maar zaterdag zag ik mijn eerste kieviten van dit seizoen. Het eerste kievitsei is nog niet gevonden, maar zij waren er druk mee bezig.
freek
Buurman Jan is zo'n typ; hij heeft een scherp oog voor alles wat vliegt. Zo meldde hij onlangs dat vorig jaar in een boom waar ik duizend keer langs loop een slechtvalk had gebroed en dat er vier jongen waren uitgevlogen. Ik had nooit niks gezien.
Maar zaterdag zag ik mijn eerste kieviten van dit seizoen. Het eerste kievitsei is nog niet gevonden, maar zij waren er druk mee bezig.
freek
27 februari 2009
Finito
Ik heb het even na gekeken. Voor het zaterdagnummer van ons prachtblad van 20 oktober 1962, schreef ik over hem. Ik was toen negentien, snabbelde wel eens met een stukje voor de krant en was met een fotograaf vanuit Friesland met de trein naar Amsterdam gereisd, om hem te ontmoeten. Dat mislukte: de anti-rooktempel aan de Korte Leidse Dwarsstraat waar ik hem op zou zoeken, was afgefikt en ik moest mij beperken tot een sfeerreportage van het Leidseplein, en de Pleiners. Dat valt niet mee als je daar op een zondagochtend bent, maar ik wist nog een pagina vol te schrijven.
Later zag ik hem een keer bij het Lieverdje, maar toen was ik al weer ouder en onderwijzer ter stede. Bij dit beeldje, een geschenk van de sigarettenfabrikant Hunter, (Ha, heerlijk Hunter...) hield hij zijn happenings tegen roken (uche, uche ,uche ) en tegen overmatig consumeren,(de misselijk makende middenstand...) Dit alles, met een dikke knipoog.
Weer veel later kwam ik hem wel's tegen in het café naast het stadsdeelkantoor van Zeeburg, waar ik met Metz en anderen een consumptie nuttigde. Hij was toen al een beetje van de wereld, maar oreerde nog als de beste met dat wat brouwende, nasale stemgeluid. Hij had zijn vlotten gebouwd en dreef nu uit in verpleeghuis en kroeg.
Nu is hij dood. Robert Jasper Grootveld, man van de vrije stadslucht.
freek
Later zag ik hem een keer bij het Lieverdje, maar toen was ik al weer ouder en onderwijzer ter stede. Bij dit beeldje, een geschenk van de sigarettenfabrikant Hunter, (Ha, heerlijk Hunter...) hield hij zijn happenings tegen roken (uche, uche ,uche ) en tegen overmatig consumeren,(de misselijk makende middenstand...) Dit alles, met een dikke knipoog.
Weer veel later kwam ik hem wel's tegen in het café naast het stadsdeelkantoor van Zeeburg, waar ik met Metz en anderen een consumptie nuttigde. Hij was toen al een beetje van de wereld, maar oreerde nog als de beste met dat wat brouwende, nasale stemgeluid. Hij had zijn vlotten gebouwd en dreef nu uit in verpleeghuis en kroeg.
Nu is hij dood. Robert Jasper Grootveld, man van de vrije stadslucht.
freek
26 februari 2009
Generatieconflict
Met kleinzoon heeft opa zo'n honderd bakjes met speengrond, 'zand', zegt kleinzoon, gevuld, om zaaigoed in op te kweken. Opa en kleinzoon waren bij dit werkje voortdurend met elkaar in discussie en dat kwam hoofdzakelijk door kleinzoon, die van deze arbeid een beetje hyper werd en niet duldde dat opa ook maar één hand uitstak om hem te helpen. Opa werd op den duur een beetje kregelig van dit voortdurende,'nee, dat wil ik doen' en negeerde de luidkeelse protesten door kloek mee te scheppen.
Kleinzoon van vier, bleef verontwaardigd en mokte en werden de contouren van een komend generatieconflict zichtbaar.
freek
Kleinzoon van vier, bleef verontwaardigd en mokte en werden de contouren van een komend generatieconflict zichtbaar.
freek
24 februari 2009
stapelen 67
Op dinsdag 24 februari, om elf uur 's morgens, werd een vreemd verschijnsel waargenomen aan de Yntelaan te Mildam. Twee heren van een zekere leeftijd staken elkaar de handen toe en maakten, met de benen hoog gooiend, een kabouter Plop rondedansje. Voorbijgangers zullen ongetwijfeld verbijsterd deze genante vertoning hebben aanschouwd.
Wat deze voorbijgangers niet wisten was, dat het bovengenoemde heren gelukt was om, na achttien maanden, het voorhof van de ecokathedraal ruim en vlak te krijgen, nadat deze ruimte door een misverstand met steenbergen van twee meter en hoger was volgeplempt.
Eerdergenoemde heren hebben een groot aandeel gehad in het wegwerken, sorteren en hergebruiken van deze stenen, trottoirbanden en zinkputten.
freek
Wat deze voorbijgangers niet wisten was, dat het bovengenoemde heren gelukt was om, na achttien maanden, het voorhof van de ecokathedraal ruim en vlak te krijgen, nadat deze ruimte door een misverstand met steenbergen van twee meter en hoger was volgeplempt.
Eerdergenoemde heren hebben een groot aandeel gehad in het wegwerken, sorteren en hergebruiken van deze stenen, trottoirbanden en zinkputten.
freek
Hogerop.
Sinds kort bivakkeren wij, als wij een wedstrijd van ons cluppie bezoeken, regelmatig in hogere sferen. Wij gaan dan met de lift naar driehoog in het stadion, worden door een hostess vriendelijk ontvangen, doen een gratis bakkie, kijken in fauteuiltjes naar de wedstrijd, nuttigen in de pauze wederom een versnapering en na afloop kunnen we ons ook nog laven aan de drank, als we zouden willen. Dat komt allemaal omdat mijn maat G. een lijntje heeft naar de mevrouw die over de kaarten gaat van dit Walhalla. We hebben wel tegen elkaar gezegd dat we weer terug gaan naar onze vaste plek achter de goal, maar voorlopig zitten we goed met dit koude weer.
De club heeft trouwen veel aan G. te danken, die les geeft aan buitenlandse spelers en rondleidingen verzorgd.
Andersom heeft G. weer veel, misschien wel alles, aan de club te danken.
Jaren geleden kreeg hij, na zijn Nederlandse les voor buitenlandse spelers, een hartstilstand in dit stadion. Clubarts en fysiotherapeut hebben toen weer leven in hem gepompt en nu gaat het al weer jaren goed met hem.
freek
De club heeft trouwen veel aan G. te danken, die les geeft aan buitenlandse spelers en rondleidingen verzorgd.
Andersom heeft G. weer veel, misschien wel alles, aan de club te danken.
Jaren geleden kreeg hij, na zijn Nederlandse les voor buitenlandse spelers, een hartstilstand in dit stadion. Clubarts en fysiotherapeut hebben toen weer leven in hem gepompt en nu gaat het al weer jaren goed met hem.
freek
23 februari 2009
Een geeuw voor de leeuw
Waarom wordt Paul de Leeuw zo uitgemolken. Het hele zapweekend komt hij langs en ik zap door. Op vrijdag de voorpret, op zaterdag de pret en op zondag de napret en het is al lang geen pretje meer. Ja, toen onze Paul begon had hij de brutale frisheid van een ondeugend jongentje. Paultje durfde. Maar na een decennium is die lef een maniertje geworden, met gewoonte-gebaartjes, gewoonte-gekkebekken, gewoonte -mongooltjes, gewoonte-schofferingen. En gewoontegetrouw zoomt de camera altijd in op rare dikke vrouwen die gierend hun plas laten lopen, als ze door Paultje te kakken worden gezet.
Dit treurige schouwspel wordt uitgezonden door de 'verschillige' VARA, die vroeger de arbeiders wilde verheffen en die nu routineuze ranzigheid verwart met vooruitstrevendheid en durf.
freek
Dit treurige schouwspel wordt uitgezonden door de 'verschillige' VARA, die vroeger de arbeiders wilde verheffen en die nu routineuze ranzigheid verwart met vooruitstrevendheid en durf.
freek
21 februari 2009
De ware crisis
Vraag: kan een bank zonder toestemming van de rekeninghouder geld van een rekening afhalen en storten op de rekening van een flessentrekker?
Antwoord: ja.
Van de rekening van mijn tante N. (86) is ruim 20 euro verdwenen in de zakken van Pretium Telecom. Ook van haar zus' (93) rekening is geld gehaald zonder opdracht of toestemming.
De ware crisis zit hem niet in dalende omzetten of slechte kredieten. De ware crisis is een morele crisis. Om de marktwerking een kontje te geven, accepteert de overheid namelijk telefonische oplichting, gevolgd door roof. Banken zijn medeplichtig. Ik maak me sterk dat er - behalve dus Nederland - geen land in de wereld te vinden is waar bejaarden na een kuchje in een onbegrijpelijk telefoongesprek, geld van hun rekening zien verdwijnen.
Metz bij zijn tante
Antwoord: ja.
Van de rekening van mijn tante N. (86) is ruim 20 euro verdwenen in de zakken van Pretium Telecom. Ook van haar zus' (93) rekening is geld gehaald zonder opdracht of toestemming.
De ware crisis zit hem niet in dalende omzetten of slechte kredieten. De ware crisis is een morele crisis. Om de marktwerking een kontje te geven, accepteert de overheid namelijk telefonische oplichting, gevolgd door roof. Banken zijn medeplichtig. Ik maak me sterk dat er - behalve dus Nederland - geen land in de wereld te vinden is waar bejaarden na een kuchje in een onbegrijpelijk telefoongesprek, geld van hun rekening zien verdwijnen.
Metz bij zijn tante
20 februari 2009
Reclame
Ik tufte langs 's heeren wegen in Friesland en viel met de autoradio in het reclameblok voor het nieuws van onze provinciale zender. Het blokje werd volgeschetterd door Poiesz Supermarkten, een prijsvechter in deze regio. Ik liet de woordenvloed gedachtenloos over mij heen komen,. maar plotseling veerde ik op: 'Nee, heb ik het goed verstaan... , werd dat echt gezegd..., ik zal me wel vergissen...'
Ik besloot om de volgende keer op te letten, en het lot wilde dat ik drie uur later weer het reclameblokje trof. Ik luisterde scherp, en ik had mij niet vergist.
Luid en duidelijk kwam uit de luidspreker:
Vier Masturberenburg voor €....
's Avonds gooide Poiesz zijn weekaanbiedingen door onze brievenbus en daar stond het, maar net even anders:
freek
Ik besloot om de volgende keer op te letten, en het lot wilde dat ik drie uur later weer het reclameblokje trof. Ik luisterde scherp, en ik had mij niet vergist.
Luid en duidelijk kwam uit de luidspreker:
Vier Masturberenburg voor €....
's Avonds gooide Poiesz zijn weekaanbiedingen door onze brievenbus en daar stond het, maar net even anders:
Viermaster
Beerenburg
voor €...freek
19 februari 2009
Voorjaarsvakantie
Kleinzoon César is bij vrouw en mij, dus ons levensritme gaat een versnelling hoger.
Toen zijn ouders hun huis aan het verbouwen waren was hij een geregelde gast aan tafel, nu zit er een week of zes tussen de laatste keer en nu.
Maar hij kent ons huis nog op z'n duimpje en alle rituelen komen als vanzelfsprekende terug.
Toch keek hij eerst even zoekend rond toen hij het huis betrad.
'Djoeke is nog dood , hè opa, stelde hij toen vast.
Ik heb hem die magische hoop niet willen ontnemen.
'Ja, Djoeke is nog dood, César!'
(hond Djoeke is 24 november 2008, doodgegaan)
freek
Toen zijn ouders hun huis aan het verbouwen waren was hij een geregelde gast aan tafel, nu zit er een week of zes tussen de laatste keer en nu.
Maar hij kent ons huis nog op z'n duimpje en alle rituelen komen als vanzelfsprekende terug.
Toch keek hij eerst even zoekend rond toen hij het huis betrad.
'Djoeke is nog dood , hè opa, stelde hij toen vast.
Ik heb hem die magische hoop niet willen ontnemen.
'Ja, Djoeke is nog dood, César!'
(hond Djoeke is 24 november 2008, doodgegaan)
freek
18 februari 2009
familieverhalen 18; tante Maaike 2
Toen mijn tante Maaike dood was, plaatsten mijn ouders een advertentie in Het Parool, omdat tante Maaike in het Amsterdam van de oud-AJC en van de scheepsbouw nogal wat naamsbekendheid had. Obligaat verschenen onder de advertentie de namen van de laatste familieleden. Tante Dien ontbrak en daar had tante Maaike toch mooi veertig jaar mee samengewoond. Ze deelden weliswaar niet het bed, maar wel de etage. Toen ik bij mijn ouders verhaal kwam halen, was het leed al geschied. Tante Dien was boos en ontroostbaar. Nadat eerst haar familie was uitgemoord, werd ze nu door burgerlijk onfatsoen van mijn ouders gepasseerd in de overlijdensadvertentie van tante Maaike, haar hartsvriendin. Mijn ouders waren bang, dat daar praatjes van zouden komen, als tante Dien in het rijtje nabestaanden zou staan. In mijn toespraak bij de crematie probeerde ik één en ander nog recht te breien, maar tante Dien bleef onverzettelijk boos, ook op mij en ze wilde geen contact meer. Later zag ik haar nog een keer als een broos oud vrouwtje schuifelen op de Albert Cuypmarkt, een beetje weirdo. Ik wilde haar niet aanspreken, maar toen ik later weer eens bij haar op bezoek wilde gaan, was haar naamplaatje van de deur geschroefd.
freek
freek
Abonneren op:
Posts (Atom)