Bouterse

Bouterse heeft grote contracten afgesloten: één met een Canadees om goud uit de Surinaamse grond te halen en één met een Chinees om de rijstproductie in het district Nickerie te verbeteren.
Ik quote: 'Volgens Bouterse zal het ooit door Nederland opgezette Wageningen, een rijstproductie -en onderzoekscentrum, in ere worden hersteld'.
Over deze zin heb ik wel wat te zeggen:
Ooit was mijn Surinaamse zwager onderzoeker en veredelaar van rijst in dit Surinaamse Wageningen. Met zijn ingenieursdiploma op zak, wilde hij zijn land dienen en de resultaten logen er niet om. Hij werd bekend onder de rijstverdelaars en gaf adviezen in andere ontwikkelingslanden.
Toen kwam Bouterse met een coup aan de macht en werd alles anders. Bouterse aanhangers werden, zonder kennis van zaken, op gecreëerde managementposten gezet en wilden ook snoepen van het Nederlandse ontwikkelingsgeld. En er kon geen tractor worden gekocht zonder een vergoeding voor de eigen portemonnee. Mijn zwager pikte dat niet en ging naar Paramaribo om verhaal te halen. Hij werd van het kastje naar de muur gestuurd en bij terugkomst in Nickerie was zijn kweek -en kruiswerk met rijstplantjes gesaboteerd. Dat was jaren werk naar de knoppen en dus een  ramp en mijn zwager verliet gedesillusioneerd zijn land, werd ontwikkelingswerker in Mali, kreeg daar een infectie en stierf op de intensive care in Nijmegen. En de rijstplantages in Nickerie werden een woestenij onder de onbeholpen, maar grijpgrage Boutersekliek
Dus vanwege mijn integere, maar dode Surinaamse zwager, zeg ik tegen Bouterse: 'Vuile hufter en dief, je beste mensen naar de sodemieterij helpen en nu de praalhans spelen met een chinees contract in je bloederige handen.
Klootzak!

freek

Debilisering

klik voor een vergroting

Of ik naar de Warme Nest Bijeenkomst wil komen, vraagt de Community.


Metz leest overheidspost

Wind

Het woei eergisteren en niet zo'n beetje ook. De weilanden waren een bewegende zee van platgeduwde en in golven ruisende grassen. De windstoten maakten kleurschakeringen in het gras van zilvergrijs tot heldergroen (vijftig tinten groen zak maar zeggen). Wij liepen buitengaats het ommetje dat hier 'de Hoek om ' heet. Zo'n vijf kilometer een rondje polderdijk. Wij voelden de elementen, leunden tegen de wind en kwamen fietsers tegen die afgestapt waren, omdat ze anders de kans liepen om in de sloot te worden geblazen. Wij voelden ons stoer en riepen kinderlijk enthousiast dat ' deze windstoot nog harder is dan de vorige'.
Alleen Bijke de hond ging haar gewone gang; snuffelend in de bermen, op de loer bij een muizenhol en voor en achter ons rennen.
Ze spoorde niet goed vanwege de zijwind, maar daar hebben we haar niet over gehoord.

freek

De ledenvergadering 2

Zo'n ledenvergadering van Metz in A'dam is toch wel een slagje anders dan bij ons op het platteland. Hier komen we bij elkaar omdat de statuten dat nu eenmaal voorschrijven. Wij, dat zijn een aantal vaste bejaarden, de pet aan de kapstok en die, bij wijze van spreken, nog Domela Nieuwenhuis in het veen hebben horen preken over 'de nieuwe wereld'. Verder één of twee verdwaalde jongelieden, die de wereld willen verbeteren en die voordurend hardop nadenken hoe het, in schoonheid gestorven, ombudsteam weer leven is in te blazen. Ze willen zo graag helpen.
Tenslotte is daar het lokale partijkader van middelbare leeftijd. Deze jongens en meisjes  zijn bestuurslid , gemeenteraadslid of wethouder. Ze weten van wanten en leggen ons uit hoe goed ze het met ons voorhebben.
Bij de rondvraag wordt vaak opgemerkt, dat het niet meer zo als vroeger is, toen was je nog strijdbaar hè...'  en wordt menig scheefliggende stoeptegel sociaal democratisch de maat genomen.
En dan is het al weer tijd om naar huis te gaan.

freek

De voetbalkapper

Bij de nabeschouwing van AZ - Feyenoord zag ik twee kappers. De kapper van de jaren zestig, zeventig, en de kapper van nu. Gert-Jan Verbeek en Ronald Koeman, hoe verschillend dan ook, zijn van de oude kapper. Tonny Vilhena, en met hem alle profvoetballers, van de moderne kapper. Koeman is duidelijk een Koen Verhoefje: een gekamde kuif boven een gezond hoofd. Hij bezoekt eens per maand de dorpskapper: "Zelfde als altijd, meneer Koeman?" Verbeek mijdt sinds zijn puberteit de kapper en daardoor lijkt het of hij uit de prullenbak is opgevist. Nee, dan Vilhena, die komt vaker bij de kapper dan ik bij de bakker. Zijn haar is een kunstwerkje, met laagjes en waterpas geschoren streepjes. Geen nekhaartje teveel, geen rafelend bakkebaardje, geen ... uh, ...niks.

Metz kijkt tv

De ledenvergadering

Het was aangenaam stil herfstweer deze vrijdagavond en dus dacht ik: kom, ik fiets naar de ledenvergadering van de PvdA in het stadhuis. Ik betaal contributie dus het mag. Net als de vorige en de voorvorige ledenvergadering staat er maar één onderwerp op de agenda: de stadsdeelraden. En hoe het daarmee verder moet. Daar is veel stennis over met moties en commissies, ja zelfs met ruzie, zo las ik in de krant.
In de zaal zie ik mensen zitten die ik van vroeger ken, uit de periode dat ik zelf bestuurder van een stadsdeel was. Ook de kakelverse wethouder Pieter Hilhorst is present. Hij houdt de hele avond zijn mond, een prestatie. Sommige mensen gaan niet zitten. Zij staan langs de kant en wuiven gedag naar bekenden in de zaal. De voorzitter is streng: iedereen die wil spreken moet aansluiten in een rij achter een microfoon. Wat vervolgens allemaal gezegd wordt, kan ik volgen omdat ik acht jaar op dat kantoor gewerkt heb. Maar een verdwaald PvdA-lid waant zich in Oezbekistan. Gelukkig waren er geen leden op de bonnefooi binnengelopen.
Voor de mensen die willen weten hoe zo'n vergadering verloopt heb ik notulen gemaakt.

"Nee, ik ben niet bedreigd, wat in Het Parool staat is niet juist", onthult de fractievoorzitter.
"De centrale vraag is of één stad één opgave een rol speelt in de discussie", zegt een meneer.
"Heel veel mensen wachten op de verkiezingen van de commissies", weet een raadslid uit het zuidelijke deel van de stad.
Een keurige meneer dreigt roet in het eten te gooien: "Het zal de doorsnee Amsterdammer worst zijn of er stadsdelen zijn of niet". Gejouw volgt, en licht boe-geroep.
"Beste mensen", zo spreekt een dunne meneer ons toe, "de VVD wil niets liever dan ons rode Amsterdam dwarsbomen". De dunne man heeft ook zelfkennis: "Ik ben van de slag van besturen, beste mensen".
Dan komt een vriendelijke, net gepensioneerde ambtenaar aan het woord: "Ik heb zelf eens een raadsvoordracht geschreven die unaniem is aangenomen".
"In motie 4 worden conditioneel de meeste voorwaarden gesteld", legt de indiener van de motie uit. 
Dan vraagt Michael van der Vlis, de godfather van de stadsdelen, plotseling het woord! "Nee, Michael, we gaan nu naar de pre-advisering", beslist de voorzitter.
"We gaan het verschil maken", zegt een stadsdeelbestuurder. 
"Ik ben blij dat er een klankbordgroep komt", voegt een andere stadsdeelbestuurder eraan toe. 
De sfeer wordt alsmaar beter. Een meneer roept in de microfoon: "Iedere Amsterdammer heeft recht op eigen bestuurders met ballen".
"Ik ga niet zeggen: wat hebben we het toch goed gedaan met zijn allen", zegt de voorzitter tot slot. 

Metz is van de partij

Pavlov

In een boekhandel kan ik het nooit laten om bij de afdeling poëzie onder de E te zoeken naar 'Een hond van Pavlov', een ragfijne dichtbundel van Jan Emmens. Mijn vriend Joost en ik waren er als een blok voor gevallen. We waren 17, hadden geen meisje, maar wel Pavlov. Geleend van de bibliotheek en vergeten terug te brengen. We hebben het als roofdrukje vermenigvuldigd en verspreid onder echte vrienden. Dat roofdrukje ben ik kwijt en ook dat ene exemplaar van Pavlov is opgelost in de vaart van volwassenheid. Maar de zinnen van Jan Emmens zijn gebleven. Op de rouwkaart van Joost stonden de mooiste:

Hoe komt wie vliegt ooit tot bedaren,
en wie niet vliegt ooit van zijn plaats?

'Een hond van Pavlov' stond er niet tussen bij Scheltema maar wel een bloemlezing, samengesteld door Wim Brands. En daar las ik wat ik zocht.


Pavlov

Bij dat van mensen vergeleken, is het denken
van honden beperkt, en hun dromen
daaruit slechts een verwarde keus.

Overdag in de onrust valt het niet op
maar in windstille nachten,
als niets beweegt, beweegt in mij
nog de onzekerheid, een hond
die huivert in zijn droom.


Metz in de boekhandel

De laatste woorden (18)

De laatste woorden gezegd tegen een geliefde in een rouwadvertentie in onze krant:

' Nooit meer ouwehoere'

Jager

Een aantal blogs terug schreef ik over twee buizerds en één haaskadaver, Vandaag iets over een gelukkiger haas. We liepen rond de landijsbaan van ons dorp, Bijke en ik en hoorden twee schoten in de verte. Jagers in het veld. Vlak daarna zag ik een haas over het pad rennen en in de struiken
rond de ijsbaan verdwijnen. Ik liep de bocht van de singel door en zag in het geschoren maisveld een jager met geknakt geweer de diepe voren van het veld afstruinen. Uit de verte maakte hij het gebaar dat hij naar een geschoten haas zocht. Ik stak de duim omhoog om hem succes te wensen. Dat deed ik in de wetenschap dat 'zijn' haas via de diepe voren van de dorsmachine was ontsnapt en nu lag uit te puffen in de bosjes rond onze ijsbaan. Toen ik langs zijn hide away plek  liep,  heb ik ook even de duim omhoog gestoken en Bijke strak aan de riem gehouden.

freek

Vinger

Er wordt veel rechtgesproken in onze provincie over kleine vergrijpen: steen door de ruit van buurman gooien, dronken op A7 naar huis fietsen en vergrijpen tegen het gezag. Zo stond, volgens ons prachtblad (sinds 1752) een man terecht die zijn middelvinger tegen een hoofdagent had opgestoken. Dat moet je in dit gewest niet flikken en zrker niet tegen een hoofdagent, dus mijnheer stond voor het hekje en ontkende. Hij had slechts het eelt op zijn vingers laten zien als bewijs van het schrijven van brieven aan de politie.
Hij moest drie weken de cel in van de rechter.

freek

Malle passie

Boeren die een vrouw zoeken doen dat met passie, en dan is het goed. Sporters die de top willen bereiken doen dat met passie en dan lukt het. Acteurs, schrijvers, regisseurs: passie doet het 'm.
Ook politici zijn pas toppolitici als ze passie in hun repertoire opnemen. Waarom draagt de PvdA Pieter Hilhorst voor als wethouder in Amsterdam? De PvdA: "Voor de fractie gaven Hilhorst’s gedrevenheid, passie, durf en de bereidheid om te kiezen voor een onorthodoxe aanpak de doorslag." Daargelaten dat een stadsbestuur juist goed gedijt bij een orthodoxe aanpak, moet de verwijzing naar passie ons alert maken. Passie is namelijk eng. Het verblindt de bestuurder en wie een foute route volgt is dubbel zo gevaarlijk wanneer hij wordt voortgestuwd door durf en gedrevenheid, kortweg: door passie.

Het is net als met visie. Liever geen visie dan een foute visie. Stalin, Pol Pot, Hitler: dat waren mannen met een visie, schreef Max Pam ooit ter vergoelijking van het gebrek aan visie bij Wim Kok.

Zo is het ook met die malle passie. Liever geen passie dan een foute passie.

Metz  

Opgelost

Er is in onze regio een moord opgelost. Een Friese boer van 44 jaar heeft Marianne Vaatstra vermoord. Het is een zegen voor de ouders en voor de rechtstaat dat dit misdrijf is opgelost. De rechtstaat heeft immers wel onder druk gestaan. Het dorp was na de moord van mening dat de dader uit het nabijgelegen asielzoekerscentrum moest komen en heeft met eieren en intimidatie een poging van de lokale burgemeester om deze gemoederen wat te dempen onmogelijk gemaakt. Het kwaad kwam van buiten, niet van binnen volgens dit volksgericht. Nu zijn de inwoners op de t.v. blij dat de dader eindelijk is gepakt. Misschien hadden ze ook excuses moeten maken voor hun opgewonden vreemdelingenhaat van toen.

freek.

Humor

Is heel moeilijk, humor. Daar wordt te licht over gedacht. Je zag het vandaag mis gaan bij De Wereld Draait Door. Matthijs van Nieuwkerk interviewt, tussen gesprekken over de moord op Vaatstra en andere serieuze kost door, acteurs die boeren nadoen. Het is netalsofecht. Radio 1 maakt elke vrijdagmiddag dezelfde fout: echte gesprekken afwisselen met netechte gesprekken met cabaretiers die stemmetjes opzetten en Van de Poepelaar heten. Waar ik wel om kon lachen was Jan Mulder. Uit gêne verborg hij zijn hoofd achter zijn armen, wachtend tot het over was met de humor.
Vraag: waarom doen ze dat bij DWDD? Antwoord: overmoed. Wie altijd meewind heeft snijdt de bochten te scherp aan.

Metz kijkt tv

Sinterklaas

Zeven jaar lang was ik Sints plaatsvervanger in ons dorpje L, Dit jaar niet; gestopt wegens desinterresse.
Ik kon het niet meer opbrengen. Die tochtige boottocht over ons meer, die opgewonden kinderen bij de haven, die opdringerige ouders die kijken door hun fototelefoon, die bergen tekeningen die regelrecht in de' papiercontainer' terechtkwamen, de gymzaal vol met ouders en kinderen die slecht stil kunnen zitten. Het was me allemaal te veel.
Onlangs stond ik met vrouw bij ons aan de kade, iets achter de ouders en kinderen die op mijn opvolger stonden te wachten.
En verdomd als het niet waar is; er sloeg even een golfje van spijt door mijn lijf, van mijn kordate beslissing.

freek

Unattended children

Die ochtend had ik koffie gedronken in Coffee Bru (nieuw!) op het Beukenplein. Deskundigen beweren dat hier de beste koffie van Amsterdam wordt geschonken. Dat stond in de krant. En de krant had gelijk: perfecte koffie. Jammer alleen dat een stuk of tien jonge moeders met kinderen in de voorschoolse fase dezelfde krant hadden gelezen. De smalle zaak is vergeven van de peuters die doen wat peuters willen: op niks af heen en weer rennen.
Hampe (oud!) is een muziekwinkel op het Spui. Ooit kocht ik er een gitaar voor mezelf (nooit iets mee gedaan), later een trompet voor mijn vriendin (dat oogde heel stoer maar het oor wil ook wat), weer later een basgitaar voor mijn dochter (die ze met winst doorverkocht aan een nichtje) en diverse mondharmonica's, een gitaarklem en gitaarsnaren voor mijn zoon (eindelijk een goede investering, met een knipoog naar mijn oude gitaar).
Die middag bezocht ik Hampe weer eens, op zoek naar een bepaald muziekboek. Dat boek vond ik niet maar achter de toonbank las ik wel de spreuk die ik zelf had willen verzinnen: "Unattended children will be sold as slaves".

Metz in de stad